René Thirifays: ‘Le Roi René’ van het naoorlogse Charleroi

Op 17 oktober is het veertig jaar geleden dat René Thirifays overleed. Toch leeft de aanvaller voort in de oudste verhalen van Sporting Charleroi: als de doelpuntenmaker die de club hielp doorbreken, topschutter werd bij de elite en uiteindelijk 246 keer scoorde voor de Zebra’s. In Charleroi noemden ze hem niet voor niets Le Roi René.

Een koning in brede zwart-witte banen

Het voetbal waarin Thirifays groot werd, lijkt vandaag bijna een andere sport. De schoenen waren zwaar, de velden werden in de winter modderstroken en aanvallers vormden vaak een linie van vijf. Thirifays stond te boek als inter rechts: geen klassieke flankspeler die voortdurend tegen de zijlijn kleefde, maar een aanvaller in de rechter binnenbaan, dicht genoeg bij het doel om telkens weer af te werken.

Hij sloot zich in 1938 aan bij Sporting en brak tijdens de oorlogsjaren door. In het seizoen 1941/42 maakte hij volgens de clubgeschiedenis al 24 doelpunten. Die productie bleek geen kortstondige uitschieter. Thirifays werd het vaste eindpunt van een ploeg die zich stap voor stap vanuit de toenmalige tweede afdeling naar het hoogste niveau werkte.

Het eerste grote collectieve anker kwam in 1946/47. Sporting werd kampioen in zijn reeks en dwong voor het eerst promotie naar de Division d’Honneur af. De Zebra’s bleven tijdens die campagne 29 wedstrijden op rij ongeslagen. Met internationals als Jules Henriet en Léon Gillaux naast hem gaf Thirifays de aanval rendement én herkenbaarheid. Op oude ploegfoto’s zit hij vooraan in het klassieke zwart-witte shirt, met de rustige uitstraling van een voetballer die zijn naam vooral met doelpunten liet spreken.

De goalgetter die Charleroi bij de elite hield

Promoveren was één zaak, standhouden tussen de grote clubs een andere. In 1947/48 vocht Sporting lang tegen degradatie, maar de doelpunten van Thirifays hielpen de nieuwkomer overeind. Een seizoen later veranderde het perspectief volledig. Charleroi eindigde in 1948/49 als vierde, destijds de beste klassering uit de clubgeschiedenis en een prestatie die pas twintig jaar later werd verbeterd.

Thirifays werd dat seizoen topschutter van de hoogste afdeling. Historische bronnen verschillen over het precieze seizoentotaal, maar niet over zijn status als beste schutter. Belangrijker voor zijn portret is de lijn die door zijn hele Sporting-periode loopt: dit was geen spits van één hete herfst of één uitzonderlijk jaar. De club schrijft hem 246 doelpunten in eerste en tweede klasse toe. Dat cijfer vertelt hoe vaak hetzelfde tafereel zich moet hebben herhaald: Thirifays die vanuit de binnenbaan opdook en opnieuw beslissend was.

Zijn manier van voetballen laat zich daardoor vooral lezen in zijn positie en productie. Als inter rechts moest hij aansluiting vinden bij de diepe centrumaanvaller, ruimte herkennen tussen middenveld en verdediging en zelf in scoringspositie komen. Hij was geen aanvaller die veilig ver van het strafschopgebied bleef. Zijn plaats lag waar combinaties in doelgevaar veranderden.

Ook bij de Rode Duivels kreeg dat werk erkenning. Thirifays debuteerde op 23 februari 1946 tegen Luxemburg, nota bene in het Stade Communal van Charleroi. België won met 7-0. Zijn enige interlanddoelpunt volgde op 7 april 1947 in Amsterdam, waar hij al vroeg gelijkmaakte tegen Nederland. De thuisploeg won uiteindelijk met 2-1, maar voor de spits van Sporting bleef het een tastbaar internationaal moment. Tussen 1946 en 1949 verzamelde hij dertien interlands en één doelpunt.

Waarom Le Roi René meer was dan cijfers

De bijnaam Le Roi René klinkt groots, maar zijn betekenis lag juist in de nauwe band met één club en één stad. Thirifays hielp Sporting vóór de oorlogsjaren vooruit, beleefde de onderbrekingen en beperkingen van de jaren veertig, droeg de ploeg naar promotie en maakte haar daarna competitief op het hoogste niveau. Hij was niet zomaar aanwezig bij de opbouw van het naoorlogse Charleroi; met zijn doelpunten gaf hij die opmars vorm.

Daarom blijft vooral het zwart-witte beeld hangen. Geen moderne vedette omringd door camera’s en transferspeculatie, maar een slanke aanvaller met achterovergekamd haar en een fijn snorretje, in een sober gestreept shirt zonder sponsor. Een binnenspeler uit een tijd waarin de positie bijna uit het voetbalwoordenboek is verdwenen, maar die een uitzonderlijk duidelijke opdracht had: opduiken waar een aanval beslist werd.

Na zijn vertrek uit de hoogste afdeling speelde Thirifays nog bij US Auvelais. Later keerde hij terug naar Sporting als trainer, van 1963 tot 1965. Toch ligt zijn blijvende betekenis op het veld. Zijn topschutterstitel, de vierde plaats van 1949, zijn interlanddoelpunt tegen Nederland en vooral die 246 treffers voor de Zebra’s vormen samen een clubportret dat veel groter is dan een vergeeld statistiekblad.

René Thirifays overleed op 17 oktober 1986, negen dagen na zijn 66e verjaardag. Veertig jaar later verdient Le Roi René opnieuw een plaats in het licht: als de vergeten goalgetter die Sporting Charleroi hielp uitgroeien tot een vaste naam in het Belgische voetbal.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.