Ivan Leko terug bij Club Brugge: oude wonden en nieuwe spanning

De terugkeer van Ivan Leko bij Club Brugge zet meteen de temperatuur in de kleedkamer een paar graden hoger. Spelers die hem nog kennen, voelen opnieuw het vuur én de frictie, nieuwkomers vragen zich af in welk circus ze zijn beland. Iedereen weet: dit kan vonken geven, op én naast het veld.

Terugkeer met geladen verleden

Volgens verschillende media hangt er in de kleedkamer van Club Brugge het gevoel dat er iets onvermijdelijks zit aan te komen. De terugkeer van Leko wordt allesbehalve als een romantisch weerzien ervaren, eerder als een nieuwe episode in een verhaal vol spanningen en onopgeloste kwesties. De vragen stapelen zich op: wisselt hij opnieuw van aanvoerder, wie geraakt uit de gratie en hoelang blijft het rustig voor er iets ontploft?

Om te begrijpen wat er nu op het spel staat, moet teruggegrepen worden naar zijn eerste passage. In 2017 wandelde Leko Jan Breydel binnen als outsider. Hij noemde zichzelf later “kandidaat nummer vijftien”, een coach die niet bovenaan het lijstje stond. Toch waren het Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert die hun nek uitstaken en hem na het tijdperk-Michel Preud’homme binnenhaalden. Leko voelde zich daardoor bijzonder dankbaar: twee bestuurders die hem een kans gaven op een niveau waar hij naar eigen zeggen zelf nog niet van durfde dromen.

Sportief was de start explosief. Club speelde met brutale bravoure, pakte titel én Supercup en gaf de fans het gevoel dat de ploeg opnieuw onoverwinnelijk was. Coach en voorzitter leken toen perfect in elkaars verlengde te liggen: maniakaal gedreven, allergisch voor middelmaat. Net daar begon het echter te wringen, in hun verschillende kijk op macht, controle en vertrouwen. Leko, een van de goedkoopste kampioenstrainers van België, verdiende volgens eigen zeggen ongeveer 30% van het loon van Preud’homme. Na titel en Champions League-voetbal verwachtte hij een duidelijk signaal voor de lange termijn. Het voorstel dat kwam, vond hij onvoldoende; hij weigerde en noemde dat achteraf “het begin van het einde”. Vanaf dan kreeg hij ook extern het etiket van “lastige” onderhandelaar opgekleefd.

Kleedkamer, ego’s en Leko 2.0

Naast de spanningen in de bestuurskamer speelde er ook een machtsspel op het veld en in de kleedkamer. Club is traditioneel een sterk van boven naar beneden gestuurde organisatie, met Verhaeghe en het bestuur die via data, structuur en controle willen bijsturen. Leko is het tegenovergestelde profiel: een veldtrainer die vanuit de kleedkamer wil duwen, niet vanuit een organigram. Dat botste niet elke dag, maar als het gebeurde, was het hard. De Europese uitschakeling tegen AEK Athene werd het bekendste voorbeeld: Leko liet later verstaan dat hij toen in een systeem en met keuzes speelde waar hij zelf niet in geloofde.

Ook intern verschoof de machtsbalans. De aanvoerdersband werd hét symbool. Lior Refaelov, jarenlang vaste waarde en vedette, zag zichzelf als natuurlijke kapitein. Onder Leko schoof de band definitief richting Ruud Vormer. Voor de buitenwereld logisch – Vormer was de motor en stem van de ploeg – maar voor Refaelov een pijnlijke tik. Hij gaf later toe dat het hem raakte, niet omdat hij Vormer iets misgunde, maar omdat hij nooit echt uitleg kreeg. Bij Wesley Moraes waren de emoties nog duidelijker zichtbaar: de Braziliaan was onder Leko een nachtmerrie voor verdedigers, maar ook een tikkende tijdsbom bij wissels, met ostentatieve reacties en gebalde vuisten richting bank. Vormer zelf liep eveneens over van emotie. Leko tolereerde dat, soms zelfs bewust, omdat hij vond dat zijn ploeg die rauwe energie nodig had. Voor een bestuur dat droomt van een gecontroleerde topclub, waren dat kleine maar reële risico’s op imagoschade en puntenverlies.

Langs de zijlijn was Leko evenmin een man van rust. Driftbuien en verhitte discussies met de vierde ref hoorden erbij. In de beginfase kon Verhaeghe daarmee leven, maar naarmate de druk op resultaten, contract en het gerechtelijk onderzoek Operatie Propere Handen toenam, slonk de tolerantie. De arrestatie en het verhoor van Leko door de federale politie sloegen in als een bom in het Belgische voetbal. Hij werd nooit veroordeeld en ontkende altijd schuld, terwijl Club hem publiek steunde. Toch bleef het beeld van de kampioenencoach in een cel hangen en werd hij in de perceptie een risico. Niet de hoofdreden van de breuk, wel een factor die een lange samenwerking nog moeilijker maakte.

Vandaag keert Leko terug in een kleedkamer die nog fragieler is, met hogere druk en minder geduld. De kernvragen zijn duidelijk: heeft Verhaeghe geleerd dat een figuur als Leko nood heeft aan duidelijke appreciatie? En heeft Leko geleerd dat hij niet elk gevecht moet aangaan om de baas te blijven in de kleedkamer? De vorige keer ontspoorde het niet omdat er geen titels werden gepakt of omdat de ambitie van de voorzitter verdween, maar in de grijze zone ertussen: contracten, ego’s, controle en vertrouwen. Precies daar ligt nu opnieuw de waarschuwing voor Club Brugge.