Rode Duivels winnen, maar voorin blijft één vraag nazinderen

De 2-0 tegen Kroatië gaf de Rode Duivels ademruimte, maar niet alle twijfels verdwenen met het resultaat. Bij RTBF overheerste tevredenheid over de zege, alleen bleef vooral één thema hangen: hoe gevaarlijk is België nog wanneer het zelf moet creëren? De analyse legde een interessant spanningsveld bloot: meer controle achterin, maar voorin nog geen volledig overtuigend verhaal.

Een zege die niet alles wegduwt

De Gernier was streng voor wat België aanvallend liet zien. Volgens haar kwamen de Rode Duivels in offensief opzicht “erg zwak” voor de dag en moeten er snel oplossingen worden gevonden om meer doelgevaar te creëren.

Toch zag ze niet alleen problemen. De invalbeurt van Matías Fernández-Pardo bleef positief hangen. “We zagen ook een goede prestatie van Fernández-Pardo, die erg indrukwekkend was om te zien”, klonk het.

Maar net in dat compliment zat ook de bredere bezorgdheid verscholen. “We zullen oplossingen moeten vinden om doelpunten te maken; het stelde me niet echt gerust.” Het resultaat was dus degelijk, het aanvallende gevoel een stuk minder.

Marc Wilmots bekeek de zaak vanuit het grotere plaatje. Hij erkende dat het nieuwe systeem gevolgen heeft voor de productie voorin. “We zullen minder produceren dan vroeger”, stelde hij, al verwacht hij dat Garcia uiteindelijk de juiste balans zal vinden tussen defensieve zekerheid en aanvallende creativiteit.

De Ketelaere tussen looplijnen en te weinig steun

Ook Charles De Ketelaere kreeg een genuanceerde beoordeling. Teklak vond dat de Rode Duivel een ondankbare rol moest invullen en te vaak op een eiland terechtkwam. Zijn loopacties en positiewissels waren er wel, maar de aansluiting van ploegmaats volgde niet altijd.

“Hij speelde geen slechte wedstrijd, maar het was een vrij neutrale wedstrijd omdat we niet altijd reageerden op zijn loopacties”, aldus Teklak. Daarmee werd De Ketelaere niet afgeschreven, maar wel geplaatst in een context waarin de collectieve automatismen nog moeten groeien.

De vergelijking met Romelu Lukaku kwam daarbij vanzelf bovendrijven. “Toen Lukaku erin kwam, had hij de bal onder controle; het is een kwestie van persoonlijkheid die CDK misschien nog niet bezit”, besloot Teklak.

Voor Garcia zit de uitdaging dus niet alleen in namen of posities, maar in verbinding. België kan winnen, controleren en toch met vragen achterblijven. Zeker na een zege is dat soms de scherpste vaststelling: het scorebord klopt, maar het gevoel rond de aanval is nog niet helemaal geruststellend.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.