Nilis legt vinger op gevoelige Anderlecht-wonde: ‘Ik zie geen grote baas’

Bij RSC Anderlecht blijft de vierde plaats nazinderen. Voor Luc Nilis en Mike Verstraeten gaat het niet alleen om punten, prijzen of tactiek, maar om iets wat dieper zit: de uitstraling en het gezag dat Paars-Wit ooit bijna vanzelfsprekend maakte.

De leegte na de grote gezichten

Nilis weet hoe Anderlecht aanvoelde toen de club nog anders woog in het Belgische voetbal. De Limburger speelde zes jaar in Brussel, won er vier landstitels, drie Belgische bekers en een supercup. Hij deelde er de kleedkamer met namen als Marc Degryse, Philippe Albert en John Bosman.

Ook Verstraeten kent die oude huisstijl van binnenuit. Hij droeg twee jaar het paars-wit, pakte twee titels en speelde in een ploeg met onder meer Jan Köller, Pär Zetterberg en Bart Goor. Zijn passage werd getekend door blessureleed, maar de band met de club bleef duidelijk hangen.

Op de boekvoorstelling van Verstraeten in brasserie De Stokerij in Kuringen kwam die nostalgie opnieuw naar boven. Niet als goedkope heimwee, wel als pijnlijke vergelijking met het Anderlecht van vandaag. Een club die voor het tweede jaar op rij als vierde eindigde, voelt voor hen niet als het Anderlecht dat zij gekend hebben.

Nilis wees vooral naar het verdwijnen van figuren met natuurlijk gezag. “Vroeger had je Michel Verschueren en Constant Van den Stock bij Anderlecht. Zij kwamen zelden naar de kleedkamer, wat ook niet nodig was omdat we een zeer goede ploeg hadden. Maar als zij dat deden als de resultaten eens minder waren, dan wist je als speler wel meteen waar je plaats was.”

Die aanwezigheid mist hij vandaag. “Zo’n mensen zie ik nu niet meer bij RSCA. Zij hadden zo een uitstraling als manager en voorzitter zijnde. Dat mis ik nu bij Anderlecht. Dan spreek ik niet over het sportieve, maar over een voorzitter die een bepaalde uitstraling heeft over de spelers en de club.”

Voor Nilis draait het dus minder om één wedstrijd of één seizoen dan om macht, hiërarchie en identiteit. “Iemand die de macht had binnen de club. Wie heeft nu de macht bij Anderlecht? Hoeveel verschillende mensen werken er daar op dit moment? Ik zie geen grote baas bij Anderlecht. Dat zo’n figuur er niet meer is bij Paars-Wit, dat is een gemis en vind ik jammer.”

Verstraeten voelt dezelfde pijn bij Paars-Wit

Verstraeten sloot zich bij die analyse aan. Ook bij hem klinkt vooral verdriet door wanneer het over Anderlecht gaat. “Ik kijk met een triest hart naar Anderlecht. Ze zeggen wel dat je niet naar het verleden mag kijken, maar vroeger was het stukken beter en aangenamer. Toen werd er ook meer met het hart gespeeld en anno 2026 is het allemaal wat zakelijker.”

De oud-verdediger voelde dat gemis ook rond de bekerfinale. “Ik ben naar de bekerfinale van Anderlecht geweest en dan zie je toch een gemis. ‘Dit is onze beker’, die uitstraling miste ik. Als ik vroeger tegen Anderlecht moest spelen, of toen ik er zelf zat, waren ploegen al tevreden als ze slechts met 2-0 verloren tegen RSCA. Dat is niet meer zo.”

Net die verschuiving raakt hem. “Nu kan iedereen winnen van Anderlecht. Dat doet pijn. Ik heb maar twee jaar bij Anderlecht gezeten, maar ik ontdekte daar een warme familie en daarom doet het mij pijn. Vierde eindigen met Anderlecht, dat was vroeger niet denkbaar.”

Verstraeten hoopt dat Michael Verschueren en Kenneth Bornauw de club opnieuw richting de Belgische top kunnen duwen. Tegelijk klinkt hij voorzichtig. “Het is belangrijk dat ze de juiste mensen op de juiste posities zetten. Ik vrees echter dat we nog lang moeten wachten om terug het ‘oude Anderlecht’ terug te zien en een titel te winnen.”

Rond Anderlecht blijft daardoor een vraag hangen die verder gaat dan de rangschikking alleen. Hoe herstel je een aura dat ooit in heel België voelbaar was? Voor Nilis en Verstraeten begint dat niet alleen op het veld, maar ook boven de kleedkamer.

View this post on Instagram

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.