Vanaken-optie zet druk op Trossard en Garcia’s evenwicht bij Rode Duivels

De roep om Hans Vanaken is niet zomaar een discussie over één naam. Bij de Rode Duivels raakt ze aan iets veel gevoeliger: hoe wil Rudi Garcia zijn ploeg laten voetballen wanneer de ruimte kleiner wordt, de druk stijgt en Nieuw-Zeeland wacht? Vanaken kan oplossingen bieden, maar zijn aanwezigheid vraagt offers. Vooral voorin.

Een extra voetballer, maar geen vrije keuze

Vanaken kwam tegen Iran tussen de lijnen, maar kreeg nooit echt de kans om zijn wedstrijd in handen te nemen. De rode kaart woog op het spelbeeld en maakte het moeilijk om zijn invloed correct in te schatten. Er waren enkele momenten van balverlies, maar ook kleine versnellingen en een opvallende pass richting Nathan Ngoy.

Die bal naar Ngoy bleef hangen in de analyse. Had Vanaken de verdediger op drie meter wel in die situatie mogen aanspelen? Ngoy ging nadien zwaar in de fout, al past dat ook in een breder patroon: technisch liep het bij hem al vaker mis. Tegen Egypte moest Thibaut Courtois eerder al bijspringen.

Ngoy blijft een talentvolle verdediger, maar de vergelijking met gevestigde grootheden is voorlopig veel te vroeg. Op zijn 23ste heeft hij 91 matchen op het hoogste niveau achter de rug. Dit WK is voor hem ook een leerschool, met alle harde lessen die daarbij horen.

Waarom Vanaken andere profielen nodig heeft

Voetballend op korte ruimte is Vanaken misschien wel de meest natuurlijke centrale middenvelder die België momenteel heeft. Kevin De Bruyne oogde in die zone al twee matchen bijzonder mager en korte combinaties zijn nooit zijn grootste wapen geweest. Youri Tielemans heeft daar ook minder instinct voor, terwijl Nicolas Raskin eerder het profiel van een breker is.

Daar ligt de aantrekkingskracht van Vanaken. Hij kan in kleine ruimtes onverwachte openingen vinden, met slimme toetsen en zuivere keuzes. Alleen werkt dat niet in een vacuüm. Rond hem moet snelheid zitten, spelers die diep gaan en tegenstanders uit hun structuur trekken.

Precies daar begint de puzzel voor Garcia. De Bruyne claimt veel centraal terrein en ook Leandro Trossard komt vaak naar binnen. Als daar dan nog Romelu Lukaku of Charles De Ketelaere bij komt, wordt het midden te druk. Dan dreigen spelers elkaar eerder te blokkeren dan te versterken.

Doku en Lukebakio veranderen de rekensom voorin

Tegen Iran ontbrak bij België te vaak het onverwachte vanop de flanken. Jérémy Doku brengt dat van nature, terwijl Dodi Lukebakio bij zijn invalbeurt meteen meer dreiging toonde. Net dat soort profielen past beter bij Vanaken: lopers, versnellers, spelers die breedte en diepte in één beweging kunnen geven.

Bij Club Brugge functioneerde Vanaken jarenlang in een omgeving met snelle wingers rondom zich. Dat is geen detail. Zijn beste voetbal komt niet wanneer iedereen in dezelfde zone wil spelen, maar wanneer hij tussen lijnen kan kiezen zonder dat het centrum dichtslibt.

In dat scenario komt Trossard onder druk te staan. Zijn WK tot nu toe overtuigt niet: te anoniem, te weinig doelgericht en in twee matchen geen enkel schot op of naast doel. Voor een aanvallende pion is dat een pijnlijke balans.

Lukebakio biedt op dat vlak een ander verhaal. Hij is directer, onvoorspelbaarder en zoekt sneller de weg richting doel. In combinatie met Doku kan hij tegenstanders uit elkaar trekken, net omdat beiden diepte en tempo brengen. Dat is precies wat een middenveld met Vanaken nodig heeft.

Garcia moet ook aan de andere kant durven snoeien

Een basisplaats voor Vanaken zou bijna automatisch gevolgen hebben voor Raskin. Als Garcia voor meer voetbal kiest op het middenveld, moet hij elders opnieuw zekerheid inbouwen. Dan wordt Timothy Castagne op rechts een logische gedachte, zeker omdat Thomas Meunier voorlopig een pover WK speelt.

Nieuw-Zeeland mag dan geen topfavoriet zijn, aanvallend zijn er wel degelijk gevaarlijke profielen. Ook in zo’n wedstrijd moet België kunnen verdedigen. De verleiding om acht of negen aanvallend denkende spelers samen te zetten is begrijpelijk vanuit supportersgevoel, maar tactisch blijft dat een risico.

Vanaken in de ploeg kan dus perfect, maar niet als losse ingreep. Hij verandert de verhoudingen in de aanval, op de flanken en zelfs in de keuze van de backs. Garcia’s echte beslissing gaat daardoor niet alleen over Vanaken zelf, maar over hoeveel evenwicht hij durft te bewaken op een moment waarop iedereen om meer voetbal schreeuwt.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.