Benteke weigert afscheid van Rode Duivels: “Zolang ik speel, ben ik beschikbaar”

Christian Benteke is uit het dagelijkse zicht van de Rode Duivels verdwenen, maar niet uit het verhaal. Terwijl de spits bij Al-Wahda voetbalt en rond de nationale ploeg andere namen de toon zetten, weigert Big Ben zijn interlandhoofdstuk officieel dicht te slaan.

De deur blijft op een kier

In gesprek met La Dernière Heure maakte Benteke duidelijk dat hij zichzelf nog altijd beschikbaar acht voor België. Niet vanuit naïviteit, wel vanuit een principe dat hij al langer meedraagt.

“Ik zei altijd tegen mezelf: ‘zolang ik speel, ben ik beschikbaar’, zoals Yannick Carrasco die zijn internationale pensioen ook niet aankondigde. De situatie van Axel Witsel is het beste bewijs dat het openlaten van de deur kan leiden tot een terugkeer.”

Daarmee ligt de bal in theorie nog altijd bij Rudi Garcia. Benteke weet tegelijk goed waar hij vandaag staat. De spits kijkt niet meer naar elke selectie alsof zijn naam er elk moment opnieuw tussen kan duiken.

“Ja, maar ik ben niet gek. Ik kijk niet meer naar de lijst en aankondiging van de selectie, dat ik mijn vingers kruis om erbij te zijn. Ik ben realistisch”, aldus Benteke.

Die realiteitszin kleurt zijn situatie. Benteke speelde in zijn carrière onder meer voor KRC Genk, Standard Luik, Liverpool en Crystal Palace, maar is intussen naar de achtergrond van het Belgische voetbalbeeld verdwenen. Toch blijft de emotionele band met de Rode Duivels duidelijk aanwezig.

Trots op België, met 2014 als litteken

Wanneer Benteke terugkijkt op zijn periode bij de nationale ploeg, klinkt vooral fierheid. Hij maakte deel uit van een uitzonderlijke Belgische generatie en beseft hoe bijzonder die plaats was.

“Veel trots omdat ik de kans had om mijn land te vertegenwoordigen met de beste spelers in zijn geschiedenis. En een beetje frustratie omdat ik wou dat sommige momenten anders waren geweest.”

Vooral één gemiste afspraak blijft hangen. Benteke noemde 2014 zijn enige echte spijt, omdat hij toen op een cruciaal moment werd afgeremd door een zware blessure.

“Mijn enige spijt is 2014. Ik was nummer 1, ik was op mijn hoogtepunt en ik scheurde mijn achillespees. Ik had graag gezien hoe dit toernooi verliep. De andere kleine frustraties waren zinloos.”

Het maakt zijn huidige houding net interessant. Benteke jaagt niet opzichtig op een comeback, maar trekt de deur ook niet achter zich dicht. Voor een spits die ooit een vaste naam was in het Belgische aanvalsgesprek, is dat misschien de meest nuchtere vorm van ambitie: beschikbaar blijven, zonder zichzelf iets wijs te maken.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.