Rode Duivels moeten na WK kiezen tussen ervaring en nieuwe hiërarchie

Het WK is voorbij, maar voor de Rode Duivels begint nu misschien wel de moeilijkste oefening: beslissen hoeveel ruimte er nog is voor de laatste sterkhouders van een generatie die België jarenlang heeft gedragen. Sommige namen blijven onmisbaar, andere posities voelen plots veel minder zeker. Richting EK schuift de vraag niet langer subtiel op de achtergrond mee. Ze ligt nu op tafel.

Courtois en Lukaku blijven boven de discussie hangen

Thibaut Courtois is 34 en zal op het komende EK al 36 zijn, maar zijn status bij België blijft bijzonder stevig. De doelman bewees op het WK opnieuw dat hij nog altijd bij de wereldtop hoort. Zijn plaats onder de lat staat niet ter discussie.

Dat Courtois de Nations League liever links laat liggen, valt in die context te begrijpen. Voor België is vooral belangrijk dat hij beschikbaar blijft wanneer het echt telt. Als zijn lichaam en planning goed beheerd worden, blijft hij een van de zekerheden in een ploeg die op andere plaatsen veel meer twijfels kent.

Ook Romelu Lukaku blijft een geval apart. Hij is 33, maar de Rode Duivels hebben voorin nog altijd geen echte vervanger klaarstaan. Big Rom blijft daardoor niet zomaar een ervaren kracht, maar een structurele noodzaak.

Ook bij Lukaku lijkt doseren logisch, zeker met de Nations League in het achterhoofd. België heeft hem nodig op de grote momenten, net omdat de opvolging nog niet vastligt. Lucas Stassin en Kaye Furo worden genoemd als talenten die moeten doorgroeien, maar de afstand tot de rol van Lukaku blijft voorlopig groot.

Waar ervaring plots concurrentie voelt

Voor Thomas Meunier ligt de situatie anders. De rechtsachter is 34, kende geen sterk WK en zal op het komende EK eveneens 36 zijn. Dat maakt zijn toekomst bij de nationale ploeg veel minder vanzelfsprekend.

Timothy Castagne kan nog even mee, maar achter hem beweegt er iets. Joaquin Seys klopt nadrukkelijk op de deur en kan op beide flanken uit de voeten. Ook de ontwikkeling van Kyriani Sabbe, pas 21, wordt belangrijk in het verhaal van de Belgische rechtsachterpositie.

Brandon Mechele beleefde dan weer een opvallend ander WK-verhaal. De verdediger van Club Brugge brak pas nu helemaal door als Rode Duivel, maar is intussen 33. Tegen het EK is hij 35, en centraal achterin groeit de concurrentie.

Zeno Debast keert terug uit blessure en wordt samen met Nathan Ngoy nadrukkelijk bekeken als mogelijke bouwsteen voor de toekomst. Ook Koni De Winter, 23, zit in dat verhaal. Mechele kan zeker nog even door, maar zijn plaats zal meer druk voelen dan die van Courtois of Lukaku.

Kevin De Bruyne blijft misschien de meest gevoelige case. Hij werd 35 op het WK en zal 37 zijn op het Europees Kampioenschap. Zelf wil hij doorgaan, maar de vraag is of dat nog altijd kan als dé spelmaker waar alles rond draait.

Zijn klasse verdwijnt niet zomaar, maar zijn beste jaren liggen achter hem. De grote hoop is dat De Bruyne eindelijk eens langer aan één stuk fit blijft. Een scenario waarin zijn lichaam meer rust krijgt, met Lionel Messi en de Major League Soccer als vergelijking, zou voor België op termijn betekenis kunnen hebben.

Ook Hans Vanaken zit in die grijze zone tussen waarde en timing. Hij brak op dit WK pas echt door bij de Rode Duivels, maar wordt volgende maand 34. Op zijn bijna 36ste meegaan naar het EK is daardoor geen uitgemaakte zaak.

Daarbij komt dat Charles De Ketelaere aan het einde van de wedstrijd tegen Spanje centraal speelde. Dat roept automatisch de vraag op of hij op termijn een nieuwe centrale pion kan worden. Vanaken heeft kwaliteit, maar de kalender werkt niet in zijn voordeel.

Voor Axel Witsel lijkt het verhaal het duidelijkst. Hij is 37 en op zijn positie is de weelde bijzonder groot. Nathan De Cat, Roméo Lavia, Mandela Keita en Arthur Vermeeren behoren tot de namen die de toekomst op het middenveld kleur geven.

Witsel zal wellicht tegen Spanje zijn afscheid hebben beleefd. Zijn parcours verdient respect, en een erematch zou passen bij wat hij voor de nationale ploeg heeft betekend. Tegelijk toont net zijn situatie hoe snel het zwaartepunt bij de Rode Duivels verschuift.

België hoeft zijn ervaren kern niet bruusk los te laten, maar kan ook niet blijven leven op herinneringen. Courtois en Lukaku lijken nog altijd te zwaar om uit de ploeg te denken. Rond hen wordt de oefening veel scherper: wie blijft een steunpilaar, wie wordt een brugfiguur, en wie maakt binnenkort plaats voor de volgende golf?

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.