Cantona herkent zijn voetbal niet meer en twijfelt zelfs aan het WK

Eric Cantona heeft altijd geleefd op gevoel, conflict en overtuiging. Maar net daarom klinkt zijn afstand tot het moderne voetbal vandaag zo scherp: de voormalige Franse international weet niet eens of hij komende zomer nog naar het WK in de Verenigde Staten, Canada en Mexico zal kijken.

Een voetbalicoon dat afhaakt bij zijn eigen spel

Cantona, 45 keer international voor Frankrijk en voor altijd verbonden aan zijn jaren bij Manchester United, liet zich op het filmfestival van Cannes opvallend hard uit over de richting waarin het voetbal is geëvolueerd. Daar ging een documentaire over zijn leven in première, maar zijn woorden gingen vooral over wat hij onderweg lijkt kwijtgeraakt te zijn.

“Ik weet niet eens of ik wel ga kijken naar het aanstaande WK”, zei Cantona tegen het Algemeen Dagblad. Voor iemand die zelf jarenlang mee het gezicht van het Europese topvoetbal bepaalde, is dat geen vrijblijvende verzuchting. Het is een uitspraak die raakt aan een gevoel dat bij heel wat supporters sluimert: van wie is het voetbal nog?

Zijn frustratie zit niet enkel in het spel zelf. Cantona wijst vooral naar wat volgens hem verloren is gegaan rond de sport. “Het spel is verloederd. Vroeger was het een sport voor de werkende klasse, de arbeiders. Die kunnen zich tegenwoordig geen kaartje meer veroorloven.”

Zijn ergernis gaat ook over de kleedkamer van nu

De oud-aanvaller spaarde ook de huidige generatie voetballers niet. Cantona hekelt vooral de manier waarop spelers zichzelf voortdurend in beeld brengen. In zijn ogen is het een symptoom van een voetbalcultuur die steeds verder van eenvoud en bezieling wegdrijft.

“Die spelers van tegenwoordig die zichzelf constant lopen te filmen voor die selfies… Ik verbaas me over zoveel misplaatste ijdelheid. Nergens voor nodig”, klonk het scherp. Cantona spreekt daarmee niet alleen over gedrag, maar over identiteit. Over een voetbalwereld waarin beleving, imago en bereik soms even luid lijken te klinken als het spel zelf.

Dat zijn eigen liefde voor voetbal al langer complex is, blijkt uit de manier waarop hij terugkijkt op zijn abrupte afscheid als speler. Cantona omschrijft het zonder spijt of omwegen. “Heel simpel; het heilige vuur was gedoofd.”

Voor hem moest passie altijd de motor blijven. Toen die verdween, zocht hij elders betekenis. Acteren, zingen en schilderen namen hun plaats in naast het voetbal, met schilderen de laatste tijd bovenaan. Ook daarin, zegt hij, doet hij het op zijn eigen manier.

Precies daardoor blijven zijn uitspraken hangen. Cantona spreekt niet als iemand die heimwee verkoopt om nostalgisch te klinken, maar als een voormalig speler die zich steeds moeilijker verhoudt tot een sport die hij ooit volledig belichaamde. Het komende WK krijgt er zo, nog voor de bal rolt, een onverwachte spiegel bij.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.