Wat als… Romelu Lukaku in 2013 bij West Brom was gebleven?

Wat als één transferbeslissing een hele generatie Rode Duivels anders had gevormd? Onze Scout & Spion brengen een nieuwe alternatieve realiteit tot leven in Wat Als…?

Het echte kantelpunt: Chelsea boven alles

De feiten eerst. Zomer 2012: Chelsea haalt de 19-jarige Romelu Lukaku weg bij RSC Anderlecht. Een jaar later, in augustus 2013, wordt hij opnieuw uitgeleend – dit keer aan West Bromwich Albion. In de Premier League knalt hij er 17 competitiegoals in, wordt hij publiekslieveling en helpt hij West Brom naar een verrassende achtste plaats. Op 19 mei 2013 maakt hij een hattrick tegen Manchester United in een knotsgekke 5-5 op de laatste speeldag. Het is duidelijk: Lukaku is klaar om een ploeg te dragen.

Maar José Mourinho keert in de zomer van 2013 terug naar Chelsea. De Portugees kiest voor ervaring: Fernando Torres, Demba Ba en later Samuel Eto’o. Lukaku, hunkerend naar minuten, beslist op Deadline Day van 2013 om zich te laten verhuren aan Everton. Die stap – via huur naar Goodison Park en later een definitieve transfer in 2014 – wordt de echte doorbraak van Lukaku in Engeland. Maar wat als… hij die 31 augustus 2013 níét aan de telefoon hing met Everton, maar zijn hart volgde en simpelweg bij West Brom bleef?

Alternatieve realiteit: een spits die een club herschrijft

In onze alternatieve tijdlijn blijft Lukaku in de zomer van 2013 koppig bij zijn keuze: West Brom. Hij kent de club, de ploeg, de fans. Steve Clarke, dan nog trainer, belooft hem de absolute nummer één in de spits te maken. Chelsea ziet het met lede ogen aan, maar een nieuwe uitleenbeurt naar The Hawthorns lijkt logisch: West Brom heeft een systeem dat rond hem kan draaien, Chelsea krijgt een spits die wekelijks in de Premier League speelt.

Het seizoen 2013/14 wordt in deze realiteit het ‘Lukaku-jaar’. Zonder de Everton-deal bouwt West Brom rond hem een ploeg die niet alleen strijdt tegen de degradatie, maar opnieuw flirt met de top tien. Chris Brunt, James Morrison en Stéphane Sessègnon zoeken systematisch de voet van hun diepe spits. Lukaku eindigt niet op 10 goals zoals in de echte geschiedenis bij Everton, maar op 18 in de competitie, met een hattrick tegen Sunderland en winnende goals tegen Newcastle en Aston Villa. In januari 2014 denkt Chelsea al aan een terugroepclausule, maar Mourinho beseft dat hij midden in een titelrace zit en kiest voor stabiliteit: Lukaku mag het seizoen afmaken bij West Brom.

De impact reikt tot bij de Rode Duivels. Marc Wilmots ziet een Lukaku die niet alleen scoort, maar ook week na week 90 minuten speelt als absolute targetman. In plaats van twijfels na enkele wisselvallige interlands in 2013, is er alleen bevestiging. Op het WK 2014 in Brazilië start Lukaku tegen Algerije en Zuid-Korea zoals in de werkelijkheid, maar in onze versie wordt hij niet uit de basiself gehaald na een moeilijke match tegen Rusland. Tegen de VS in de achtste finale komt hij niet in als super-sub, hij begint. Zijn rush in de verlengingen – die in echte geschiedenis de 1-0 van De Bruyne inleidde – komt hier al in minuut 60. België wint nog altijd, maar Lukaku scoort twee keer en wordt dé posterboy van het toernooi.

Die WK-prestatie verandert alles in de zomer van 2014. In werkelijkheid tekende Lukaku dan een definitieve deal bij Everton voor een clubrecordbedrag. Maar in onze alternatieve wereld is West Brom sneller. Geholpen door een nieuwe tv-deal en een ambitieuze directie bieden de Baggies een recordloon en een lang contract. Chelsea twijfelt: doorverkopen aan een subtopper of eindelijk vol inzetten op de Belg? Onder druk van Financial Fair Play en de komst van Diego Costa uit Atlético Madrid wordt de knoop doorgehakt. Lukaku kiest voor zekerheid: hij blijft bij West Brom, deze keer definitief.

Wat volgt zijn twee seizoenen waarin West Brom, met Lukaku als speerpunt, uitgroeit tot een stabiele subtopper. In 2014/15 en 2015/16 eindigen ze rond plek 8-9, met Lukaku elk jaar boven de 15 goals. Hij wordt de eerste speler in de clubgeschiedenis die drie seizoenen op rij dubbele cijfers haalt in de Premier League. De club trekt gerichter aan: een ervaren nummer tien uit La Liga, een jonge flank van Southampton, een solide defensieve middenvelder uit de Championship. The Hawthorns wordt plots een aantrekkelijke halte voor spelers die anders voor Everton, West Ham of Southampton zouden kiezen.

Golfeffecten: Duivels, toptransfers, ander machtsevenwicht

Die alternatieve route heeft prijskaartjes elders. Zonder Lukaku bij Everton mist de club een vaste scoringsmachine. De Toffees zoeken hun goals bij een mix van Nikica Jelavić, Arouna Koné en later een dure, maar niet altijd overtuigende buitenlandse spits. De stap naar de top zes blijft uit, Roberto Martínez krijgt meer kritiek en verlaat Goodison Park een jaar eerder dan in de werkelijkheid. Everton wordt minder aantrekkelijk voor ambitieuze youngsters en middenvelders; Ross Barkley komt trager tot wasdom omdat hij minder profiteert van een klare targetman voor hem.

Voor de Rode Duivels verandert vooral het imago van Lukaku. In plaats van de spits die zich via Everton en later Manchester United en Inter moet bewijzen na periodes van twijfel, wordt hij al vroeg de onbetwiste nummer één, de man die een modale Premier League-ploeg optilt. Het WK 2018 in Rusland ontbreekt niet zijn vier doelpunten, maar de narratieven zijn anders: geen ‘eindelijk bevestigt hij op een groot toernooi’, wel ‘Lukaku doet weer gewoon Lukaku-dingen’. Zijn status in de kleedkamer groeit sneller, zijn leiderschap wordt vroeger erkend.

Ook het transferlandschap verschuift licht. Manchester United, op zoek naar een nieuwe nummer negen na de Zlatan-periode, kijkt in 2017 nog steeds naar Lukaku. Maar deze Lukaku, diepgeworteld bij West Brom, twijfelt langer. In onze realiteit tekende hij in 2017 bij United na een sterke periode bij Everton. Hier blijft hij tot 2018 bij West Brom, pikt nog een Europees ticket mee via een verrassende zevende plaats en een goeie League Cup-campagne. Zijn grote toptransfer komt pas na het WK 2018, met meer ervaring als absolute leider. De prijs schiet nog hoger de hoogte in, en een andere Engelse topclub – bijvoorbeeld Chelsea, dat ondertussen andere spitsprojecten zag mislukken – mengt zich opnieuw in de strijd. Het ironische: door langer bij West Brom te blijven, wordt de deur naar Stamford Bridge later in zijn carrière net weer geopend.

Internationaal verandert de hiërarchie in de Premier League niet fundamenteel, maar er verschuift iets subtiel: het idee dat een ‘kleinere’ club een absolute topspits kan vasthouden in zijn beste jaren. West Brom wordt een case study voor clubs als Brighton en Brentford jaren later: investeer in een systeem, bouw rond een ster, verkoop niet te snel. In België kijken jonge spitsen anders naar hun keuzes. Een Jérémy Doku, een Loïs Openda of toekomstige nummer negenen zien dat je niet per se naar de grootste badge moet hollen, zolang je ergens de onbetwiste nummer één bent.

Onze Scout & Spion keren met een duidelijk oordeel terug uit deze alternatieve realiteit: soms is de grootste stap in een carrière geen sprong naar een grotere naam, maar de keuze om één club zélf groter te maken.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.