Waarom de teruggetrokken winger plots een belangrijke rol is geworden

In Tactisch Meesterbrein loont het om niet alleen naar systemen te kijken, maar naar de kleine verschuivingen die hele matchen kantelen. De teruggetrokken winger is zo’n detailrol: historisch herkenbaar, maar in 2025/2026 opnieuw relevant omdat hij pressing, opbouw en veldbezetting tegelijk beïnvloedt.

Van klassieke flankman naar extra middenvelder

Historisch is dit geen volledig nieuw idee. In oudere 4-4-2- en 4-2-3-1-structuren zag je al flankspelers die zonder bal diep terugplooiden en met bal naar binnen kwamen om numerieke controle te geven. Het verschil met toen is vooral de context: vroeger was dat vaak een pragmatische correctie, vandaag is het een bewust patroon binnen een veel strakker georganiseerde positievoetbal-logica. De moderne teruggetrokken winger start breed genoeg om de back vast te zetten, maar zakt daarna in de binnenbaan of naast de dubbele zes om een extra aanspeelpunt te worden. Denk aan spelers in het verleden zoals David Beckham, Frederik Ljungberg en Luis Figo.

Dat maakt de rol interessant voor Belgische ploegen die niet altijd op pure individuele dominantie kunnen teren. In de Jupiler Pro League zie je steeds vaker teams die hun flankaanvaller niet alleen beoordelen op dribbels of diepgang, maar op zijn vermogen om de opbouw te stabiliseren en de counterpressing meteen te voeden. Bij Club Brugge en RSC Anderlecht ligt de nadruk in zulke wedstrijden minder op klassieke één-tegen-één-actie aan de zijlijn en meer op het sluiten van de binnenkant, het vrijmaken van de overlap en het creëren van een tijdelijke middenveldruit. De rol vraagt dus geen ouderwetse buitenspeler, maar een hybride profiel: eerst verbindingsspeler, dan pas versneller. Bij Union SG is Anan Khalaili wekelijks een uitblinker in die rol.

Waarom deze rol nu België beter past

De heropleving in 2025/2026 heeft veel te maken met de manier waarop ploegen druk zetten. Tegen hoge pressing volstaat breed blijven niet meer altijd, omdat de passlijn naar de flank vaak een val is. Een teruggetrokken winger kan dan in de rug van de eerste druk opduiken, de bal kaatsen en tegelijk de centrale corridor beter bezetten. In balbezit ontstaat zo vaak een asymmetrische structuur: aan één kant breedte, aan de andere kant een extra middenvelder. Voor Belgische coaches is dat aantrekkelijk omdat het met beperkte trainingsweken toch veel controle oplevert. De rol lijkt ook geknipt voor technisch verzorgde profielen die niet per se explosief over dertig meter zijn, maar wel spel kunnen lezen en onder druk de juiste hoek kiezen.

Ook richting Rode Duivels is dat relevant. Internationaal voetbal wordt compacter, met minder open ruimtes en meer momenten waarop een flankspeler eigenlijk een middenveldbeslissing moet nemen. Daarom is de vraag niet langer alleen wie breedte kan geven, maar wie vanuit de flank de circulatie kan versnellen, de back kan vrijspelen en na balverlies meteen de binnenbaan kan afsluiten. Wat Yannick Carrasco voor de Gouden Generatie deed, kan nu bijvoorbeeld worden opgevuld door een Mika Godts. Voor Belgische fans is dat een nuttige lens om naar 2025/2026 te kijken: niet elke winger die minder dribbelt, speelt minder goed. Soms is hij net de verborgen schakel die een ploeg hoger laat ademen, compacter laat verdedigen en meer controle geeft zonder van formatie te wisselen. De teruggetrokken winger is dus geen nostalgische variant op de oude flankmiddenvelder, maar een moderne oplossing voor een spel dat almaar smaller, sneller en slimmer wordt.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.