Anderlecht graaft eigen jeugdverhaal compleet in met WK-weigering

De Belgische U17 vertrekt naar het WK zonder Jayden Onia Seke, Joshua Nga Kana, Noah Kalonji en Noa Ojea, omdat Anderlecht hen niet vrijgeeft. Vrijdag werd duidelijk hoe zwaar die beslissing doorweegt: van de zes paars-witte kandidaten mogen alleen Mattis Seghers en Ilyas Benktib mee. Deze Opinieprocessor kiest duidelijk partij: een club die van jeugdontwikkeling haar handelsmerk maakt, hoort vier talenten niet weg te houden van een uitzonderlijk internationaal podium.

Een jeugdclub kan niet half kiezen

Anderlecht staat juridisch in zijn recht. Het WK U17 in Qatar, dat van 19 november tot 13 december wordt gespeeld, valt buiten een officiële interlandperiode. Clubs zijn daardoor niet verplicht hun spelers af te staan. Maar een reglementaire uitweg is nog geen sterke sportieve keuze. Zeker niet voor een club die Neerpede voortdurend presenteert als méér dan een opleidingscentrum: als een plaats waar jonge spelers kansen krijgen die elders niet bestaan.

Deze Belgische lichting bereikte afgelopen zomer de EK-finale en verloor die pas na strafschoppen van Italië. Het WK is dus geen vrijblijvende jeugdstage of een verzameling oefenmatchen. Het is de volgende stap voor een ploeg die al heeft aangetoond bij de Europese top te horen. Onia Seke, Nga Kana, Kalonji en Ojea maakten deel uit van die ontwikkeling. Hen nu thuishouden, berooft niet alleen bondscoach Sven Vermant van kwaliteit, maar vooral de spelers van een ervaring die een clubcompetitie voor beloften niet kan nabootsen.

Kijk bovendien naar wat andere Belgische clubs doen. Antwerp levert vijf spelers aan de selectie, Club Brugge en Genk elk vier, KAA Gent drie. Ook Standard en KV Kortrijk staan spelers af. Daar zitten eveneens jongeren tussen waarin hun clubs tijd, geld en expertise hebben geïnvesteerd. Toch aanvaarden die clubs dat nationale jeugdteams deel uitmaken van ontwikkeling. Anderlecht gedraagt zich alsof alleen Neerpede sportieve belangen heeft.

Het clubbelang is geen vrijgeleide

Het sterkste argument van Anderlecht verdient wel ernstig genomen te worden. Onia Seke heeft zijn doorbraak bij de eerste ploeg ingezet en kreeg tegen Westerlo zijn eerste basisplaats in de competitie. Een WK kan hem wekenlang uit Brussel weghalen. Nga Kana, Kalonji en Ojea kunnen dan weer RSCA Futures helpen in een bijzonder moeilijke periode in de Challenger Pro League. Anderlecht leidt die spelers op, betaalt hun omkadering en draagt het risico wanneer ze vermoeid of geblesseerd terugkeren.

Allemaal juist. Alleen maakt dat een collectieve blokkade nog niet logisch. Vooral bij Nga Kana, Kalonji en Ojea wringt de redenering. Het drietal verzamelde vóór deze week geruime tijd nauwelijks officiële minuten, noch bij de eerste ploeg, noch bij de Futures. Nu worden zij plots voorgesteld als noodzakelijke versterkingen voor het beloftenelftal. Dat lijkt minder op een zorgvuldig ontwikkelingsplan dan op het dichten van een sportief lek met de dichtstbijzijnde beschikbare talenten.

Ook bij Onia Seke is “we hebben hem nodig” te gemakkelijk. Een zeventienjarige kan belangrijk zijn zonder onvervangbaar te worden verklaard. Anderlecht beschikt over een ruime offensieve kern en heeft zelf gekozen hoe die werd samengesteld. Als één tiener daardoor niet naar een jeugd-WK kan, ligt het probleem niet bij de kalender of de voetbalbond, maar bij de eigen personeelsplanning. Een opleiding hoort jongeren klaar te maken voor grote podia, niet hen ervan weg te houden zodra ze bruikbaar worden.

Maak van ontwikkeling geen slogan

De voorgeschiedenis maakt de keuze nog moeilijker te verdedigen. Ook in 2025 wilde Anderlecht Nathan De Cat aanvankelijk niet afstaan voor het WK U17. Hij sloot uiteindelijk pas na de groepsfase aan, waarna België meteen door Portugal werd uitgeschakeld. Dat precedent had de club moeten leren dat een half compromis zelden iemand helpt. De speler mist een deel van het gezamenlijke traject, de bondscoach kan zijn ploeg niet optimaal voorbereiden en de club krijgt alsnog discussie.

Anderlecht hoeft zich niet onderdanig op te stellen tegenover de Belgische bond. De KBVB mag evenmin doen alsof clubbelangen niet bestaan. Maar dit gaat uiteindelijk niet over welke instelling haar zin krijgt. Het gaat over vier jonge voetballers voor wie een WK mogelijk maar één keer langskomt. De kans dat zij later nog tientallen wedstrijden met RSCA Futures spelen, is aanzienlijk groter dan de kans dat zij ooit opnieuw een mondiaal jeugdtoernooi met deze generatie beleven.

Er is nog tijd om de beslissing te herzien. Anderlecht moet de vier spelers vrijgeven en met Vermant individuele afspraken maken over belasting, medische opvolging en eventuele aansluiting. Dat vraagt meer overleg dan simpelweg “neen” zeggen, maar precies daarin hoort een topopleiding uit te blinken. Neerpede kan niet tegelijk pronken met zijn talenten en hun grootste ontwikkelingskansen blokkeren. Wie jeugd als identiteit verkoopt, moet ook voor jeugd kiezen wanneer dat even pijn doet.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.