Anderlecht roteert minder: drie selectievragen blijven overeind

Anderlecht krijgt kritiek op de vele wissels van Vitor Bruno, maar de voorbije vier wedstrijden wijst de basiself eerder op meer vastigheid. De resultaten bleven intussen achter en op drie cruciale posities zoekt de coach nog altijd naar de beste formule.

Acht basisspelers kregen drie starts

Paars-wit werkte zijn laatste vier matchen af tegen Dinamo Zagreb, Beerschot, Jagiellonia en KAA Gent. Drie daarvan gingen verloren. Tegen Zagreb en Gent voelde die nederlaag volgens de analyse extra zuur aan, omdat Anderlecht onvoldoende efficiënt was.

De kritiek op de rotatie van Bruno staat daardoor in een ander licht. Colin Coosemans, Kais Barry, Léo Pétrot, Oleg Reabciuk, Mario Stroeykens, Thelo Aasgaard, Mihajlo Cvetkovic en Marten Winkler stonden in die vier duels telkens drie keer aan de aftrap. Giulian Biancone begon twee keer en zou zonder blessure wellicht nog een derde basisplaats hebben gekregen.

Dat betekent dat acht van de elf basisspelers in drie van de vier wedstrijden startten. Enkel tegen Beerschot werd de ploeg nadrukkelijker door elkaar geschud. De nieuwkomers in die basiself konden daar echter niet overtuigen. De opvallende vaststelling: de resultaten werden minder in een periode waarin Bruno juist minder vaak van startelf wisselde.

Een vaste kern biedt dus nog geen garantie op stabiliteit. Anderlecht lijkt vooral gebaat bij duidelijke keuzes op de plaatsen waar de onderlinge verhoudingen nog niet zijn uitgeklaard.

Het middenveld vraagt om meer evenwicht

Op het middenveld lijken Stroeykens en Aasgaard voorlopig de meeste zekerheid te bieden. De vraag is wie hen moet aanvullen. Ilias Koutsoupias, Marco Kana, Lukas Ambros en Enric Llansana komen daarvoor in aanmerking, maar geen van hen maakte die rol al volledig eigen.

Ambros oogt centraal minder overtuigend en zou beter tot zijn recht komen op rechts. Koutsoupias begon sterk, maar zakte daarna weg. Kana kan volgens de analyse dan weer belangrijk zijn voor het evenwicht: Anderlecht verloor zes keer en in vijf van die nederlagen stond hij niet in de basis.

Die cijfers maken van Kana geen automatische oplossing, maar ze versterken wel het argument om hem opnieuw een kans te geven naast Stroeykens en Aasgaard. Bruno moet beslissen of hij daar verder bouwt aan een herkenbare driehoek of opnieuw voor een andere invulling kiest.

Ook voorin en op de flank blijft de puzzel open

De spitspositie blijft evenmin vastgelegd. Cvetkovic overtuigt voorlopig te weinig. Danylo Sikan bracht na de interlandbreak weinig en lijkt volgens de analyse beter geschikt om achter een diepe spits te spelen. Adriano Bertaccini rendeert als invaller, terwijl Tawfik Bentayeb de beste indruk naliet.

Op links is de keuze eveneens niet definitief. Winkler deed het daar goed tegen Zulte Waregem, maar speelt nu op rechts. Jayden Onia Seke lijkt op de linkerflank voorlopig de bovenhand te krijgen. Achteraan zou Barry weldra plaats kunnen maken voor Ali Maamar, terwijl Ilay Camara en Killian Sardella op de terugweg zijn.

Voor Bruno ligt de opdracht dus niet alleen in minder roteren. De komende keuzes moeten vooral duidelijk maken welke spelers de ruggengraat van Anderlecht vormen en op welke posities paars-wit nog moet blijven zoeken.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.