Rudi Garcia mag na Nieuw-Zeeland niet terug naar de Duivelse handrem

Na de 1-1 tegen Egypte en de bleke 0-0 tegen Iran leek België zichzelf alweer vast te denken, tot de 5-1 tegen Nieuw-Zeeland de groepswinst alsnog binnenramde. Precies daarom draait de Opinieprocessor vandaag warm: Rudi Garcia moet nu niet doen alsof die derde match een toevallige oprisping was.

De zege toonde eindelijk een logische ploeg

De verleiding is groot om de winst tegen Nieuw-Zeeland te verkleinen: mindere tegenstander, ruimte zat, groepsfase gered, iedereen weer rustig. Dat is te gemakkelijk. Voor het eerst dit WK stonden de Rode Duivels met een elftal dat elkaar niet voortdurend in de weg liep. Thibaut Courtois gaf rust, Timothy Castagne en Maxim De Cuyper boden breedte, Arthur Theate speelde nuchter naast Brandon Mechele en voorin maakten Jeremy Doku, Leandro Trossard en Charles De Ketelaere het veld eindelijk beweeglijk. Dit was geen champagne zonder bodem; dit was structuur.

De sleutel lag op het middenveld. Hans Vanaken naast Youri Tielemans en Kevin De Bruyne klonk vooraf misschien als een risico, maar werd net de correcte keuze omdat België tegen Egypte en Iran te vaak voetbalde alsof elke pass eerst langs een notaris moest. Vanaken vertraagt niet per definitie; hij ordent. Tielemans kon vooruit denken, De Bruyne moest minder alles tegelijk oplossen en De Ketelaere gaf als spits meer verbindingsvoetbal dan Romelu Lukaku in de vorige wedstrijden kon brengen. Dat is geen afrekening met Big Rom, wel een erkenning dat België soms beter ademt zonder vaste stormram van minuut één.

Lukaku blijft wapen, geen automatisch antwoord

Het tegenargument ligt klaar op een zilveren schaal: Lukaku viel in, maakte een goal en gaf een assist. Wie dan zegt dat hij op de bank moet blijven, lijkt op papier koppig. Alleen is voetbal geen puntenkaart van de supermarkt. Lukaku bewees tegen Nieuw-Zeeland vooral dat hij als invaller verschrikkelijk nuttig kan zijn wanneer een tegenstander al meters in de benen heeft en de Belgische flankspelers gaten hebben getrokken. Dat is geen degradatie, dat is specialisatie. Garcia moet eindelijk stoppen met namen te behandelen als monumenten waar niemand voorbij mag wandelen.

Ook achterin is de reflex naar zogezegde zekerheid gevaarlijk. Nathan Ngoy zat geschorst, Arthur Theate kwam erin en deed wat een verdediger op een WK moet doen: geen theater, geen paniek, wel positie kiezen en duels beheren. Als Ngoy opnieuw beschikbaar is, heeft Garcia een echte keuze, maar geen morele verplichting. In een mogelijke achtste finale tegen Zuid-Korea, of tegen eender welke tegenstander die België wil lokken en dan versnellen, is betrouwbaarheid aan de bal minstens even belangrijk als pure fysieke marge. Theate heeft zijn dossier niet met vuurwerk geschreven, maar met potlood: netjes, leesbaar en zonder vlekken.

Garcia moet dus vasthouden aan de basisgedachte van de ploeg tegen Nieuw-Zeeland: De Ketelaere als startpunt van beweging, Vanaken als extra brein, De Bruyne dichter bij de beslissende zone en Lukaku als hamer wanneer de deur al barsten vertoont. Zekerheid inbouwen klinkt verstandig, maar op dit WK was de echte Belgische onzekerheid net het gebrek aan lef in de veldbezetting. Na twee wedstrijden zoeken en één wedstrijd vinden, zou terugkeren naar de handrem geen voorzichtigheid zijn. Het zou sabotage met een stropdas zijn.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.