Gert Verheyen: onvermoeibaar icoon van Club Brugge en de Rode Duivels

Morgen wordt Gert Verheyen 56 jaar. Voor Belgische voetbalfans blijft hij vooral de onvermoeibare nummer 7 van Club Brugge: rechtop, voortdurend onderweg en altijd klaar om een fout van de tegenstander af te straffen. Veertien seizoenen lang groeide hij uit van een gevoelige transfer tot een van de herkenbaarste gezichten van blauw-zwart.

Van gevoelige transfer tot blauw-zwart boegbeeld

Verheyen had al voor Lierse en RSC Anderlecht gespeeld toen hij in 1992 naar Club Brugge trok. Voor een speler die uit Brussel kwam, lag een warm onthaal in Brugge niet vanzelfsprekend voor de hand. Hij won het publiek echter niet met grote verklaringen, maar met een eenvoudige voetbalbelofte die hij bijna iedere week nakwam: blijven lopen, duels aangaan en nooit een bal opgeven omdat de situatie verloren leek.

Dat paste bij Club. Verheyen was geen passant die enkele sterke maanden beleefde en daarna weer verdween. Hij bleef tot 2006, droeg opnieuw de aanvoerdersband in zijn laatste periode en hielp de club aan vier landstitels en vier bekers. De kampioenschappen van 1996, 1998, 2003 en 2005 omlijsten zijn Brugse jaren, maar zijn betekenis zat evenzeer in de honderden avonden waarop supporters vooraf al wisten wat ze zouden krijgen.

Hij stond op papier vaak rechts in de aanval, maar liet zich niet vastpinnen aan de zijlijn. Verheyen dook naar binnen, zocht de ruimte rond de zestien en maakte het verdedigers lastig door hen vroeg onder druk te zetten. Met zijn lange, atletische gestalte kon hij een bal afschermen en een duel uitvechten, terwijl zijn rechtervoet gevaarlijk werd zodra er een halve meter ruimte ontstond. Zijn voetbal was functioneel: weinig overbodige bewegingen, veel gevoel voor waar een afvallende bal kon belanden.

De loopactie die iedereen herkende

Wie Verheyen alleen als harde werker omschrijft, doet hem tekort. Zijn arbeid leverde ook bijzonder veel doelpunten op. Op 25 november 2001 maakte hij ze zelfs alle vier in een 4-0-zege tegen Sporting Charleroi. Hij scoorde vroeg, profiteerde van combinaties met Rune Lange en bleef na zijn hattrick zoeken naar een volgende opening. Het was een extreme versie van een vertrouwd beeld: Verheyen die telkens opnieuw in de juiste zone verscheen.

Zijn waarde kwam nog duidelijker naar voren op Europese avonden, wanneer Club ruimte en initiatief niet cadeau kreeg. Op 23 oktober 2002 was Galatasaray te gast in een kolkend Jan Breydelstadion. Bij een 1-1-stand zette Verheyen verdediger Emre Aşık onder druk, veroverde hij de bal, sneed hij naar binnen en schoot hij hard voorbij Faryd Mondragon. Club won met 3-1 en Verheyen werd door de Europese verslaggeving als de uitblinker van de wedstrijd naar voren geschoven.

Dat doelpunt vat zijn spel bijna volledig samen. Eerst was er de inspanning zonder bal, daarna het herkennen van de fout en ten slotte een directe afwerking. Geen sierlijke omweg, wel een actie die het stadion in één beweging deed ontploffen. Het verklaart waarom hij niet alleen gerespecteerd werd om zijn trouw, maar ook herinnerd wordt als iemand die wedstrijden werkelijk kon doen kantelen.

Zelfs aan het einde van zijn loopbaan bleef hij Europees zijn stempel drukken. In november 2005 maakte hij tegen Rapid Wien zijn 22e doelpunt in een Europese clubcompetitie. Daarmee evenaarde hij het toenmalige Club-record van Raoul Lambert. Verheyen was op dat moment 35, maar stond nog altijd waar de bal gevaarlijk kon worden.

Een beslissende avond met de Rode Duivels

Ook bij de Rode Duivels werd Verheyen gewaardeerd voor zijn betrouwbaarheid en inzetbaarheid. Hij verzamelde vijftig interlands en maakte tien doelpunten. Hij behoorde tot de Belgische selecties voor de WK’s van 1998 en 2002 en het EK van 2000, maar zijn meest tastbare bijdrage kwam op 10 november 2001.

België speelde die avond in Brussel de heenwedstrijd van de barrages voor het WK tegen een Tsjechische ploeg met onder anderen Pavel Nedvěd, Karel Poborský en Milan Baroš. Na iets minder dan een halfuur belandde de bal voor de voeten van Verheyen. Hij aarzelde niet en joeg hem hoog in het doel. Het bleef 1-0. Vier dagen later won België ook in Praag met 1-0, waardoor de kwalificatie voor het WK in Japan en Zuid-Korea een feit was.

Het was opnieuw typisch Verheyen: niet wachten tot een aanval perfect werd, maar reageren zodra de mogelijkheid verscheen. In een interland waarin de druk zwaar woog, leverde de Club-aanvaller het doelpunt dat België een beslissend voordeel gaf.

Toen Verheyen in 2006 stopte, verdween een spelertype dat zich moeilijk in één elegante samenvatting laat vangen. Zijn erelijst was indrukwekkend en zijn doelpunten waren talrijk, maar de herinnering zit vooral in de manier waarop hij ze verzamelde: met rechte rug, lange passen, scherpe timing en een koppigheid die perfect bij Club Brugge paste. Wie hem heeft zien spelen, ziet nummer 7 nog altijd vertrekken zodra een verdediger denkt dat het gevaar geweken is.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.