Waarom de keuze van Doku zo zwaar weegt: Alderweireld kent de prijs van topvoetbal thuis

Jeremy Doku nadert een moment waarop voetbal plots kleiner kan worden dan het leven errond. De Rode Duivel moet straks beslissen of hij terugvliegt voor de geboorte van zijn eerste kind, en net daarom klinkt de terugblik van Toby Alderweireld zo herkenbaar én scherp.

Wanneer topvoetbal botst met vaderschap

Alderweireld weet hoe dun de lijn kan zijn tussen professionele plicht en thuis willen zijn. Sinds zijn voetbalpensioen kan hij meer tijd doorbrengen met zijn kinderen, maar tijdens zijn loopbaan lag dat helemaal anders. Toch was hij twee keer aanwezig bij de bevalling.

"Zowel de geboorte van Ayla als Jace zijn ingeleid in België, waardoor ik er zeker bij kon zijn", vertelt Alderweireld aan Het Laatste Nieuws. "En gelukkig maar. Die twee geboortes blijven twee van de allermooiste momenten van mijn leven."

Alleen begon daarna meteen weer de realiteit van het topvoetbal. Ayla werd geboren tijdens een interlandperiode. Een dag later moest Alderweireld zich alweer melden bij de Rode Duivels, waarna hij in de oefenwedstrijd tegen Schotland op de bank zat.

Bij Jace werd het volgens de voormalige kapitein van Royal Antwerp FC zelfs nog intenser. Tottenham speelde dat weekend tegen Aston Villa, waardoor hij zo snel mogelijk weer naar Engeland moest. Een privéjet was voorzien, maar door een storm kon die niet opstijgen.

Uiteindelijk raakte Alderweireld via verschillende treinen en taxi’s in Birmingham. Hij noemt het, terugkijkend, "waanzinnig". Met weinig slaap en zware benen stond hij toch op het veld.

Die match kreeg ook nog eens een absurd randje. "Tot overmaat van ramp maakte ik in die match na tien minuten een own-goal. Gelukkig heb ik dat daarna nog goedgemaakt door zelf ook nog te scoren. (lachje)"

De twijfel die blijft nazinderen

Net daarom raakt zijn verhaal aan de situatie rond Doku. Het gaat niet alleen over een vlucht, een selectie of een wedstrijd. Het gaat over de vraag hoeveel ruimte een voetballer zichzelf durft te geven op een moment dat thuis alles verandert.

Alderweireld klinkt daar vandaag opvallend eerlijk over. "Maar ik heb soms wel spijt van hoe ik het zelf heb aangepakt. Je kan wel zeggen: ‘Wat zijn twee weken in een mensenleven?’, maar kinderen groeien zo snel… Je wil er ook gewoon bij zijn om je vrouw te kunnen helpen, want voor haar is ook alles nieuw. Je kan wel facetimen, maar dat is niet hetzelfde. Voor mij waren die twee eerste weken echt de hel."

Die spijt zit niet in groot drama, maar in kleine vragen die jaren later blijven terugkomen. "Als ik er nu op terugkijk, denk ik soms: ‘Allez, Toby, had je niet wat meer op je strepen moeten staan? Moest ge echt mee naar Schotland? Moest ge echt meespelen tegen Aston Villa?"

Alderweireld gaf ook aan dat dit destijds nu eenmaal de teneur was. Precies daarom krijgt de keuze van Doku een bredere lading. In het moderne topvoetbal blijft de druk immens, maar sommige momenten laten zich niet zomaar inhalen.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.