Doku wordt het pijnpunt in de Belgische WK-nasleep

De Rode Duivels stapten uit het WK met opgeheven hoofd, maar niet iedereen ontsnapt aan een harde evaluatie. De kwartfinale was sportief geen afgang, wel een eindpunt dat meteen ruimte maakt voor rapporten, discussies en pijnlijke vragen. Vooral Jérémy Doku krijgt daarin de zwaarste klappen.

Een degelijk toernooi met een scherpe nasmaak

Voor de Rode Duivels was een kwartfinale op voorhand een resultaat waarvoor velen hadden getekend. België ging bovendien strijdend onderuit tegen een van de topfavorieten voor de eindzege, waardoor de balans op ploegniveau niet zwart-wit is.

Ook in het collectieve geheugen blijft dit WK meer dan alleen die uitschakeling. De wedstrijden tegen Senegal en de Verenigde Staten zullen nog een tijd blijven nazinderen, net omdat ze iets losmaakten bij een ploeg die opnieuw geloof en energie nodig had.

Individueel zijn er ook spelers die hun toernooi met vertrouwen mogen afsluiten. Thibaut Courtois, Brandon Mechele, Maxim De Cuyper, Leandro Trossard, Nicolas Raskin en Nathan Ngoy kwamen positief uit de evaluaties.

Maar een WK leeft niet alleen van wie scoort in de rapporten. Het wordt ook onthouden door de namen die niet brachten wat ervan verwacht werd. Bij Kevin De Bruyne werd bijvoorbeeld gehoopt op een meer beslissende rol.

Doku voelt de zwaarste beoordeling

Toch draait de scherpste kritiek vooral rond Jérémy Doku. De flankaanvaller werd vooraf gezien als een speler die dit WK mee kleur kon geven. Na zijn sterke seizoenseinde lag de verwachting hoog, misschien zelfs zwaarder dan goed voor hem was.

Die doorbraak op het grootste podium kwam er niet. Mede door de omstandigheden raakte Doku nooit echt in zijn ritme, maar in de Belgische WK-rapporten is er weinig ruimte voor verzachting. Bij Sporza, Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad klinkt dezelfde ondertoon: dit was niet het toernooi dat men van hem verwachtte.

Bij Sporza viel het oordeel bijzonder hard. Doku werd daar omschreven als “Dé ontgoocheling van het WK” en als iemand die “onze starboy” moest worden, maar wiens toernooi uitdraaide op “een absolute sof”.

Ook Het Laatste Nieuws sprak over een WK “om snel – héél snel – te vergeten”. De combinatie van fysieke en mentale omstandigheden werd aangehaald, maar de eindbalans bleef pijnlijk: wat zijn WK moest worden, draaide uit op een flop.

Het Nieuwsblad trok dezelfde lijn door. De dribbels stokten, het hoofd ging naar beneden en bondscoach Rudi Garcia zette hem zelfs op de bank. De omstandigheden hielpen hem niet, maar volgens die beoordeling mag dat geen excuus zijn: Doku moet beter kunnen.

De lat ligt hoger dan ooit

Dat maakt de evaluatie rond Doku zo gevoelig. Hij is niet zomaar een speler die een moeilijk toernooi kende, maar iemand van wie verwacht werd dat hij België op beslissende momenten iets extra’s zou geven. Net daarom komt de kritiek harder binnen.

Voor België blijft het WK als geheel verdedigbaar. Voor Doku ligt dat anders. Zijn toernooi wordt geen voetnoot, maar een pijnpunt in de nasleep van een Belgische campagne die sportief respect afdwingt en tegelijk enkele duidelijke lessen nalaat.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.