Van Bommel mag Mika Godts tegen Frankrijk niet opofferen

Mika Godts opende vrijdagavond de score in de 0-2-zege tegen Italië en gaf Mark van Bommel meteen gelijk bij diens opvallendste basiskeuze. Maandag wacht Frankrijk, waardoor de verleiding groot wordt om opnieuw te schuiven met grotere namen en zwaardere profielen. Deze Opinieprocessor is duidelijk: Godts heeft zijn plaats verdiend en mag niet het gemakkelijkste slachtoffer van een herschikking worden.

Godts verdiende meer dan applaus

Een doelpunt alleen mag nooit voldoende zijn om de hiërarchie van een nationale ploeg te herschrijven. Tegen Italië leverde Godts echter veel meer dan dat ene beslissende moment in de twintigste minuut. Hij zocht vanaf links voortdurend de confrontatie, durfde na een mislukte actie opnieuw aan te zetten en dwong de Italiaanse verdediging om achteruit te lopen.

Precies daarin zat de waarde van Van Bommels keuze. De bondscoach had Godts gevraagd om te blijven proberen, ook wanneer een eerste, tweede of derde actie niet lukte. De flankaanvaller voerde die opdracht zonder schroom uit. Zijn openingsdoelpunt, na voorbereidend werk van Maxim De Cuyper, was geen losstaand cadeau van een verdediger. Het was de beloning voor een speler die de wedstrijd al voordien naar zich toe probeerde te trekken.

Dat is belangrijk voor de Rode Duivels. De voorbije jaren werd aanvallende kwaliteit te vaak verward met naam, ervaring of theoretisch potentieel. Godts bracht in Rome iets eenvoudigers en daardoor waardevollers: dreiging die ook werkelijk tot terreinwinst en paniek bij de tegenstander leidde. Hij speelde niet alsof hij toestemming vroeg om international te mogen zijn.

Frankrijk vraagt lef, geen terugkeerreflex

Het eerlijke bezwaar ligt voor de hand. Italië was kwetsbaar, verloor verdiend en bood vooral voor rust veel ruimte. Frankrijk, dat zijn Nations League-campagne met een zege in Turkije begon, zal maandag een ander niveau van snelheid, fysieke kracht en individuele klasse brengen. Bovendien zit er amper hersteltijd tussen beide wedstrijden.

Van Bommel mag dus roteren. Hij mag Romelu Lukaku brengen, Charles De Ketelaere anders gebruiken of met Dodi Lukebakio meer diepgang zoeken. Maar rotatie is iets anders dan automatisch de jongste flankaanvaller schrappen omdat zijn status bij de Rode Duivels het kleinst is. Wie Godts nu opoffert om alle gevestigde namen opnieuw in het elftal te passen, stuurt een bijzonder slecht signaal: presteren is welkom, zolang de klassieke hiërarchie er niet door wordt gestoord.

Net tegen Frankrijk is Godts bruikbaar. België zal niet negentig minuten kunnen domineren. Het heeft spelers nodig die na balwinst zonder omweg vooruit denken, een verdediger durven vastzetten en met één actie ruimte kunnen maken voor ploegmaats. Godts hoeft maandag niet opnieuw te scoren om zijn basisplaats te rechtvaardigen. Hij moet Frankrijk dwingen rekening te houden met de Belgische linkerflank.

De voorzichtigheid rond één sterke interland is begrijpelijk. Eén avond in Rome maakt hem nog niet onmisbaar en Italië is niet plots opnieuw het verdedigende monster uit zijn glorietijd. Maar voorzichtigheid mag geen alibi worden om bewijs te negeren. Godts kreeg een duidelijke opdracht, voerde die uit en hielp Van Bommel aan een overtuigende debuutzege. Meer kan een speler bij zijn eerste basisplaats onder een nieuwe bondscoach nauwelijks doen.

Concurrentie moet eindelijk echt zijn

Van Bommel heeft met zijn eerste opstelling een interessante norm gezet. Senne Lammens stond in doel, Nathan Ngoy startte centraal achterin en vooraan kregen Godts, Diego Moreira en De Ketelaere verantwoordelijkheid. Het elftal werd niet samengesteld als een erelijst van carrières, maar als een ploeg die Italië op dat moment pijn kon doen.

Die lijn moet de bondscoach nu doortrekken. Echte concurrentie bestaat niet wanneer jonge spelers alleen mogen starten zodra de bekendere alternatieven ontbreken. Ze bestaat pas wanneer een sterke prestatie gevolgen heeft voor de volgende ploegselectie. Anders blijft vernieuwing een mooi woord voor persconferenties en oefenwedstrijden.

Godts hoeft geen permanente basisgarantie te krijgen. Niemand verdient die na één goede interland. Hij verdient wel het voorrecht dat in topvoetbal uiteindelijk het zwaarst zou moeten wegen: blijven staan zolang zijn prestaties daar aanleiding toe geven.

Van Bommel moet maandag dus niet zoeken naar een beleefde manier om Godts weer op de bank te zetten. Hij moet Frankrijk confronteren met de flankaanvaller die Italië openbrak. Wie een nieuwe hiërarchie wil bouwen, moet spelers belonen wanneer ze die op het veld zelf afdwingen.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.