Georges Heylens wordt 85: de rechtsback die bleef gaan bij Anderlecht én België

Georges Heylens wordt vandaag 85. De onvermoeibare rechtsachter behoorde tot een generatie waarin Anderlecht het Belgische voetbal beheerste en de Rode Duivels opnieuw een plaats op het wereldtoneel veroverden. Niet de sierlijkste vedette van zijn ploeg, wel de man die bleef lopen, duelleren en aansluiten.

Een kans die hij niet meer afgaf

Het verhaal begon in Etterbeek, waar broeders van het Institut Notre-Dame du Sacré-Cœur het voetbaltalent van de jonge Heylens opmerkten. Hij was tien toen hij bij RSC Anderlecht belandde. Aanvankelijk speelde hij verder naar voren, maar in de jeugd werd hij omgevormd tot verdediger. Die verschuiving bepaalde zijn leven.

Zijn doorbraak kwam in november 1960, toen een blessure van Laurent Verbiest ruimte maakte in het eerste elftal. Heylens kreeg zijn kans tegen Antwerp en verdween daarna niet meer uit de ploeg. Amper enkele maanden later volgde al zijn debuut voor België. Hij was nog maar negentien en had nauwelijks ervaring op het hoogste niveau, maar zijn energie en wedstrijdmentaliteit waren meteen bruikbaar.

Die snelle opmars werd bijna op dramatische wijze afgebroken. Tijdens zijn militaire dienst raakte zijn been ernstig ontstoken. In het militair hospitaal werd zelfs over amputatie gesproken. Een tweede onderzoek via Anderlecht leidde gelukkig tot een andere behandeling. Na maanden revalideren keerde Heylens terug. Het is een episode die zijn verdere loopbaan treffend samenvat: hij kreeg geen eenvoudige weg, maar liet zich er evenmin door tegenhouden.

Geen sierstuk, wel voortdurend onder stroom

Heylens was met zijn compacte gestalte geen imposante verdediger. Hij bouwde zijn spel op uithouding, inzet en het vermogen om telkens opnieuw langs de rechterkant op te duiken. De officiële Legends Club van de Belgische voetbalbond omschrijft hem als een gepassioneerde rechtsachter die ook aanvallend bleef helpen en ondanks zijn beperkte lengte sterk kopte. Zelf herinnerde hij zich de bijnaam Monsieur 100.000 volts.

Dat typeerde zijn plaats in een ploeg vol grotere namen. Paul Van Himst bracht de verbeelding, Jef Jurion de regie en Wilfried Puis de snelheid. Heylens zorgde voor beweging en betrouwbaarheid. Hij bewaakte zijn flank, maar beschouwde de middellijn niet als een grens. In een tijd waarin backs doorgaans eerst aan verdedigen dachten, gaf hij Anderlecht al een extra speler in de opbouw.

De cijfers tonen hoe moeilijk hij uit de ploeg te zetten was. Tussen 1960 en 1973 verzamelde Heylens 361 competitiewedstrijden voor Anderlecht, waarin hij tien keer scoorde. Hij maakte deel uit van zeven kampioenenploegen en won drie keer de Beker van België. Zijn volledige carrière als speler op het hoogste niveau bleef paars-wit, een zeldzame continuïteit in een elftal dat jaar na jaar voor prijzen speelde.

Europees maakte hij onder meer de uitschakeling van Real Madrid in 1962 mee. Acht jaar later bereikte Anderlecht de finale van de Jaarbeursstedenbeker, de eerste Europese finale voor een Belgische club. In de heenwedstrijd tegen Arsenal won paars-wit met 3-1. De club rekende Heylens, naast Jan Mulder en Van Himst, tot de uitblinkers van die historische avond. De terugwedstrijd op Highbury ging met 3-0 verloren, maar Anderlecht had getoond dat het zich met een Engelse grootmacht kon meten.

Paars-wit werd even helemaal rood

Ook bij de Rode Duivels werd Heylens een vaste waarde. Hij kwam tussen 1961 en 1973 tot 67 interlands en droeg vier keer de aanvoerdersband. Zijn nationale loopbaan viel samen met het herstel van België na jaren zonder groot eindtoernooi.

Een van de merkwaardigste avonden uit de Belgische voetbalgeschiedenis kwam er op 30 september 1964. België speelde op de Bosuil tegen Nederland. Toen Anderlechtdoelman Jean Trappeniers na de rust inviel, stonden er elf spelers van dezelfde club op het veld. Heylens was vanzelfsprekend een van hen. België won met 1-0, dankzij een laat doelpunt van Jurion. Voor even waren de Rode Duivels letterlijk een paars-wit elftal.

Op het WK van 1970 in Mexico stond Heylens in alle drie de Belgische wedstrijden aan de aftrap. Hij beleefde de 3-0 tegen El Salvador, de eerste Belgische overwinning ooit op een wereldkampioenschap, maar ook de nederlagen tegen de Sovjet-Unie en gastland Mexico. Twee jaar later was hij er opnieuw bij toen België op eigen bodem derde werd op het Europees kampioenschap.

Zijn spelersloopbaan eindigde abrupt na een zware blessure in 1973. Heylens probeerde nog terug te keren, maar een nieuwe officiële wedstrijd voor het eerste elftal kwam er niet meer. Hij stapte bijna meteen het trainersvak in. Toch bleef zijn naam in de eerste plaats verbonden aan de flank van het oude Astridpark, waar hij meer dan een decennium dezelfde opdracht uitvoerde zonder ooit routineus te worden.

De kracht van een herkenbare rol

Heylens blijft hangen omdat zijn voetbal eenvoudig uit te leggen is. Hij was de rechtsachter die zich niet verstopte achter de sterren naast hem. De ploeg kon op hem rekenen, de tegenstander wist dat hij bleef komen en het publiek herkende de arbeid achter het succes. Zijn loopbaan bewijst dat grote teams niet alleen worden onthouden door hun fijnste voeten, maar ook door spelers die iedere wedstrijd opnieuw het tempo en de overtuiging leveren.

Op zijn 85ste verjaardag hoort Georges Heylens daarom niet alleen bij een ver verleden. In het moderne voetbal zoeken clubs nog altijd naar flankverdedigers die een volledige wedstrijd bestrijken en aanvallende durf combineren met discipline. Heylens deed dat al toen de positie veel behoudender werd ingevuld. Wie oude beelden van Anderlecht of België bekijkt, ziet hem nog altijd verschijnen: compact, kaal, alert en opnieuw onderweg langs de rechterlijn.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.