Koni De Winter vergist zich: een selectie is geen speelgarantie

Koni De Winter heeft de selectie voor de Nations League-duels met Turkije en Italië geweigerd nadat hij maandenlang geen minuut kreeg bij België. Zijn frustratie verdient begrip, maar deze Opinieprocessor kiest duidelijk positie: wie zelf afhaakt, maakt zijn sportieve probleem alleen maar groter.

Frustratie geeft geen recht op minuten

Laat ons niet doen alsof De Winter niets heeft om over te klagen. De verdediger van AC Milan speelde op 2 juni tegen Kroatië zijn voorlopig laatste minuten voor de Rode Duivels. Daarna keek hij tijdens het WK toe en kwam hij ook in de eerste vier Nations League-wedstrijden onder Mark van Bommel niet in actie. Bij de vorige interlandperiode zat hij twee keer niet in de wedstrijdselectie en bleef hij twee keer zonder minuten.

Dat begint te wegen. Zeker bij een speler van 24 die bij AC Milan onder contract ligt en zichzelf niet langer als een vrijblijvende leerling hoeft te beschouwen. De officiële cijfers van de Belgische bond tonen bovendien hoe vreemd zijn traject is geworden: 24 selecties leverden acht interlands en 465 speelminuten op. De Winter wordt dus vaak goed genoeg gevonden om erbij te zijn, maar zelden belangrijk genoeg om werkelijk te spelen.

Daar mag hij vragen over stellen. Hij mag bij Van Bommel duidelijkheid eisen over zijn plaats achter concurrenten als Arthur Theate, Nathan Ngoy, Zeno Debast en Brandon Mechele. Hij mag zelfs besluiten dat de antwoorden van de bondscoach hem niet bevallen. Alleen volgt daar niet uit dat een oproep een speelgarantie moet bevatten. Een nationale selectie is geen reservatie bij de kapper waarbij een stoel op het afgesproken uur klaarstaat.

De Winter straft vooral zichzelf

Door niet te komen, verschuift De Winter het debat. Tot vrijdag ging de relevante vraag over Van Bommels keuzes: waarom blijft een verdediger van AC Milan telkens buiten beeld? Na zijn weigering gaat het onvermijdelijk ook over zijn bereidheid om concurrentie te aanvaarden. Dat is geen mediatruc en evenmin een karakteroordeel. Het is de sportieve consequentie van zijn eigen beslissing.

België speelt op 12 november in Turkije en ontvangt drie dagen later Italië. Het zijn de laatste groepswedstrijden in de Nations League, na zeges tegen Italië en Turkije en twee nederlagen tegen Frankrijk. Juist nu kon De Winter zich opnieuw tonen op training, reageren op eventuele afwezigheden en de bondscoach dwingen om hem ernstig te nemen. Hij kiest in plaats daarvan voor afwezigheid. Daarmee geeft hij zijn concurrenten vrije baan en Van Bommel een eenvoudige reden om voortaan iemand anders op te roepen.

Dat Josué Kongolo nu zijn eerste selectie krijgt, maakt de misrekening nog tastbaarder. Van Bommel bekeek volgens zijn eigen uitleg ook Jorne Spileers en Matte Smets, maar koos voor de verdediger van KRC Genk. België heeft dus alternatieven. De Winter onderhandelt niet vanuit een positie waarin de nationale ploeg zonder hem instort. Wie een deur dichttrekt terwijl anderen al in de gang wachten, moet niet verbaasd zijn wanneer ze niet meteen opnieuw wordt geopend.

Van Bommel blijft uitleg verschuldigd

Het sterkste verweer voor De Winter blijft overeind: een bondscoach kan een speler niet eindeloos oproepen als decorstuk. Selecties dienen ook om automatismen te ontwikkelen en spelers op het hoogste niveau klaar te stomen. Wanneer iemand maandenlang geen seconde krijgt, moet de technische staf glashelder uitleggen waarom hij toch blijft komen en wat er nodig is om zijn situatie te veranderen.

Van Bommel ontsnapt dus niet aan kritiek. Als hij De Winter werkelijk als toekomstoptie zag, had hij tijdens zijn eerste vier wedstrijden minstens een duidelijker perspectief kunnen schetsen. De bondscoach hoeft geen minuten cadeau te doen, maar een speler voortdurend laten reizen zonder zichtbare rol creëert voorspelbaar wrevel. Een selectie mag geen goedkope verzekering zijn voor het geval drie anderen tegelijk uitvallen.

Toch maakt dat de weigering niet juist. Het volwassen antwoord op een onduidelijke rol is een hard gesprek, gevolgd door prestaties bij de club en maximale inzet wanneer de oproep komt. Niet wegblijven tot de bondscoach belooft wat geen enkele bondscoach vooraf hoort te beloven. De Winter had bovendien een sterk argument: hij kon wijzen op zijn clubniveau en het contrast met zijn beperkte interlandkansen. Door zelf te bedanken, heeft hij dat argument verzwakt.

Geen strafexpeditie, wel een grens

Van Bommel hoeft De Winter niet voor eeuwig te verbannen. Bondscoaches moeten hun ploeg sterker maken, niet persoonlijke vetes verzamelen. Als De Winter later opnieuw beschikbaar wil zijn, goed presteert en verantwoordelijkheid neemt voor deze keuze, mag een gesprek nooit uitgesloten worden. Maar de bondscoach hoeft hem nu evenmin achterna te lopen of zijn status met beloofde speeltijd te herstellen.

De juiste grens is eenvoudig: frustratie is legitiem, zelfselectie niet. Koni De Winter had zich bij België moeten melden en Van Bommel op training moeten confronteren met de kwaliteit die de bondscoach blijkbaar te weinig gebruikt. Nu heeft hij zijn begrijpelijke onvrede omgezet in een keuze die vooral hemzelf treft. De deur hoeft niet definitief op slot, maar De Winter moet degene zijn die ze opnieuw komt openduwen.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.