Nilis en Verstraeten zien Anderlecht vooral zijn oude gezag verliezen

Bij RSC Anderlecht blijft de kloof tussen herinnering en realiteit pijnlijk groot. Voor Luc Nilis en Mike Verstraeten, twee mannen die Paars-Wit nog kenden als een club met vanzelfsprekend gezag, zit het probleem niet alleen op het veld. Zij missen vooral de figuur die binnen Neerpede en het Astridpark iedereen richting geeft.

Heimwee naar een club die iedereen voelde

Anderlecht sloot opnieuw een moeilijk seizoen af. Paars-Wit eindigde vierde, voor het tweede jaar op rij, en dat cijfer blijft wringen bij mensen die de club nog anders hebben meegemaakt. Nilis en Verstraeten weten hoe het voelde wanneer Anderlecht niet alleen een ploeg was, maar ook een autoriteit.

De twee spraken elkaar op de boekvoorstelling van Verstraeten in brasserie De Stokerij in Kuringen. Ook Davy Schollen, ex-Anderlecht, Genk en STVV, was aanwezig. Het werd een namiddag vol voetbalverhalen, met bovendien de verjaardag van Nilis als extra toets.

Nilis speelde zes jaar voor Anderlecht en won er vier landstitels, drie Belgische bekers en één supercup. Hij stond in een elftal met namen als Marc Degryse, Philippe Albert en John Bosman. Verstraeten kwam twee jaar uit voor Paars-Wit, pakte twee titels, maar kreeg er ook af te rekenen met veel blessureleed.

Nilis mist de macht van vroeger

Voor Nilis draait de huidige onrust niet uitsluitend om voetbaltechnische keuzes. Hij kijkt vooral naar de uitstraling die Anderlecht vroeger boven de spelersgroep hing. “Vroeger had je Michel Verschueren en Constant Van den Stock bij Anderlecht. Zij kwamen zelden naar de kleedkamer, wat ook niet nodig was omdat we een zeer goede ploeg hadden. Maar als zij dat deden als de resultaten eens minder waren, dan wist je als speler wel meteen waar je plaats was.”

Die hiërarchie ziet hij vandaag veel minder scherp. “Zo’n mensen zie ik nu niet meer bij RSCA. Zij hadden zo een uitstraling als manager en voorzitter zijnde. Dat mis ik nu bij Anderlecht. Dan spreek ik niet over het sportieve, maar over een voorzitter die een bepaalde uitstraling heeft over de spelers en de club.”

Nilis stelde zich daarbij openlijk vragen over waar de echte macht vandaag ligt. “Wie heeft nu de macht bij Anderlecht? Hoeveel verschillende mensen werken er daar op dit moment? Ik zie geen grote baas bij Anderlecht. Dat zo’n figuur er niet meer is bij Paars-Wit, dat is een gemis en vind ik jammer.”

Verstraeten kijkt met een triest hart

Verstraeten sloot zich aan bij die analyse. Ook hij voelt dat Anderlecht veranderd is. “Ik kijk met een triest hart naar Anderlecht. Ze zeggen wel dat je niet naar het verleden mag kijken, maar vroeger was het stukken beter en aangenamer. Toen werd er ook meer met het hart gespeeld en anno 2026 is het allemaal wat zakelijker.”

Zijn gevoel werd nog sterker tijdens de bekerfinale van Anderlecht. Verstraeten miste daar de vanzelfsprekende dominantie die vroeger rond de club hing. “Dit is onze beker”, die uitstraling voelde hij niet meer.

De oud-verdediger maakte het contrast scherp. “Als ik vroeger tegen Anderlecht moest spelen, of toen ik er zelf zat, waren ploegen al tevreden als ze slechts met 2-0 verloren tegen RSCA. Dat is niet meer zo. Nu kan iedereen winnen van Anderlecht. Dat doet pijn.”

Voor Verstraeten gaat het om meer dan resultaten alleen. Hij zat maar twee jaar bij Anderlecht, maar noemt de club uit die periode een warme familie. Precies daarom komt een vierde plaats zo hard binnen, want volgens hem was dat vroeger ondenkbaar.

Wachten op het oude Anderlecht

Verstraeten hoopt dat Michael Verschueren en Kenneth Bornauw Anderlecht opnieuw richting de Belgische top kunnen duwen. Daarbij benadrukte hij vooral het belang van de juiste mensen op de juiste posities. Toch klinkt er weinig haastig optimisme in zijn woorden.

“Ik vrees echter dat we nog lang moeten wachten om terug het ‘oude Anderlecht’ terug te zien en een titel te winnen”, zei Verstraeten. Het is een uitspraak die blijft hangen, omdat ze niet alleen over punten of plaatsen gaat. Ze raakt aan het zelfbeeld van een club die jarenlang gewend was om boven de rest te staan.

De naam Anderlecht blijft groot, maar de vanzelfsprekendheid die er ooit aan vastkleefde, is niet langer gratis. Net dat maakt de woorden van Nilis en Verstraeten zo herkenbaar voor wie Paars-Wit nog kent als meer dan een ploeg in de top vier.

View this post on Instagram

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.