Tessa Wullaert ziet alarmsignalen in Lotto Super League

De onrust rond het Belgische vrouwenvoetbal laait opnieuw op, en dat blijft niet zonder gevolgen. Na de vrijwillige degradatie van Westerlo en het uitstellen van strengere licentievoorwaarden in de Lotto Super League trekt Tessa Wullaert aan de alarmbel. De topschutter van de Red Flames spreekt openlijk haar bezorgdheid uit over waar dit naartoe gaat.

Zorgen om de basis

De recente signalen uit de Lotto Super League doen bij heel wat mensen de wenkbrauwen fronsen. Westerlo koos voor een vrijwillige degradatie, terwijl strengere licentievoorwaarden voorlopig niet worden doorgevoerd. Volgens Het Nieuwsblad maakt net die combinatie het debat extra scherp: als de competitie niet vooruitgaat, wat betekent dat dan voor de rest van de structuur?

Wullaert legt de link meteen met de nationale ploeg en met ontwikkeling op langere termijn. “Het gaat op veel vlakken mis, denk ik. Mijn grootste zorg is: hoe wil je dat de Red Flames zich verder ontwikkelen als je eigen competitie gewoon niet goed genoeg is? Mijn hart doet soms pijn als ik zie hoe we ‘maar’ aan het evolueren zijn”, zegt ze. Het is geen losse frustratie, maar een waarschuwing die vertrekt vanuit het fundament: zonder sterke, professionele omgeving blijft vooruitgang volgens haar moeilijk.

Respect en middelen

De aanvalster ziet het als een structureel probleem dat België achterop hinkt, zelfs in vergelijking met Nederland. In haar ogen gaat het niet alleen over sportieve kwaliteit, maar ook over de manier waarop het vrouwenvoetbal intern behandeld wordt. “Er is nog altijd te weinig respect, denk ik. De vrouwentak krijgt te weinig middelen van de mannentak, ik denk dat het daarmee begint”, klinkt het scherp.

Wullaert volgt de situatie naar eigen zeggen vanop afstand en benadrukt dat ze niet alle details kent, maar ze schuift wél een duidelijke richting naar voren: er zou een regel moeten komen die oplegt dat een bepaald bedrag in vrouwenteams geïnvesteerd wordt. Zelf merkt ze bij haar club Inter in Italië dat er beweging mogelijk is: “In Italië is het een vijftal jaar geleden ook zo gegaan om alles geprofessionaliseerd te krijgen. Italië is er nog lang niet, maar daar is tenminste iedereen prof.”

Dat contrast doet haar pijn, omdat het volgens haar in België vaak neerkomt op vroeg zware keuzes maken. “Je wordt gewoon van jongs af aan verplicht om alles achter te laten als je er iets van wil maken. Dat is geen evidentie.” In die sfeer krijgt het uitstel van strengere voorwaarden plots een extra lading: het gaat niet alleen om regels, maar om het tempo waarmee een hele omgeving mee kan groeien.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.