Garcia vindt met drie achterin een antwoord op oud Duivels-probleem

De 0-2-zege van de Rode Duivels in Kroatië draaide niet alleen om het resultaat. Voor Wim Conings zat de echte betekenis dieper: in de manier waarop Rudi Garcia zijn ploeg zonder bal eindelijk meer controle gaf. En net dat is een thema waar België al langer mee worstelt.

Drie centrale verdedigers als bescherming tegen oude kwetsbaarheid

Conings zag tegen Kroatië een soort generale repetitie voor hoe de Rode Duivels zich later tegen toplanden in een knock-outfase zouden kunnen tonen. Niet met een open structuur waarin elke pressingactie meteen risico inhoudt, maar met drie centrale verdedigers als extra veiligheidslaag.

Volgens Conings countert Garcia daarmee een probleem dat al langer in de Belgische ploeg sluimerde. Aanvallers trokken geregeld hoog door in de druk, maar kwamen niet altijd snel genoeg terug wanneer die druk werd uitgespeeld. Daardoor ontstonden er gaten centraal op het middenveld.

Dat beeld was niet nieuw. Conings wees bij Het Nieuwsblad op de kwalificatiecampagne en op de recente oefenmatch tegen Mexico, waarin die kwetsbaarheid opnieuw zichtbaar werd. Ook tegen Wales liep België volgens hem op die manier schade op.

Zijn conclusie was scherp: “In de kwalificatiecampagne, of recent nog in de oefenmatch tegen Mexico, waren de aanvallende spelers vaak niet snel genoeg terug nadat ze druk gingen zetten. Daardoor kwamen er gaten centraal op het middenveld. Tegen Wales incasseerde België zo goals. En als Wales het al kan…”

Het verschil zat vooral in het werk zonder bal

Opvallend genoeg lag de grootste winst tegen Kroatië volgens Conings niet noodzakelijk in wat België aan de bal deed. Het zat vooral in de organisatie wanneer Kroatië probeerde uit te voetballen. Daar oogde het geheel stabieler, compacter en minder kwetsbaar bij de eerste tegenprik.

In de oefenmatchen tegen de Verenigde Staten en Mexico zag dat druk zetten er volgens Conings nog niet goed uit. De tegenstander kreeg net ruimte en kansen wanneer België hoger probeerde te jagen. Met een extra man centraal viel die puzzel tegen Kroatië veel beter op zijn plaats.

Dat gaf spelers achterin ook de vrijheid om agressiever vooruit te verdedigen. Arthur Theate of Nathan Ngoy konden doordekken tot dichtbij het strafschopgebied van de tegenstander, zonder dat er achter hun rug onmiddellijk grote gaten openvielen.

Conings zag hetzelfde principe hogerop bij Nicolas Raskin. Die bleef Mateo Kovacic opjagen tot in diens eigen strafschopgebied. Het was precies dat soort doorgedreven druk dat in een kwetsbaarder systeem snel een open deur naar de counter kan worden.

De tactische winst heeft ook een duidelijke prijs

Toch is de ingreep van Garcia geen gratis oplossing. Wie met drie centrale verdedigers speelt, moet elders een keuze maken. En in dit geval betekent dat dat er vooraan één aanvaller minder kan starten.

Daar ligt volgens Conings de gevoeligheid van het verhaal. Leandro Trossard zou in dit systeem wel eens het slachtoffer kunnen worden van de nieuwe balans. Niet omdat de analyse over zijn individuele waarde gaat, maar omdat de ploegstructuur nu eenmaal andere accenten vraagt.

Voor Garcia is dat de volgende evenwichtsoefening. De Rode Duivels kregen tegen Kroatië meer grip, meer zekerheid en meer bescherming in de as. Maar elke stap richting defensieve stabiliteit dwingt ook tot een offensieve keuze die in een spelersgroep met veel aanvallende kwaliteit altijd gevoelig ligt.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.