Rode Duivels roteren amper onder Van Bommel: belasting loopt op

De Rode Duivels spelen maandagavond tegen Frankrijk al hun vierde wedstrijd in elf dagen. Mark van Bommel heeft in dat drukke blok opvallend weinig geroteerd: een beperkte groep internationals kreeg telkens het vertrouwen, terwijl andere opties nauwelijks of zelfs helemaal niet aan bod kwamen. De schorsingen van Kevin De Bruyne en Youri Tielemans dwingen de bondscoach tegen Frankrijk wel tot wijzigingen.

Vaste namen krijgen opnieuw veel minuten

Van Bommel liet Senne Lammens, Timothy Castagne, Brandon Mechele, Nathan Ngoy, De Bruyne, Tielemans, Mika Godts en Charles De Ketelaere in elke wedstrijd starten. Vooral dat laatste springt in het oog, nu België in korte tijd een vierde interland afwerkt.

De Bruyne en Tielemans zijn tegen Frankrijk geschorst. Zonder die schorsingen zouden zij wellicht opnieuw in de basis hebben gestaan. Hun afwezigheid maakt de keuzes van Van Bommel niet alleen onvermijdelijk anders, ze toont ook hoe sterk hij tot dusver op zijn vaste as rekende.

Ook Maxim De Cuyper, Joaquin Seys, Romeo Lavia, Hans Vanaken, Nicolas Raskin, Dodi Lukebakio en Diego Moreira kregen al behoorlijk wat speelminuten. De bondscoach bouwde zo snel aan herkenbaarheid binnen zijn ploeg, met een relatief kleine groep die geregeld samen op het veld stond.

Grote verschillen binnen de Belgische selectie

De keerzijde is duidelijk. Loïs Openda kwam voorlopig slechts acht minuten in actie, Matias Fernandez-Pardo twaalf minuten en Malick Fofana eveneens acht. Romelu Lukaku kreeg 36 minuten, terwijl Leandro Trossard op vijftien minuten bleef steken. Trossard was in de eerste twee wedstrijden wel geblesseerd.

Jari De Busser, Maarten Vandevoordt, Mike Penders, Zeno Debast, Koni De Winter, Kyriani Sabbe, Arthur Theate en Mandela Keita speelden zelfs nog geen minuut. Penders ontbrak door een blessure. Daardoor ontstaat een scherp onderscheid binnen de selectie: een kern van ongeveer vijftien spelers draagt het grootste deel van de minutenlast, een kleinere groep krijgt beperkte kansen en acht spelers bleven volledig aan de kant.

Van Bommel lijkt daarmee nadrukkelijk te kiezen voor automatismen. In een korte interlandperiode kan een vaste ploeg sneller vaste patronen ontwikkelen, zeker wanneer de wedstrijden elkaar snel opvolgen. Tegelijk vergroot die aanpak de fysieke belasting voor de spelers die telkens opnieuw moeten opdraven.

Drukke kalender maakt keuze extra gevoelig

De belasting is niet alleen een zaak van deze interlandperiode. Veel internationals wacht in 2026 een bijzonder volle kalender, met later opnieuw een interlandperiode in november en voor WK-gangers een nog zwaarder programma. Verschillende spelers vielen deze periode al geblesseerd weg, wat de bezorgdheid over de opeenstapeling van wedstrijden voedt.

Andere landen kozen volgens de analyse vaker voor rotatie. Italië, Frankrijk, Duitsland en Nederland wisselden meer, terwijl ook Noorwegen spelers als Erling Haaland en Martin Odegaard bijna voortdurend inzette. De discussie overstijgt dus België alleen en raakt ook aan de bredere kritiek op de Nations League en de volle voetbalkalender.

Voor Van Bommel wordt Frankrijk een eerste concrete test van zijn aanpak. Door de schorsingen moet hij zijn vaste elf deels openbreken, terwijl tegelijk duidelijk wordt welke spelers klaar zijn om vanuit de marge een grotere rol op te nemen.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.