Anderlecht moet het middenveld rond Mario Stroeykens bouwen

Na de 0-3-zege van RSC Anderlecht bij Jagiellonia Białystok gaat het vooral over opgeluchte Brusselaars, maar de echte winst ligt dieper op het veld. Deze Opinieprocessor kiest duidelijk: Vítor Bruno moet stoppen met Mario Stroeykens als aanvallende passe-partout te behandelen en zijn middenveld rond hem bouwen.

Stroeykens maakt Anderlecht minder voorspelbaar

Stroeykens werd jarenlang bekeken als een nummer tien, een halve flankspeler of een aanvallende middenvelder die vooral in de laatste dertig meter het verschil moest maken. Dat klonk logisch voor een technisch sterke jeugdspeler, maar het maakte hem tegelijk afhankelijk van doelpunten, assists en kleine ruimtes. Wanneer die cijfers uitbleven, volgde snel de bekende vraag: waar hoort hij eigenlijk thuis?

Het antwoord begint stilaan zichtbaar te worden. Lager op het veld krijgt Stroeykens méér van de wedstrijd, niet minder. Hij kan wegdraaien uit de eerste druk, een tegenstander lokken en vervolgens vooruit spelen. Precies dat ontbrak Anderlecht te vaak wanneer de opbouw traag en voorspelbaar werd: iemand die niet alleen een veilige pass geeft, maar met één beweging een linie uitschakelt.

Tegen Jagiellonia vormde hij centraal een technisch duo met Thelo Aasgaard. Op papier leek dat kwetsbaar omdat er geen klassieke breker tussen hen stond. Op het veld leverde het net controle op. Stroeykens bood zich aan, hield de bal onder druk bij en hielp Anderlecht hoger voetballen. Zijn agressieve pressing lag bovendien mee aan de basis van het doelpunt van Marten Winkler. Dat is belangrijk: zijn meerwaarde zat niet alleen in mooi combinatievoetbal, maar ook in het heroveren van de bal.

Geen noodverband na een crisisweek

De verleiding is groot om de ingreep als een tijdelijk succesje te behandelen. Anderlecht had verloren bij Dinamo Zagreb, werd door Beerschot uit de beker gekegeld en moest in Polen reageren. Dan krijgt een verrassende veldbezetting al snel het etiket van noodverband. Na één zege grijpen trainers vervolgens terug naar hun vertrouwde hiërarchie.

Dat zou hier een fout zijn. Stroeykens viel eerder tegen Cercle Brugge al sterk in vanuit een lagere positie en kreeg daarna opnieuw centrale verantwoordelijkheid. De rode draad is niet dat hij plots een perfecte verdedigende middenvelder is. De rode draad is dat Anderlecht beter voetbalt wanneer hij vroeger aan de bal komt en het ritme mee bepaalt.

Bruno heeft met Marco Kana, Romeo Amane en Enric Llansana spelers die van nature meer defensieve zekerheid bieden. Zij hoeven niet uit beeld te verdwijnen. Integendeel: tegen fysiek sterkere tegenstanders kan één van hen naast Stroeykens spelen. Maar de vraag moet voortaan niet zijn wie Stroeykens kan vervangen. De vraag is welke partner zijn kwaliteiten het best vrijmaakt.

Dat verschil lijkt semantisch, maar het verandert de volledige ploegbouw. Wie Stroeykens als extra aanvaller ziet, laat hem concurreren met een lange rij spelers voor posities vlak achter de spits. Wie hem als centrale spelmaker beschouwt, geeft Anderlecht een herkenbaar vertrekpunt. Dan kunnen Aasgaard, Kana of Llansana volgens de tegenstander wisselen, terwijl de speler die de opbouw versnelt blijft staan.

Gent wordt een test, geen referendum

Het beste bezwaar ligt voor de hand. Jagiellonia is niet de norm en enkele veelbelovende wedstrijden maken nog geen definitieve positiewissel. Stroeykens zal in de omschakeling fouten maken, moet defensief blijven groeien en heeft niet het natuurlijke duelprofiel van een klassieke nummer zes. Tegen een ploeg die hem gericht vastzet, kan de ruimte achter hem gevaarlijk worden.

Dat bezwaar is terecht, maar het pleit voor ondersteuning, niet voor een terugkeer naar zijn oude rol. Niemand vraagt dat Stroeykens voortaan alleen voor de verdediging wordt geparkeerd. Anderlecht moet hem gebruiken als lage spelmaker binnen een duo of een beweeglijk middenveld, met voldoende dekking rondom hem. Een positie is geen stip op een bord; ze is een pakket verantwoordelijkheden.

De verplaatsing naar KAA Gent, de ongeslagen leider met 22 op 24, wordt daarom bijzonder interessant. Gent zal meer druk en intensiteit bieden dan Jagiellonia. Net daar moet Bruno durven doorzetten. Eén moeilijke avond mag geen excuus worden om Stroeykens opnieuw tien meter hoger te schuiven en het middenveld weer aan veiligere voeten toe te vertrouwen.

Bruno moet nu consequent kiezen

Anderlecht heeft Stroeykens te lang beoordeeld op wat hij voor doel produceerde, terwijl zijn grootste kwaliteit misschien ligt in wat hij vóór de aanval mogelijk maakt. Vanuit een lagere positie ziet hij meer van het veld, komt zijn balvastheid beter tot haar recht en kan hij het tempo bepalen zonder voortdurend met de rug naar het spel te staan.

Vítor Bruno verdient krediet omdat hij die mogelijkheid heeft gezien. Maar een goede vondst telt pas echt wanneer een trainer ze durft uit te bouwen. Stroeykens hoeft geen dogmatische, eenzame nummer zes te worden. Hij moet wél het vaste voetballende hart van Anderlecht worden. De carrousel rond hem mag draaien; hijzelf moet eindelijk blijven staan.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.