De nieuwe Belgische spitsenboom: wie volgt Lukaku op tegen WK 2030?

Onze Scout & Spion kijken in hun hoogtechnologische Glazen Bol en zien vooral één vraag knetteren: wie wordt de volgende vaste nummer 9 van de Rode Duivels als Romelu Lukaku in 2030 niet meer dé zekerheid is? In 2025/2026 is hij nog altijd het ijkpunt, maar achter hem groeit een spitsenboom die – eindelijk – meer is dan alleen “een goede invaller”.

De post-Lukaku puzzel

De realiteit van 2025/2026: Lukaku is nog steeds de meest betrouwbare doelpuntenmachine die België de voorbije twintig jaar had. Maar zelfs de beste diesel rijdt niet eeuwig op dezelfde tank. Tegen het WK 2030 is Lukaku 37. Dat is geen doodvonnis (vraag het aan elke spits die leeft op positionering en timing), maar wél het sein dat België een Plan A2 nodig heeft: een nieuwe vaste 9, niet enkel een noodverband in de 78ste minuut.

De moderne trend helpt ons: topploegen spelen steeds vaker met een multifunctionele spits. Niet enkel “koppen en kappen”, maar ook pressen, kaatsen, ruimte maken voor infiltraties van wingers en een tien. In België zie je dat idee al doorsijpelen: clubs als Club Brugge, Union en Genk – elk op hun manier – willen voorin méér dan een afwerker. En dat is precies waarom de opvolging dit keer geen loterij hoeft te zijn.

Vijf profielen, één scenario

In de Glazen Bol leggen we vier Rode Duivels-profielen op tafel die logisch in het tijdsvenster 2027–2030 passen. Ten eerste: Loïs Openda. Hij is geen klassieke targetman, maar wél de archetypische “verticale” spits: snelheid in de diepte, agressief in de press, en dodelijk wanneer de ploeg hoog recupereert. In een België dat steeds meer leunt op snelle omschakeling – en met flankspelers die graag naar binnen komen – is dat goud. Zijn route is ook logisch: in 2025/2026 zit hij in zijn prime-jaren, en hij heeft het profiel dat in topcompetities blijft renderen.

Ten tweede: Charles De Ketelaere als valse 9/9,5. Niet de man van 25 goals “uit het niets”, wel de speler die een aanval laat ademen: kaatsen, derde man vrijzetten, en de halfspaces bezetten waar moderne wedstrijden beslist worden. In wedstrijden waarin België de bal heeft en vooral oplossingen moet vinden tegen laag blok, is zo’n type vaak waardevoller dan een pure sprinter. Het is ook een keuze die je in Europa vaker ziet: de “spits” is soms de beste passer van de voorhoede.

Ten derde: Johan Bakayoko – en ja, hij is geen 9, maar in 2025/2026 zie je bij topclubs steeds vaker een winger die in balbezit de tweede spits wordt. Zijn kwaliteiten (1-tegen-1, versnelling, schot) maken hem een kandidaat om in bepaalde matchplannen heel dicht bij de goal te spelen. Niet als Lukaku-kopie, wél als onderdeel van een flexibele frontlijn. En ten vierde: Malick Fofana als groeiproject. Ook hij is geen klassieke centrumspits, maar zijn explosiviteit en lef maken hem het type dat je in 2028 plots “onlogisch veel” goals ziet maken vanaf links naar binnen. België heeft lang te weinig forwards gehad die doelgericht durven zijn; dat verandert.

De vijfde is een uitdager uit eigen competitie wordt de sleutel voor de échte opvolging. Onze Glazen Bol kijkt daarbij vooral naar een profiel dat in België vaak onderschat wordt: de “late bloomer”-spits die op 22–24 jaar pas echt explodeert. De Jupiler Pro League is daar een perfecte broeikas voor: veel duels, veel transitiemomenten, weinig tijd aan de bal. Als zo’n spits (bijvoorbeeld iemand die bij Club Brugge, KRC Genk of Anderlecht doorbreekt als eerste afmaker) in 2026/27 een seizoen van 15–20 competitiegoals neerzet én Europees mee prikt, dan zit je plots met een kandidaat die bondscoaches niet kunnen negeren. Het hoeft geen wonderkind van 17 te zijn; het moet een spits zijn die in topwedstrijden zijn duels wint en in de zestien koel blijft. Romeo Vermant van Club Brugge leunt het dichtst bij dit profiel aan.

Het concrete toekomstscenario (binnen 3–5 jaar): tegen de zomer van 2030 start België op het WK met Loïs Openda als eerste spits, met De Ketelaere als schakelspeler er net onder of ernaast (afhankelijk van de tegenstander). Waarom is dat realistisch? Omdat Openda het meest “plug-and-play”-profiel is voor internationaal topvoetbal: hij vraagt geen totaal ander systeem, hij verhoogt de intensiteit zonder dat je balcirculatie moet opofferen, en hij past in het moderne pressingmodel dat je op toernooien nodig hebt, ook wilde het tot nu toe nog niet echt boteren bij de nationale ploeg. De Ketelaere is dan de sleutel voor de wedstrijden waarin België moet openbreken: hij maakt van een aanval geen sprint, maar een schaakpartij. In dat scenario schuift Lukaku door naar de rol van ervaren toernooispeler: niet elke match starten, wél een wapen blijven in specifieke fases (laag blok, laatste 20 minuten, ballen vastmaken).

De gedurfde maar onderbouwde voorspelling zit niet in “wie kan scoren”, maar in hoe België zal scoren. Minder “cross & pray”, meer combinaties door het centrum, met een spits die de eerste verdediger wordt in de press. Dat is ook waarom de selectie richting 2030 niet enkel naar goals zal kijken, maar naar impact zonder bal. Wie daar niet in mee kan, wordt een luxe-invaller – hoe mooi zijn afwerking ook is.

Onze Scout & Spion voorspellen: tegen WK 2030 is België niet meer afhankelijk van één spits, maar wordt Openda de nieuwe vaste 9 en De Ketelaere de tactische hefboom – met Lukaku als ultieme “plan B” die nog één keer een land gek kan maken.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.