Dimitri M’Buyu: van Daknamse goals tot historische cap voor Rode Duivels

Dimitri M’Buyu wordt op 31 oktober 62 jaar. Belgische voetbalfans herinneren hem als de jonge spits die op Daknam aan de lopende band scoorde, later voor Standard en Club Brugge uitkwam en in 1987 een historische Rode Duivel werd. Zijn interlandloopbaan duurde één wedstrijd, maar zijn plaats in onze voetbalgeschiedenis is veel groter dan dat ene cijfer.

Daknam zag hem van jeugdspeler tot topschutter groeien

Het verhaal van M’Buyu begint niet bij een grote transfer of een nationale selectie, maar in de jeugd van Sporting Lokeren. Hij doorliep er samen met zijn broer Didier de jeugdreeksen, werd kampioen bij de nationale scholieren en groeide onder Aimé Anthuenis door naar het eerste elftal. Voor de jonge aanvaller was Daknam geen vreemde voetbaltempel: hij had er als supporter eerst de sterke Lokerse ploegen bewonderd en kreeg er vervolgens zelf een hoofdrol.

Zijn bepalende seizoen werd 1986/87. Lokeren eindigde als revelatie op de vierde plaats en verdiende zo Europees voetbal. M’Buyu maakte zeventien competitiedoelpunten en strandde op amper twee treffers van de topschutterstitel. Voor een 22-jarige spits uit de eigen opleiding was dat meer dan een mooie reeks: het was zijn definitieve doorbraak in de Belgische hoogste klasse.

De cijfers vertellen ook iets over het soort aanvaller dat hij was. Met zijn slanke, atletische bouw was M’Buyu geen klassieke torenspits die alleen op hoge voorzetten wachtte. Wedstrijdverslagen uit die periode en zijn latere Brugse seizoen tonen vooral een afwerker die aanspeelbaar bleef, ruimte voor zich kon benutten en koel genoeg was om een aanval af te maken. Hij hoefde niet voortdurend aan de bal te zijn om een wedstrijd naar zich toe te trekken. Eén goede loopactie of één vrijgekomen meter kon voldoende zijn.

Bij Lokeren paste dat in een ploeg die volgens M’Buyu zelf voor spektakel en verzorgd voetbal stond. Met onder anderen Stephen Keshi, Kari Ukkonen en de broers Versavel zat er kwaliteit rond hem. Toch was het zijn doelpuntenproductie die het seizoen een gezicht gaf. Wie hem toen zag, herinnert zich een jonge spits die niet onder de indruk leek van zijn snelle opmars.

Eén invalbeurt kreeg een blijvende historische betekenis

Op 4 februari 1987 volgde de beloning. In Braga verloor België een oefeninterland met 1-0 van Portugal, maar voor M’Buyu werd de avond een mijlpaal. Hij verving Nico Claesen en werd de eerste zwarte voetballer die voor de Rode Duivels uitkwam.

Het bleef bij die ene cap. Dat maakt zijn interlandverhaal tegelijk klein en bijzonder groot. Sportief kreeg hij nauwelijks tijd om een hoofdstuk te schrijven, maar symbolisch opende zijn invalbeurt wel een deur in een nationale ploeg die er later steeds diverser zou uitzien. M’Buyu heeft die betekenis nadien zelf verbonden met het belang van kansen voor jeugdspelers, ongeacht hun afkomst.

Belangrijk is dat zijn selectie niet alleen een symbolisch gebaar was. M’Buyu stond op dat moment tussen de beste schutters van de Belgische competitie. Zijn doelpunten bij Lokeren hadden hem die plaats op sportieve gronden bezorgd. De historische betekenis kwam boven op een seizoen waarin hij bijna iedere verdediging in eerste klasse had leren kennen.

In de zomer van 1987 trok hij naar Standard Luik. Ook daar vond hij vlot de weg naar doel: twaalf competitietreffers in 26 wedstrijden. Met de Rouches bereikte hij bovendien de bekerfinale van 28 mei 1988 op de Heizel. M’Buyu vormde er de aanval met Alexandre Czerniatynski, maar RSC Anderlecht won met 2-0 na doelpunten van Luc Nilis en Eddie Krnčević. Voor M’Buyu eindigde een productief seizoen zo zonder trofee, maar wel op het grootste Belgische bekerpodium.

Op de Bosuil werd hij even helemaal Club Brugge

Na één jaar Standard volgde Club Brugge. De overgang bracht hem in 1988/89 naar een elftal vol bekende namen, maar zijn eigen Brugse passage leverde genoeg beelden op om te blijven hangen. Het blauw-zwarte shirt met de lichtblauwe en donkerblauwe banen, de V-hals en Assubel op de borst behoort intussen tot de herkenbaarste Belgische voetbaltenues van de jaren tachtig.

Op 1 oktober 1988 droeg M’Buyu dat shirt met beslissende overtuiging op de Bosuil. Club had punten laten liggen en trok gehavend naar Royal Antwerp FC. De wedstrijd bleef lang gesloten, tot M’Buyu in de tweede helft een strafschop benutte. Enkele minuten later rondde hij ook een snelle Brugse tegenaanval af. Antwerp kwam nog terug tot 1-2, maar de twee doelpunten van M’Buyu bleken voldoende voor de zege.

Die avond vat zijn spel misschien beter samen dan een lange reeks algemene omschrijvingen. Eerst de rust om een strafschop binnen te schieten, daarna het gevoel om bij een omschakeling op de juiste plaats te verschijnen. Geen omhaal vanop dertig meter, wel twee momenten waarop een spits precies deed waarvoor hij was opgesteld. Hij sloot zijn enige Brugse competitieseizoen af met elf doelpunten in 26 wedstrijden.

Later speelde M’Buyu nog voor Waregem, Antwerp, PAOK, Verbroedering Geel, Maccabi Netanya en Hoek. Na zijn actieve loopbaan bleef hij in verschillende sportieve functies bij het voetbal betrokken. Toch ligt zijn blijvende beeldwaarde op het veld: zeventien goals voor het Lokeren van Anthuenis, die ene historische invalbeurt voor België en twee koele treffers in blauw-zwart op de Bosuil. Daarin zit het portret van Dimitri M’Buyu: een spits wiens carrière meer naliet dan zijn ene interland doet vermoeden.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.