Rode Duivels houden na WK-kater tegen Iran vast aan teken van leven

De Rode Duivels blijven op dit WK 2026 zoeken naar die eerste bevrijdende zege. De 0-0 tegen Iran voelde opnieuw als een gemiste kans, maar tussen de frustratie door klonk bij de analisten ook een ander verhaal: België brak niet na de rode kaart van Nathan Ngoy. En precies daarin ligt, hoe broos ook, nog een stukje geloof.

Ngoy van revelatie naar pijnlijke hoofdrol

Nathan Ngoy was tot zondag een van de onverwachte lichtpunten in de Belgische defensie. Hij had zich verrassend snel opgewerkt tot een speler die rust en overtuiging bracht, op een toernooi waarop België die kwaliteiten hard nodig heeft.

Tegen Iran sloeg het beeld plots om. In de 66e minuut kreeg Ngoy rechtstreeks rood na een fout op Mehdi Taremi. Een hard moment, zeker omdat zijn wedstrijd tot dan niet in duigen lag.

Bij RTBF leefde Fred Waseige duidelijk mee met de verdediger. “Voetbal is wreed en meedogenloos, want hij speelde eigenlijk een goede wedstrijd”, stelde hij. “In de eerste wedstrijd maakte hij ook al een fout die ons niets kostte, maar deze keer werd hij zwaar afgestraft. Ik denk dat dit erg moeilijk is voor hem.”

Die vaststelling maakt de situatie rond Ngoy extra wrang. Een jonge verdediger die nét vertrouwen leek te tanken, wordt op het grootste podium geconfronteerd met de harde rand van toernooivoetbal. Eén moment kan plots zwaarder wegen dan een uur degelijk werk.

Met tien man kwam er toch leven in België

Toch bleef Waseige niet hangen in de fout alleen. Hij zag hoe de Rode Duivels nadien niet wegzakten, maar net iets losmaakten. “Met tien tegen elf hebben we laten zien dat we er echt voor wilden gaan”, klonk het.

Ook de invallers kregen lof. Benjamin Deceuninck wees daarbij naar Hans Vanaken, Timothy Castagne, Arthur Theate en vooral Dodi Lukebakio. Zij brachten volgens de analisten energie in een wedstrijd waarin België lang botste op een compacte Iraanse organisatie.

“Ze brachten energie in de ploeg”, was de analyse. “Tegen zulke compact verdedigende teams moet je soms risico’s nemen. Een afgeweken schot kan altijd binnenvallen. Als we niet schieten, zullen we nooit scoren.”

Dat is misschien de kern van de Belgische spreidstand op dit WK: twee gelijke spelen, geen echte ontlading, maar ook nog geen volledig ingestort geloof. De laatste groepswedstrijd krijgt daardoor een andere lading. Niet alleen het resultaat telt, maar ook de vraag of deze ploeg eindelijk haar schroom kan afgooien.

Deceuninck haalde daarbij het WK van 2002 aan. Ook toen begon België met twee gelijke spelen, waarna een zege tegen Rusland alsnog volstond voor kwalificatie voor de volgende ronde.

Dat verleden biedt geen garantie, maar wel een herkenbaar scenario. De Rode Duivels weten dat hun marge kleiner wordt, terwijl de verwachtingen blijven duwen. Na Iran blijft vooral dat hangen: België heeft nog werk, maar het toernooi is nog niet klaar met deze ploeg.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.