Jan Mulder fileert Ajax-chaos: vuurwerk, macht en onrust

Jan Mulder mag dan bij VTM aan de kant geschoven zijn, zwijgen staat duidelijk niet in zijn woordenboek. In een nieuwe column gaat de Nederlander snoeihard tekeer over de chaos bij Ajax – FC Groningen, en zijn scherpe analyse laat niemand onberoerd.

Van tv-stem naar pen

Mulder gold jarenlang als een vaste waarde op televisie, tot hij recent opvallend geruisloos uit het VTM-kader verdween. Dat afscheid voelde wrang en plots aan, maar de voormalige spits van Ajax en Anderlecht laat zich daardoor niet verlammen. Via een nieuwe column, onder meer opgepikt door Humo, zoekt hij nu opnieuw het grote publiek op.

Zijn reputatie als elegante figuur uit de voetbalwereld sleept hij daarbij gewoon mee. Waar hij vroeger met verfijnde bewegingen en flair het verschil maakte op het veld, probeert hij dat vandaag met woorden te doen. Zijn pen is, zo blijkt, minstens even stijlvol als genadeloos scherp.

“Een oorlogszone” in Amsterdam

In zijn jongste stuk richt Mulder zijn pijlen op de ontspoorde partij tussen Ajax en FC Groningen. De wedstrijd liep volledig uit de hand toen een deel van de harde kern, vermomd met bivakmutsen, de Johan Cruijff Arena volgens hem omtoverde tot een soort frontlinie. “Het is een oorlogszone”, schrijft hij, terwijl hij de taferelen fileert.

Mulder beschrijft hoe er volgens hem vrachtwagens vol vuurwerk naar binnen werden gereden en hoe de spelers al na zes minuten werden bestookt met bommen, mortieren en lawinepijlen – alsof, zo vergelijkt hij, de volledige inhoud van een gemiddelde vuurwerkwinkel op het veld werd leeggegooid. Volgens de Nederlander is dit allang geen randfenomeen meer, maar een structureel probleem dat het voetbal in zijn greep heeft.

Hij trekt de lijn meteen door naar de machtsverhoudingen binnen moderne clubs. “Het hoofd der bivakmutsen heeft alles voor het zeggen en de voorzitter van de beursgenoteerde voetbalclub niets”, stelt Mulder droogjes. Die ene zin vat volgens hem samen wat velen al langer vrezen: de macht is verschoven, en niet op een gezonde manier.

Macht bij de luidste schreeuwers

Mulder vraagt zich openlijk af waar dit nog heen kan. Zijn antwoord is weinig hoopgevend: volgens hem gaat het nergens meer naartoe. De macht ligt bij de luidste en gevaarlijkste schreeuwers, terwijl bestuurders tot figuranten zijn verworden. Het voetbal is, in zijn ogen, een speeltuin geworden voor wie het hardst kan intimideren.

Dat Mulder bij VTM opzijgeschoven werd, lijkt zijn relevantie allerminst te hebben aangetast. Zonder studio, maar met een vlijmscherpe pen, maakt hij duidelijk dat zijn stem nog altijd telt. Zijn oordeel over de gebeurtenissen in Amsterdam is helder, elegant en meedogenloos raak – en precies daarom blijft zijn analyse zo breed weerklinken.