De Cat voelt plots de keerzijde van zijn Anderlecht-status

Nathan De Cat is in enkele maanden tijd van groot talent naar uithangbord van RSC Anderlecht gegroeid. Net daarom wordt de toon rond de 17-jarige middenvelder plots scherper: bewondering maakt plaats voor voorzichtigheid, en zelfs voor openlijke twijfel.

Van belofte naar symbool van Paars-Wit

De Cat was één van de opvallendste gezichten van het voorbije seizoen in de Jupiler Pro League. Nadat hij bij de jeugdploegen al indruk had gemaakt, kreeg hij in het voorjaar van 2025 zijn kansen bij de A-kern van RSC Anderlecht.

In de Champions’ Play-Offs verzamelde hij geregeld minuten en vierde hij zelfs zijn eerste doelpunt bij de grote jongens. Dat zorgde voor verwachtingen. Niet overdreven luid in het begin, wel duidelijk aanwezig: De Cat moest stap voor stap verder groeien.

Alleen ging het sneller dan velen hadden ingeschat. De middenvelder groeide uit tot basisspeler, werd steeds nadrukkelijker het gezicht van Paars-Wit en maakte in maart zelfs zijn debuut als Rode Duivel. Dat allemaal op een leeftijd waarop de meeste spelers nog zoeken naar hun eerste vaste plaats in de kleedkamer.

Die plotse status voedt ook de verwachting dat hij komende zomer al richting één van de Europese topcompetities kan trekken. Precies daar wringt het debat nu. Want hoe groot het talent ook is, de vraag wordt steeds luider of de timing wel klopt.

Tranen als breekpunt in het verhaal

Na de laatste thuismatch kon De Cat zijn tranen niet bedwingen. Het moment voelde emotioneel en symbolisch, alsof er iets werd afgesloten. Voor supporters was het een pakkend beeld, voor anderen vooral een aanleiding om de hype af te remmen.

Radja Nainggolan vond de reactie behoorlijk stevig. Bij Ongefilterd klonk hij scherp: “Hij heeft potverdekke 20 matchen voor Anderlecht gespeeld. Bij de jeugd? Kom op he, het echte voetbal is de jeugd niet. Ik 205 matchen voor AS Roma gespeeld op vierenhalf jaar tijd. Waarom zou ik een traan moeten laten als ik daar weg ga?” De teller van De Cat staat in totaal op 43 wedstrijden.

Het is een harde passage, maar ze raakt wel aan iets wat in het Belgische voetbal vaker terugkomt. Wanneer wordt een jong talent een verhaal dat groter wordt dan zijn prestaties? En wanneer begint bescherming op remmen te lijken?

Lukaku en Vanden Borre temperen de verwachtingen

Ook Romelu Lukaku kiest voor voorzichtigheid. Bij Het Nieuwsblad gaf hij aan dat hij De Cat nog een extra jaar bij RSC Anderlecht zou aanraden. Zijn redenering is helder: eerst dominanter worden in België, pas daarna de volgende stap overwegen.

“Zelf zou ik De Cat aanraden om nog één jaar bij Anderlecht te blijven. Ik heb zijn laatste twee matchen gezien. Domineer eerst eens de Belgische competitie …”, aldus Lukaku. Vanuit zijn eigen verleden als jonge Anderlecht-sensatie krijgt dat advies extra gewicht.

Anthony Vanden Borre, nog zo’n voormalige tienerster uit Neerpede, gaat nog een stap verder. Bij Dans le Vestiaire noemde hij De Cat “potentieel een grote speler” en “een heel goede belofte”, maar hij vindt dat de lof momenteel te snel te groot wordt.

Volgens Vanden Borre is er nog veel werk aan de winkel, zeker wanneer de vergelijking wordt gemaakt met wat Lukaku en Youri Tielemans op die leeftijd al brachten. “Hem nu al zo ophemelen is een gebrek aan respect voor Lukaku en Tielemans”, klonk het.

Daarmee is De Cat niet plots minder talentvol geworden. Wel verandert de omgeving rond hem. De bewondering blijft, maar ze krijgt gezelschap van druk, herinneringen aan eerdere wonderkinderen en de vraag of een speler van 17 al klaar moet zijn om een heel project te dragen.

Voor RSC Anderlecht voelt dat als een delicate evenwichtsoefening. De Cat is een sportief lichtpunt én een verhaal dat supporters raakt. Net daarom zal elke volgende keuze rond hem meer zijn dan een gewone stap in een jonge carrière.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.