‘Sibierski voelt druk: Anderlecht zoekt weer stevig fundament’

Bij RSC Anderlecht blijft het Europees ticket overeind als schrale troost, maar de 5-1 tegen Union SG heeft vooral blootgelegd hoe broos de Brusselse kern is geworden. Antoine Sibierski erft geen blanco blad, wel een selectie waarin balans, ervaring en directe meerwaarde opnieuw grote thema’s zijn.

De rekening van een onevenwichtige mercato

Anderlecht trok de voorbije periode stevig de transfermarkt op, maar de opbrengst stond niet in verhouding tot de omvang van de bewegingen. Onder Olivier Renard werd vooral veel gehaald, terwijl de kwaliteit volgens de balans van het seizoen te vaak achterbleef.

Daar wringt het vandaag. Paars-wit gaf meer dan dertig miljoen euro uit aan transfers, maar kreeg daar onvoldoende zekerheid en niveau voor terug. Voor een club die opnieuw structureel bovenin wil meedraaien, is dat een pijnlijke vaststelling.

Een hele reeks nieuwkomers woog voorlopig te licht om echt een meerwaarde te zijn: Adryelson, Cedric Hatenboer, Joachim Imbrechts, Elyess Dao, Yasin Özcan, Lucas Hey, Mihajlo Ilic, Moussa Diarra, Coba Da Costa, Zoumana Keita, Mathys Angely en Enric Llansana. Ook Cesar Huerta liet, wanneer hij fit was, te weinig zien.

Dat een aantal van die spelers gehuurd werd, verzacht de schade enigszins. Adryelson, Da Costa, Özcan, Diarra, Angely en Ilic lagen daardoor niet allemaal vast als zware langetermijnkeuzes. Toch verandert dat weinig aan het sportieve gevoel: Anderlecht verloor aan direct inzetbare kwaliteit.

Waarom de blik weer naar ervaring gaat

De contrasten met de periode onder Jesper Fredberg zijn moeilijk te negeren. Na een elfde plaats haalde hij met Kasper Schmeichel, Ludwig Augustinsson, Mats Rits, Thomas Delaney, Anders Dreyer, Kasper Dolberg en Thorgan Hazard een pak ervaring en rendement naar Brussel. Jan Vertonghen was er toen al.

Het gevolg was dat jonge spelers niet meteen de hele club moesten dragen. Zeno Debast, Theo Leoni, Mario Stroeykens en Killian Sardella konden groeien binnen een ploeg met meer houvast. Die mix van ervaring, twintigers en talent bracht Anderlecht prompt opnieuw in de buurt van de titelstrijd.

Die koers werd later verlaten. Wouter Vandenhaute schoof Fredberg en zijn entourage opzij, waarna Renard de sportieve lijn mee bepaalde. In de laatste zomermercato van Fredberg was zijn macht al sterk afgenomen, maar de echte breuk kwam nadien.

Intussen vertrokken ook spelers die wél gewicht hadden in de kern. Anders Dreyer, Kasper Dolberg, Jan-Carlo Simic en Nilson Angulo werden verkocht, zonder dat hun impact voldoende werd vervangen. Daardoor werd de ploeg niet alleen jonger, maar vooral minder afgerond.

Niet alles was negatief. Nathan Saliba, Ilay Camara, Adriano Bertaccini en Mihajlo Cvetkovic kunnen als geslaagde dossiers worden gezien. Danylo Sikan blijft eerder een twijfelgeval, terwijl Justin Heekeren vooral als tweede doelman of breedte-optie wordt ingeschat.

Voor Sibierski ligt de richting daardoor redelijk helder. Anderlecht heeft geen gebrek aan jong talent, maar wel aan spelers die meteen rust, kwaliteit en structuur brengen. De kern mist wingers, een balvaste spits en vooral voldoende ervaring om moeilijke momenten te dragen.

Dat betekent niet dat paars-wit het beleid van Fredberg volledig hoeft te kopiëren. Ook onder zijn bewind werden fouten gemaakt, onder meer met Noah Sadiki en Lucas Stassin. De les zit vooral in de verhouding: jonge spelers worden sterker wanneer ze niet elke week de zwaarste lasten moeten torsen.

De zomer wordt zo een test voor de nieuwe sportieve koers. Anderlecht heeft na een pijnlijke afsluiter en een Europees ticket zonder glans vooral nood aan geloofwaardigheid op de markt. Sibierski moet niet alleen spelers halen, maar opnieuw een ploeg bouwen die klopt.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.