Rudi Garcia haalde de kwartfinale, maar België moet nú afscheid nemen

De discussie over Rudi Garcia is geen maandagse kater meer, maar een beleidsdossier dat na de 2-1-nederlaag tegen Spanje meteen op tafel van de KBVB ligt. In deze Opinieprocessor is de stelling simpel: de kwartfinale redt zijn rapport niet, België moet na dit WK afscheid nemen van Garcia.

Een kwartfinale mag geen rookgordijn worden

Laat ons eerst eerlijk zijn: op papier heeft Garcia geen rampentoernooi afgeleverd met de Rode Duivels. België won zijn groep na een stroef 1-1-gelijkspel tegen Egypte, een bleek 0-0 tegen Iran en een noodzakelijke 5-1 tegen Nieuw-Zeeland. Daarna kwam die knotsgekke comeback tegen Senegal, gevolgd door de beste Belgische wedstrijd van het WK: 4-1 tegen gastland Verenigde Staten, zonder Kevin De Bruyne op het veld en met Dodi Lukebakio als een speler die plots vleugels kreeg. En ja, tegen Spanje — intussen finalist en de grote favoriet — werd België niet weggespeeld. Meer nog: België is tot nog toe het enige land dat scoorde tegen de Spanjaarden en duwde hen het diepst in de wedstrijdpijn. Dat verdient respect. Maar respect is geen contractverlenging. Een bondscoach beoordelen we niet alleen op de plaats waar hij eindigt, maar op de route daarheen. En die route leek te vaak op een gps die elke tien minuten herberekent zonder ooit te zeggen waarom.

De wissel van Thibaut Courtois in minuut 88 tegen Spanje is daarom geen losstaand incident, maar het perfecte symbool van Garcia’s WK. Courtois had last bij het uittrappen, zei achteraf dat hij wilde blijven staan, en toch werd hij vervangen door Senne Lammens. Niet veel later ging Lammens zwaar in de fout en maakte Mikel Merino de 2-1 via de rebound. Natuurlijk is voetbal geen rechtbank waarin één wissel automatisch tot ontslag leidt. Maar dit was niet zomaar een wissel. Dit was de beste doelman ter wereld uit een kwartfinale halen op het moment dat ervaring, présence en koelbloedigheid zwaarder wegen dan een medische nuance. Als Courtois niet meer kon bewegen, is het een andere discussie. Als hij nog kon keepen en alleen uittrappen lastig was, dan heeft Garcia een probleem van proportie. Je haalt geen brandkast uit de kluis omdat het slot wat piept.

Garcia durft veel, maar bouwt weinig

Het grootste argument vóór Garcia is dat hij niet bang is van grote namen. Hij haalde De Bruyne en Jérémy Doku al vroeg naar de kant tegen Senegal, liet De Bruyne tegen de Verenigde Staten zelfs de hele wedstrijd aan de bank gekluisterd en gebruikte Romelu Lukaku vooral als invaller, met drie goals als rendement. Dat is niet niks. België heeft te lang geleefd in een wereld waarin status soms zwaarder leek dan wedstrijdlogica. Alleen: durf zonder lijn wordt willekeur. Lukebakio speelde tegen de VS een topmatch en verdween tegen Spanje uit beeld. Diego Moreira hielp in de zestiende finale de comeback tegen Senegal mee kantelen, maar kreeg daarna nauwelijks een vervolg. Matias Fernandez-Pardo, een speler die bewust voor België koos in plaats van Spanje, bleef een figurant in een verhaal waarin net frisse brutaliteit welkom was. Joaquin Seys kreeg tegen Spanje dan weer zijn eerste minuten en stopte Lamine Yamal opvallend sterk af. Mooie zet? Absoluut. Maar ook opnieuw een vraagteken: als Seys dat kan in de kwartfinale, waarom moest het toernooi zelf eerst bijna voorbij zijn voor Garcia dat wapen durfde te trekken?

Daar zit de kern: Garcia heeft België niet klein gemaakt, maar ook niet duidelijker. Axel Witsel en Thomas Meunier kregen nog veel vertrouwen, soms op momenten waarop de ploeg eerder snelheid, herhaalbaarheid en toekomst zocht. Zeno Debast werd meegenomen terwijl hij het hele WK geblesseerd bleef en geen minuut speelde. Dat is geen detail in een selectie van 26, zeker niet op een toernooi waarin belasting, herstel en intensiteit elke dag tellen. Garcia’s verdedigers zullen zeggen dat een kwartfinale tegen de latere finalist een degelijk eindpunt is, dat de kleedkamer niet ontplofte en dat de ploeg mentaal veerkracht toonde. Klopt allemaal. Maar dat is het niveau van een tussenrapport, niet van een visie. Vincent Mannaert moet niet verliefd worden op een uitslaglijn die mooier oogt dan de inhoud. De vraag is niet of Garcia kan coachen. De vraag is of hij de juiste bondscoach is om België richting EK te bouwen. Mijn antwoord: nee.

De KBVB moet nu niet in nostalgie vluchten en denken dat elke Belgische trainer automatisch tactische honing smeert op de boterham. Hein Vanhaezebrouck, Wouter Vrancken, Vincent Kompany of Michel Preud’homme zouden elk hun eigen risico’s meebrengen: karakter, timing, clubambities, generatiebeheer. Maar na Martínez, Tedesco en Garcia is de honger naar een bondscoach die het Belgische voetbalgevoel begrijpt wel rationeel geworden. Niet omdat zijn paspoort de opstelling maakt, wel omdat deze spelersgroep nood heeft aan minder mysterie en meer herkenbaarheid. Garcia haalde de kwartfinale, en dat staat netjes op zijn cv. Alleen eindigde zijn WK met een wissel die België nog weken zal achtervolgen en met keuzes die zelfs na herbekijken niet coherenter worden. Wie een nieuwe cyclus start, moet vertrouwen verkopen vóór de eerste interland. Garcia verkoopt vooral discussie. En discussie is prachtig voor ons, maar geen fundament voor de Rode Duivels.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.