Jelle Van Damme: krijger van Anderlecht, Standard en Antwerp

Sommige spelers zijn meer dan een naam op een elftalblad: Jelle Van Damme werd het gezicht van een herboren Antwerp.

Sommige spelers zijn meer dan een naam op een elftalblad: Jelle Van Damme werd het gezicht van een herboren Antwerp.

Niet de luidste, wel een van de meest bewonderde: waarom Mousa Dembélé nog altijd blijft hangen bij ploegmaats en fans.

Sommige spelers onthoud je niet alleen om hun goals, maar om hun energie. Mbo Mpenza was er zo één voor Standard en de Rode Duivels.

Thomas Buffel was nooit de luidste, wel vaak de beslissende: waarom zijn naam in Genk nog altijd warm klinkt.

Van de pleintjes in Brussel tot kapitein bij City en terug bij Anderlecht: Kompany bleef vooral hangen als mens met een band.

Van Sint-Truiden tot Brugge: waarom Simon Mignolet meer werd dan een doelman en nu afscheid neemt met een uitzonderlijke erfenis.

Hij was geen woordenmaker, wel een geweten op het veld: waarom Timmy Simons bij Club Brugge blijft nazinderen.

Hij scoorde niet alleen goals, maar ook vertrouwen: waarom Gert Verheyen zo hard blijft hangen in het Brugse geheugen.

Waarom François Sterchele méér werd dan een spits: een gezicht van een tijdperk, een naam die in Brugge blijft rondzingen.

Niet de luidste, wel de betrouwbaarste: waarom Davy De fauw voor zoveel fans het gezicht werd van onverzettelijke degelijkheid.

Van wereldtop tot tribuneheld op de Bosuil: waarom Toby Alderweireld voor Antwerp meer werd dan een verdediger.

Geen franje, wel vuur: waarom Bart Goor voor velen het gezicht bleef van een tijdperk bij Anderlecht én de Rode Duivels.

Van speelse straatvoetballer tot publiekslieveling: waarom Mbark Boussoufa bij paars-wit en in België nog altijd blijft hangen.

Hij schreeuwde zelden, maar zijn aanwezigheid maakte een ploeg: waarom Lorenzo Staelens bij AA Gent blijft nazinderen.

Van Genk tot de Rode Duivels: waarom Wesley Sonck voor altijd ‘één van ons’ bleef, ook wanneer hij allang weg was.