De Rode Duivels moeten stoppen met de ‘oude garde’-reflex

De discussie laait op omdat het WK dichterbij komt. De Duivels-selectie én het wedstrijdverloop van de voorbije grote tornooien legden opnieuw hetzelfde patroon bloot: zodra het spannend wordt, grijpt België naar vertrouwde gezichten. In de Opinieprocessor van Scout & Spion is dat geen detail, maar een alarmsignaal: we bouwen een plan op namen, niet op prestaties.

Namen winnen geen wedstrijden

Onze opinie is simpel: de Rode Duivels moeten structureel breken met de automatische “anciënniteitspremie”. Niet omdat ervaring waardeloos is, wel omdat ervaring bij België te vaak als excuus dient om selectie- en basisplaatskeuzes niet uit te leggen. De voorbije grote landentornooien zag je het weer in het ritme van zo’n interland: een frisse start met dynamiek, gevolgd door een fase waarin het elftal terugplooit op zekerheid, tempo verliest en de bal opnieuw ‘veilig’ rondtikt. Dan wordt het geen plan, maar een gewoonte.

En die gewoonte is dodelijk in 2025/2026, waar topinterlands op details beslist worden: pressingtriggers, looplijnen zonder bal, omschakeling in twee passes. De spelers die daar het best in zijn, zijn vaak net diegenen die nog niet op een sokkel staan. België heeft de voorbije jaren genoeg talent zien doorbreken in topcompetities om te weten dat de volgende generatie geen “project” meer is, maar een onmiddellijke upgrade op intensiteit. Als je dat talent pas brengt wanneer het brandt, zet je hen niet in hun kracht; je gebruikt hen als brandblusser voor een brand die je zelf laat ontstaan.

Ervaring is geen vrijgeleide

Het standaard tegenargument ligt klaar: “Je hebt leiders nodig, zeker in moeilijke momenten.” Klopt. Alleen: leiderschap is geen museumstuk dat je afstoft omdat het ooit gewerkt heeft. Leiderschap kan ook komen van spelers die we vandaag nog ‘jong’ noemen, maar al wekenlang op het hoogste tempo spelen, in systemen waar elke seconde telt. En eerlijk: als je leiderschap vooral definieert als ‘rustig blijven’ terwijl je elftal stilvalt, dan verwar je kalmte met controle. De moderne controle is actie: druk vooruit, durven doorschuiven, duels zoeken op het middenveld in plaats van ze te vermijden. Bondscoach Rudi Garcia probeert die methode wel te breken met Youri Tielemans als aanvoerder, de schakel tussen de nieuwe en oude garde.

Er zit ook een psychologisch risico in die oude-garde-reflex. Je vertelt impliciet aan de rest: presteer wat je wil, op het moment suprême komt toch de hiërarchie. Dat maakt een groep braaf, niet hongerig. En het maakt een bondscoach voorspelbaar: tegenstanders weten dat België bij tegenslag terugkeert naar een ‘veilig’ scenario, met voorspelbare passinglijnen en minder dreiging tussen de lijnen. Ironisch genoeg is dat net het moment waarop je het meest nood hebt aan het tegenovergestelde: spelers die het spel openbreken, risico durven nemen en met intensiteit de wedstrijd kantelen. Namen zoals Axel Witsel en Jan Vertonghen kwamen in het verleden al in opspraak.

De conclusie: België moet de selectie en basiself niet langer behandelen als een erelijst, maar als een momentopname van vorm en fitheid. Dat vraagt lef, ja—ook om een grote naam eens níét automatisch te brengen wanneer het publiek ongeduldig wordt. Maar als de Duivels echt een nieuwe cyclus willen starten, dan moet “vertrouwen op ervaring” ophouden een reflex te zijn en een keuze worden die je elke keer opnieuw verdient. Benieuwd of Rudi Garcia in zijn WK-selectie verrast met een naam uit de oude garde…

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.