Van Bommel bouwt richting EK 2028 aan Duivels met twee gezichten

De eerste vuurdoop van Mark van Bommel suggereert dat de Rode Duivels tegen het EK 2028 geen ploeg met één vast keurslijf, maar met twee herkenbare tactische standen worden. Deze Glazen Bol voorspelt dat België hoge druk en snelle flankaanvallen als basis behoudt, aangevuld met een veel beter geoefend compact vijfmansblok voor wedstrijden tegen de absolute top.

Vier wedstrijden tonen zowel richting als breekpunt

Van Bommel begon niet aan een rustig inloopprogramma. Zijn eerste interlandblok bevatte een verplaatsing naar Italië, twee duels met Frankrijk en een thuiswedstrijd tegen Turkije. België won met 0-2 in Rome, verloor in Brussel pas laat met 0-1 van Frankrijk, versloeg Turkije met 3-0 en ging daarna met 4-1 onderuit in Saint-Denis. Zes op twaalf levert voorlopig de derde plaats op, achter Frankrijk en Italië, maar het spelbeeld vertelt meer dan de kale tabel. België voetbalde in elke wedstrijd met een duidelijk idee en was gedurende lange fases competitief. Dat is belangrijk, want Van Bommel kreeg bij zijn aanstelling een contract tot en met het EK 2028. De bond kocht dus geen tijdelijke brandblusser, maar gaf hem bijna twee jaar om een nieuwe speelwijze én een gedeeltelijk vernieuwde hiërarchie te bouwen.

Drie signalen springen eruit. Tegen Italië werkte de hoge druk: balverlies van de tegenstander werd snel omgezet in verticale aanvallen, met Mika Godts en Diego Moreira als jonge, onbevangen flankwapens. Godts opende de score, Dodi Lukébakio maakte het werk af. Tegen Frankrijk in Brussel hield België de ruimtes kleiner, maar vond het via Roméo Lavia, Youri Tielemans, Kevin De Bruyne en de flankspelers toch geregeld een uitweg onder druk. Alleen de afwerking ontbrak. Tegen Turkije werden de combinaties opnieuw beloond, met De Bruyne als regisseur en Lukaku als scorende invaller. Zelfs in de zware terugmatch tegen Frankrijk werkte het aangepaste lage blok met vijf verdedigers lange tijd: Lukébakio bracht België op voorsprong en pas in het slot kraakte de constructie volledig. De onderdelen zijn er dus al. Alleen zitten ze nog niet stevig genoeg aan elkaar geschroefd.

Daar ligt het echte beslispunt voor Van Bommel. Hij hoeft niet te kiezen tussen avontuurlijk voetbal en overleven tegen toplanden; hij moet ervoor zorgen dat zijn ploeg tijdens één wedstrijd betrouwbaar tussen beide kan schakelen. De eerstvolgende test volgt in november, uit tegen Turkije en thuis tegen Italië. België kan zich nog voor de kwartfinales plaatsen, waardoor die wedstrijden tegelijk resultaatmatchen en een examen in spelbeheer worden. Vooral de reactie op de Franse slotfase wordt veelzeggend. Blijft Van Bommel lang wachten met frisse benen, of gebruikt hij zijn bank eerder om druk op de bal en afstanden tussen de linies te bewaren? De eerste tussenstap richting EK 2028 is daarom geen spectaculaire nieuwe naam, maar een ploeg die na zeventig minuten nog exact weet wanneer ze vooruit moet jagen en wanneer ze vijf meter moet terugplooien.

De route naar een volwassen toernooiploeg

Als die lijn doorzet, zal Van Bommel tegen het EK een tweestandenploeg proberen te bouwen. In de normale stand jaagt België hoog, zoekt het snel de flanken en profiteert het van de versnelling van spelers als Godts, Jérémy Doku, Moreira en Lukébakio. In de controlestand zakt een flankverdediger door, ontstaat achterin een lijn van vijf en moet een middenvelder dicht voor de centrale verdedigers blijven. Daarvoor zijn vier voorwaarden nodig. De kern moet fysiek sterker worden, want deze speelwijze vraagt herhaalde sprints. De jonge flankspelers moeten bij hun clubs voldoende minuten en verantwoordelijkheid krijgen. Van Bommel moet zijn wisselmomenten verfijnen, zeker wanneer de tegenstander kwaliteit van wereldniveau kan inbrengen. En centraal achterin moet een stabiele combinatie ontstaan die niet begint te zwemmen zodra de druk tien minuten onafgebroken aanhoudt. Anders blijft het plan aantrekkelijk, maar fragiel als een terrasstoel in november.

De grootste tegenkracht is niet het gebrek aan een idee, maar het verschil in diepte met de Europese elite. Frankrijk kon in Saint-Denis spelers als Michael Olise, Rayan Cherki en Désiré Doué gebruiken om een vermoeide Belgische organisatie open te breken. Van Bommel beschikt wel over uiteenlopende profielen, maar minder over invallers die zonder kwaliteitsverlies hetzelfde intensiteitsniveau voortzetten. Nieuwe blessures of beperkte clubminuten voor sleutelspelers kunnen dat probleem vergroten. Het hoofdscenario wordt duidelijk tegengesproken wanneer België in de volgende interlandperiodes de hoge druk en jonge flankbezetting structureel laat vallen voor een permanent laag blok. Dan is het geloofwaardige alternatief een behoudender ploeg, gebouwd rond ervaring, stilstaande fases en omschakeling. Dat kan resultaten opleveren, maar zou betekenen dat de eerste vier wedstrijden geen fundament waren, alleen een energieke kennismaking.

Onze Scout & Spion voorspellen: Mark van Bommel zal de Rode Duivels tegen het EK 2028 omvormen tot een flexibele ploeg met twee herkenbare standen: agressieve druk en snelheid als uitgangspunt, een compact vijfmansblok als bescherming tegen toplanden. De wedstrijden in november worden de eerste controlepost, maar de echte beoordeling volgt wanneer België op het EK een wedstrijd onder zware druk moet kantelen of uitspelen. De signalen maken dit scenario plausibel, al hangt veel af van fysieke groei, betere wissels en defensieve stabiliteit. Van Bommel heeft het geraamte al getekend; nu moet hij bewijzen dat het ook negentig minuten rechtop blijft.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.