Tuchel onder vuur na Engelse WK-collapse: zelfs kleedkamer snapte ingreep niet

Engeland dacht even dat de deur naar de WK-finale openstond, maar kreeg tegen Argentinië opnieuw een litteken bij. De voorsprong in de halve finale werd geen vertrekpunt voor dominantie, maar het begin van een pijnlijke terugtocht. En precies die keuze legt nu alle druk op Thomas Tuchel.

De avond waarop controle angst werd

De frustratie is in Engeland groot, net omdat deze generatie al langer wordt gezien als een ploeg die eindelijk weer een grote prijs móét kunnen pakken. De Premier League is mondiaal sterker dan ooit, de financiële slagkracht is enorm en de selectie bevat al jaren kwaliteit genoeg om ver te raken op toernooien.

Onder Gareth Southgate liep het telkens mis wanneer de echte hoofdprijs dichtbij kwam. Daarom koos de Engelse bond voor een andere reflex: Thomas Tuchel, een buitenlandse bondscoach met een reputatie van scherpe keuzes in knock-outvoetbal. Het was pas de derde keer dat Engeland zijn nationale ploeg aan een niet-Engelse coach toevertrouwde.

Aanvankelijk leek die gok te werken. Engeland plaatste zich voor het WK zonder één tegendoelpunt te slikken, waardoor Tuchel snel krediet opbouwde. Dat gaf hem zelfs de ruimte om enkele grote namen thuis te laten uit zijn WK-selectie. Nog voor het toernooi werd zijn contract verlengd tot en met het EK 2028.

Ook op het WK zelf bleef de resultatenlijn lang overeind. Tot de halve finale tegen Argentinië kantelde op een manier die in Engeland nog lang zal blijven nazinderen. Na de voorsprong koos Tuchel niet voor druk naar voren, maar voor een bijna volledige terugplooi. Het geloof in controle voelde plots als angst om iets kwijt te spelen.

Wissels die de twijfel alleen groter maakten

Volgens The Telegraph was de verbazing in en rond de spelersgroep groot. “Niemand kon het begrijpen”, klonk het in de entourage van een speler. Die reactie zegt veel over de kloof tussen de bank en het veld op een moment waarop helderheid net cruciaal was.

Tuchel versterkte zijn defensieve aanpak met wissels die vooral achteruit dachten. Declan Rice, de controlerende middenvelder die normaal net de ruimte voor de verdediging bewaakt, werd naar de kant gehaald voor een extra verdediger. Uitgerekend in de zone die Rice vaak afdekt, maakte Enzo Fernandez de gelijkmaker.

Daarna werd het nog pijnlijker. Bij de 2-1 kreeg Lautaro Martinez te veel ruimte om te koppen, ondanks de vele Engelse verdedigers tussen de lijnen. De indruk bleef hangen dat Engeland wel meer volk achter de bal had, maar niet meer grip op de wedstrijd.

Pas na die tweede Argentijnse treffer bracht Tuchel met Ivan Toney en Marcus Rashford extra aanvallende wapens. Alleen kwam die reactie te laat om de dynamiek nog echt te breken. De vraag die blijft hangen, is of Engeland niet eerder een uitweg naar voren nodig had om de eigen verdediging ademruimte te geven.

Het theatrale gedrag van Tuchel langs de lijn hielp het beeld achteraf niet. Toch hoeft hij volgens de berichten niet meteen te vrezen voor zijn job. Binnen de top van de FA zou hij nog voldoende steun genieten om zijn contract tot 2028 uit te doen.

Maar steun aan de top neemt de voetbalpijn niet weg. Engeland verlaat opnieuw een WK met het gevoel dat het grote moment binnen handbereik lag, en dat maakt de discussie rond Tuchel scherper dan een gewone nederlaag. Zijn project blijft overeind, maar de twijfel reist vanaf nu mee.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.