Rudi Garcia moet tegen Iran snijden: drie grote veranderingen in basiself

Na de 1-1 tegen Egypte is de tweede groepsmatch tegen Iran plots geen tussenhalte meer, maar een examen voor Rudi Garcia. In de Opinieprocessor gaat het vandaag niet over paniekvoetbal, wel over de vraag of de bondscoach van de Rode Duivels eindelijk durft te snijden waar het spel tegen Egypte scheurde.

Garcia moet de kleedkamer niet plezieren

De centrale fout na Egypte zou zijn om het gelijkspel te behandelen als een ongelukkig accidentje. België begon met Courtois achter Mechele, Ngoy, Castagne op links en Meunier op rechts; met Onana, Tielemans en De Bruyne op het middenveld; en met Doku, Trossard en De Ketelaere voorin omdat Lukaku niet fit genoeg was om te starten. Dat elftal was niet rampzalig, maar wel te braaf, te voorspelbaar en op sommige posities te veel gebaseerd op vertrouwen uit het verleden. Iran zal dat gezien hebben. Laat België opnieuw traag naar de zijkant schuiven, en de wedstrijd wordt een herhaling met andere vlaggen.

Garcia moet daarom minstens drie gerichte ingrepen doen. Maxim De Cuyper hoort op linksback te starten, omdat België tegen een compacte tegenstander een natuurlijke linkerflank nodig heeft en geen noodverband. Trossard moet eruit: bij de nationale ploeg blijft hij te vaak de speler die slim beweegt in theorie en verdwijnt in praktijk. Alexis Saelemaekers of Dodi Lukebakio geeft meer directe energie, terwijl Diego Moreira als late breekijzeroptie interessanter is dan als alibi voor jeugd. En als Doku opnieuw hinder ondervindt van zijn ademhaling, mag status geen medisch gokbriefje worden. Dan moet Garcia kiezen voor benen die negentig minuten zuurstof én diepgang brengen.

Kapitein op de bank is geen muiterij

De gevoeligste knoop ligt centraal. Tielemans kreeg samen met Onana het meeste kritiek na Egypte, en dat is niet alleen supporterslawaai. België miste ritme in de opbouw, beet te weinig door na balverlies en liet De Bruyne te vaak zakken om de elektriciteit zelf te herstellen. Tielemans is aanvoerder, ja. Maar een aanvoerdersband is geen immuniteitskaart. Als Nicolas Raskin bij Garcia hoger in de pikorde staat dan Hans Vanaken, dan is Iran het moment om dat geloof concreet te maken. Raskin brengt meer druk op de bal en meer nervositeit voor de tegenstander. Vanaken is een logische roep van de tribune, maar tegen Iran heeft België eerst tempo en herhaling nodig, daarna pas de fluwelen oplossing.

Het tegenargument is bekend: te veel wissels breken automatismen en veroorzaken gemor. Dat klinkt verstandig, tot je beseft dat de automatismen tegen Egypte vooral bestonden uit twijfelen, terugspelen en hopen dat De Bruyne een brandblusser met gouden voet vindt. Natuurlijk mag Garcia niet elf namen door de blender halen. Mechele en Ngoy verdienen net krediet omdat ze rust en duelkracht brachten. Courtois staat buiten discussie. De Bruyne zit, ook op halve grand cru, niet op de bank. En De Ketelaere zomaar slachtofferen voor Matias Fernandez-Pardo als noodspits zou vooral ruiken naar paniek, niet naar plan. Zolang Lukaku niet fit genoeg is om te starten, moet De Ketelaere blijven, maar dan met betere aanvoer rondom hem.

De match tegen Iran is dus geen referendum over revolutie, maar over ruggengraat. Garcia moet De Cuyper brengen, Trossard vervangen, Tielemans durven passeren als het spel daarom vraagt en rechts niet doen alsof Meunier door één assist alle twijfels heeft weggegumd. België heeft na Egypte geen grote toespraak nodig, maar een elftal dat sneller denkt dan het moppert. Wie op een WK wacht tot iedereen zich comfortabel voelt, wordt meestal comfortabel naar huis gestuurd.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.