Rode Duivels zoeken vuur voorin: De Ketelaere voelt de druk na Egypte

Bij de Rode Duivels ligt opnieuw een oud pijnpunt open: zonder Romelu Lukaku mist België voorin te vaak gewicht, dreiging en richting. De wedstrijd tegen Egypte legde dat gevoel nog eens scherp bloot. Niet alleen omdat de kansen moeilijk kwamen, maar vooral omdat de spitspositie meer vragen dan antwoorden opleverde.

De Ketelaere blijft zoeken naar zijn rol

Charles De Ketelaere blijft een voetballer met verfijning. Zijn techniek is zuiver, zijn bewegingen ogen elegant en aan de bal kan hij dingen zien die anderen niet altijd zien. Alleen vraagt een centrale spitsrol bij de nationale ploeg meer dan schoonheid aan de bal.

Tegen Egypte kwam De Ketelaere amper echt in de wedstrijd. De dreiging bleef beperkt en België bleef voorin te vaak op zijn honger zitten. Het beeld dat stilaan blijft hangen: als verdediger krijg je tegen hem niet altijd het gevoel dat er een zware avond op komst is.

Dat maakt de discussie ongemakkelijk, net omdat De Ketelaere hard werkt voor de ploeg. Zijn inzet staat niet ter discussie. Maar als spits zwerft hij graag, komt hij vaak in de bal en is hij niet voortdurend aanwezig in de zone waar België net iemand nodig heeft.

Daar wringt het. De Rode Duivels hebben in die rol nood aan diepgang, aan iemand die een defensie uit elkaar trekt en tegenstanders verplicht om achteruit te lopen. Wanneer dat ontbreekt, wordt het veld kleiner en wordt aanvallen een pak voorspelbaarder.

Lukaku verandert meteen het gevoel

De invalbeurt van Romelu Lukaku maakte het contrast zichtbaar. Met hem op het veld kreeg België meer houvast, meer présence en vooral meer dreiging. Hij fungeerde opnieuw als kapstok, iemand waar ploegmaats zich aan kunnen optrekken en rond kunnen bewegen.

Het is geen toeval dat België beter oogde met Big Rom tussen de lijnen. Lukaku dwingt verdedigers tot keuzes. Hij houdt ballen bij, trekt aandacht naar zich toe en geeft de ploeg een duidelijker aanvalspunt.

Net daarom wordt de vraag voor Rudi Garcia stilaan scherper. Zolang Lukaku niet kan starten, moet de bondscoach mogelijk durven zoeken naar een andere oplossing. Niet omdat De Ketelaere geen kwaliteiten heeft, wel omdat de spitspositie op dit moment iets anders lijkt te vragen.

Fernandez-Pardo als prikkel voor de aanval

Mathias Fernandez-Pardo wordt voorlopig vooral gezien als een mogelijke piste om Jérémy Doku te vervangen. Toch is het niet onlogisch om breder te kijken. Zijn snelheid en zijn gif kunnen precies dat soort ongemak veroorzaken waar verdedigers minder graag mee omgaan.

Centraal in de aanval zou hij België een ander profiel geven. Minder aanspeelpunt misschien, maar wel meer diepte en meer directe dreiging. Tegen ploegen die ruimte laten, kan zo’n profiel een wedstrijd openbreken.

Iran liet tegen Nieuw-Zeeland ruimte liggen en had moeite met snelle spelers. Dat maakt de denkoefening voor Garcia interessant. Als België opnieuw zonder een startende Lukaku moet beginnen, kan Fernandez-Pardo een optie worden om de aanval meer scherpte te geven.

De keuze raakt aan meer dan één naam op het wedstrijdblad. Ze gaat over de identiteit van deze ploeg wanneer haar vaste referentiepunt ontbreekt. België heeft voetbal genoeg, maar voorin zoekt het nog naar een vorm die tegenstanders echt pijn doet.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.