Onana legt pijnlijke eerste dagen bloot na kruisbandblessure bij Rode Duivels

Amadou Onana heeft een van de donkerste momenten uit zijn carrière een stem gegeven. Na zijn kruisbandblessure bij de Rode Duivels kiest de middenvelder van Aston Villa niet voor afstandelijke taal, maar voor rauwe eerlijkheid over paniek, boosheid, geloof en de lange weg die nu voor hem ligt.

De val die meteen alles veranderde

Onana scheurde in de achtste finale tegen de Verenigde Staten zijn voorste kruisband. Het soort blessure dat niet alleen een lichaam treft, maar ook het hoofd stilzet. Op Instagram beschreef hij hoe scherp het besef meteen binnenkwam.

“Vanaf het moment dat ik op de grond terechtkwam, stortte mijn hele wereld in”, schreef Onana. Hij voelde naar eigen zeggen onmiddellijk dat er iets ernstigs aan de hand was. Niet de klassieke hoop dat het wel zou meevallen, maar een instinctieve angst die voetballers vaak nog vóór de diagnose voelen.

De eerste gedachten waren hard en menselijk. “Waarom ik? Waarom nu?” Onana gaf toe dat hij boos was op de wereld en vooral verdrietig omdat hij lange tijd niet zou kunnen doen wat hij het liefst doet.

De dag nadien hoopte hij nog even dat alles een nachtmerrie was geweest. Maar de realiteit kwam snel terug. Zijn kruisband was afgescheurd, en vooral de tweede dag hakte erin: het moment bleef zich in zijn hoofd herhalen, met telkens dezelfde vraag wat hij anders had kunnen doen.

Van woede naar geloof en dankbaarheid

Ook de praktische gevolgen kwamen plots keihard binnen. Naar zijn gezwollen knie kijken, voor alles hulp nodig hebben, afhankelijk worden op een manier die haaks staat op het leven van een topsporter: Onana noemde het verschrikkelijk.

Maar na die eerste shock verschoof er iets. Op de derde dag, zo omschreef hij het, nam zijn geloof het over. De vraag veranderde van “waarom ik?” naar “waarom niet ik?” Voor Onana hoorde ook dat besef bij het verwerken van de blessure.

“Ik ben niet beter dan alle anderen die deze blessure hebben opgelopen. Het hoort nu eenmaal bij de sport”, klonk het. In die zin zat geen berusting uit zwakte, maar eerder een poging om grip te krijgen op iets wat plots buiten zijn controle viel.

Onana benadrukte daarna vooral dankbaarheid. Hij verwees naar zijn familie, de mensen om hem heen en de steun die hij voelt tijdens wat hij zelf een reis noemt. Volgens de middenvelder kan deze ervaring hem doen groeien als sporter, mens, vader en echtgenoot.

Die woorden maken zijn boodschap net zo krachtig. Niet omdat de blessure kleiner wordt, wel omdat Onana ze een plaats probeert te geven. “We lopen niet weg. We doorstaan, we volharden en we overwinnen. Mamba mentality”, schreef hij.

Tot slot bedankte hij zijn ploegmaats bij de Rode Duivels, iedereen bij Aston Villa en de mensen die hem berichten stuurden. Zijn laatste woorden waren eenvoudig, maar veelzeggend: “Ik kom terug, insha’Allah.” Voor Onana begint nu geen wedstrijd van negentig minuten, maar een veel langere test van geduld, karakter en geloof.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.