Pocognoli na Trainer van het Jaar: trots met een Union-kanttekening

Sébastien Pocognoli mocht in Middelkerke de trofee voor Trainer van het Jaar ophalen, een moment dat hij zichtbaar als meer dan een persoonlijke bekroning zag. Tegelijk legde hij na afloop ook een gevoelige nuance op tafel over de erelijst van de Gouden Schoen.

Erkenning voor het project

Pocognoli stond afgelopen zondag op het podium tijdens de 72e editie van de Gouden Schoen. De Belgische coach, die Union Saint-Gilloise vorig seizoen naar de landstitel leidde, sprak nadien over trots en dankbaarheid. Dat vertelde hij aan RTBF, met opvallend veel aandacht voor de mensen rond hem.

“Dit is een individuele prijs, maar ze komt voort uit collectief werk”, klonk het bij Pocognoli. “Het hele project bij Union wordt hiermee erkend: de staf, de spelers, de club en mijn familie.” Hoewel hij intussen trainer is van Union niet meer, bleef hij in zijn woorden nadrukkelijk verbonden met wat er in Brussel werd opgebouwd.

Top drie zonder Union

Die band verklaart ook waarom Pocognoli niet alleen terugblikte op zijn eigen prijs, maar ook op de uitslag van de Gouden Schoen. Ardon Jashari won de hoofdprijs, voor Hans Vanaken en Christos Tzolis. Pocognoli erkende meteen de verdienste van de winnaars, maar liet daarna zijn eigen gevoel spreken.

“Alle winnaars hebben het verdiend”, aldus de coach, “maar naar mijn mening ontbrak er een Union-speler in de top drie.” Ook bij Talent van het Jaar zag hij ruimte voor een ander scenario. “Nathan De Cat is een terechte winnaar, maar ik vond dat Noah Sadiki die prijs ook had mogen winnen.” Sadiki eindigde uiteindelijk derde, na De Cat en Konstantinos Karetsas, wat Pocognoli’s kanttekening extra gewicht gaf.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.