Bij de Rode Duivels wint balans voorlopig van Vanaken-romantiek

Hans Vanaken is het soort voetballer dat een stadion sneller doet rechtveren dan een loopstatistiek. Toch is net dat de kern van de Duivelse discussie: schoonheid alleen wint geen WK-wedstrijden, zeker niet in een ploeg die al barst van aanvallende klasse. Rudi Garcia lijkt daarom voorlopig niet te kiezen voor de meest romantische oplossing, maar voor de meest leefbare.

De grote verleiding op het middenveld

Vanaken zit in een uitstekende periode. Zijn creativiteit, spelintelligentie en balgevoel blijven uitzonderlijk, en bij Club Brugge heeft hij al jaren bewezen dat hij wedstrijden kan vertragen, versnellen en openbreken op zijn eigen ritme. Hij is een pure voetballer, iemand waarvoor supporters naar het stadion trekken.

Tegelijk heeft zijn interlandcarrière altijd in een ingewikkelde context gezeten. De Gouden Generatie viel precies samen met zijn beste jaren, waardoor de concurrentie bij de Rode Duivels zelden mild was. Onder Domenico Tedesco kwam hij nauwelijks aan spelen toe, terwijl zijn profiel net in een andere voetbalvisie beter tot zijn recht had kunnen komen.

Vandaag klinkt de roep om een middenveld met Youri Tielemans, Kevin De Bruyne en Vanaken luider. Op papier is dat heerlijk. In balbezit zelfs verleidelijk. Maar in een 4-3-3 met Jérémy Doku, Romelu Lukaku of Charles De Ketelaere en Leandro Trossard ervoor wordt die ploeg wel bijzonder aanvallend.

Daar komt nog bij dat Garcia ook graag met backs speelt die hoog kunnen komen, zoals Maxim De Cuyper en Thomas Meunier. Dan wordt de vraag niet alleen wie de bal het mooist kan behandelen, maar ook wie de ruimtes dichtloopt wanneer België hem verliest. Zelfs tegen Iran, Japan en Nieuw-Zeeland blijft dat relevant.

Waarom Raskin zo belangrijk blijft

In dat verhaal komt Nicolas Raskin nadrukkelijk naar voren. Niet omdat hij altijd de meeste aandacht opeist, wel omdat hij net het werk doet dat anderen beter laat renderen. Ballen veroveren, positie houden, inleveren, opnieuw aansluiten. Als hij weinig opvalt, kan dat net betekenen dat hij zijn job uitstekend heeft gedaan.

De Belgische defensie heeft die bescherming nodig. Na de 4-3 tegen Wales, een wedstrijd waarin de Rode Duivels heel kwetsbaar oogden, werd nog eens duidelijk hoe belangrijk een echte evenwichtsspeler is. Amadou Onana is geen zuivere nummer zes die voortdurend in positie blijft hangen.

Daarom lijkt Axel Witsel eerder de logische vervanger voor Raskin als verdedigende middenvelder. Onana komt bij de nationale ploeg dan weer meer in beeld als acht, waar hij met zijn loopvermogen en power een andere dimensie geeft. Bij Aston Villa speelde hij regelmatig samen met Tielemans, maar bij België voelt die dynamiek toch anders aan.

Tielemans uit de ploeg halen net voor het WK zou bovendien een zware ingreep zijn. Hij is aanvoerder en presteert onder Garcia sterk. In die context wordt het moeilijk om plots alle creatieve namen in één elftal te duwen zonder dat de structuur begint te kraken.

De Bruyne blijft de sleutel, Vanaken de luxe

Kevin De Bruyne verandert de hele discussie. Een fitte De Bruyne in vorm start altijd. Dat is geen ingewikkelde keuze: niemand in deze kern lanceert aanvallers zoals hij dat kan. Alleen is De Bruyne niet meer dezelfde speler als vijf jaar geleden, en zijn lichaam heeft de voorbije jaren genoeg signalen gegeven.

Op dit WK kan De Bruyne onmogelijk zomaar alles blijven dragen. Er zijn meer wedstrijden, de omstandigheden kunnen zwaar zijn en België heeft hem ook na de groepsfase fris nodig. Precies daar wordt Vanaken zo interessant.

Vanaken is een geweldige troef achter de hand. Hij kan als acht opduiken, maar komt het best tot zijn recht hoger op het veld, waar zijn overzicht en timing meer schade kunnen aanrichten. Zijn invalbeurt tegen Kroatië onderstreepte dat hij de concurrentie wel degelijk voelt én voedt.

Als iedereen fit is, lijkt een middenveld met Raskin, Tielemans en De Bruyne voorlopig de meest waarschijnlijke basis. Niet omdat Vanaken tekortschiet, maar omdat Garcia ook moet bewaken wat er achter de bal gebeurt. Aanvallend denken is één ding. Een toernooi overleven vraagt iets meer.

Voor Vanaken hoeft dat geen nederlaag te zijn. Integendeel: zijn waarde kan net groeien in de rol van speler die wedstrijden een andere richting geeft wanneer het tempo zakt of de ruimtes kleiner worden. De Rode Duivels hebben hem nodig, alleen misschien niet vanaf minuut één.

Dat is het luxeprobleem waar Garcia mee zit. Vanaken duwt, De Bruyne weegt, Tielemans leidt en Raskin houdt de ploeg overeind. In zo’n middenveld is talent geen schaarste, maar selectiepolitiek op topniveau.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.