Ook Mark van Bommel gebruikt De Ketelaere compleet verkeerd bij Rode Duivels

Charles De Ketelaere werkte hard als diepe spits tegen Frankrijk, maar België miste precies waar een nummer negen voor dient: aanwezigheid op de beslissende plek. Voor de wedstrijden tegen Turkije en Italië volgende interlandperiode kiest deze Opinieprocessor duidelijk: Mark van Bommel moet hem uit de punt halen.

Frankrijk legde de verkeerde rol bloot

De 0-1 tegen Frankrijk was geen afgang van de Rode Duivels. België bleef lang overeind, probeerde hoog druk te zetten en had ook zelf enkele bruikbare aanvallen. Net daarom verdient het spitsenprobleem aandacht. Wanneer een ploeg nauwelijks kansen creëert, kun je naar het volledige systeem wijzen. Wanneer de bal wél door de zestien rolt en niemand op de juiste plek verschijnt, moet je naar de bezetting kijken.

Tegen Frankrijk gingen meerdere Belgische voorzetten voorbij aan de tweede paal. De Ketelaere bewoog, vocht in de lucht en probeerde aanspeelbaar te zijn, maar hij reageerde niet als een spits die voortdurend denkt aan de laatste meter. Hij bleef geregeld in de buurt van de aangever of zakte terug naar de zone waar hij zich van nature comfortabel voelt. Dat leverde verbinding op, maar geen afwerker.

Dat is geen verwijt aan zijn inzet. Het is een verwijt aan de opdracht. De Ketelaere vragen om negentig minuten tussen centrale verdedigers te leven, is alsof je een uitstekende schaakspeler inschrijft voor een sprintnummer en hem daarna bekritiseert omdat hij te veel nadenkt. Hij kan die positie invullen, maar ze haalt niet het beste uit hem. In de terugmatch mocht Lukaku dan ook starten en ging het 70 minuten goed… tot CDK inviel.

België heeft keuzes genoeg voorin

Van Bommel hoeft niet te wachten tot er ergens een perfecte nieuwe spits opduikt. Romelu Lukaku en Loïs Openda zaten in zijn selectie. Ze vertegenwoordigen verschillende oplossingen, maar allebei bieden ze iets wat De Ketelaere minder vanzelfsprekend brengt.

Lukaku is momenteel niet de onaantastbare kracht van zijn beste jaren en zijn beperkte clubminuten mogen niet worden genegeerd. Toch blijft hij de aanvaller die het meest instinctief naar de doelmond trekt, verdedigers bindt en een voorzet in één beweging kan omzetten in een doelpoging. Van Bommel zei ook zelf dat Lukaku een profiel is dat maar één keer in deze selectie voorkomt. Dan is het vreemd om dat unieke profiel op de bank te laten terwijl de ploeg precies zijn specialiteit mist.

Wil de bondscoach meer snelheid achter de verdediging, dan is Openda de logischere keuze. Zijn rendement bij de nationale ploeg is te wisselvallig geweest om hem een gegarandeerde basisplaats te schenken, maar zijn loopacties verplichten een defensie tenminste om achteruit te denken. Tegen Frankrijk bleef ook hij zonder speelminuten, hoewel België in de slotfase ruimte zocht in de rug van de Franse lijn.

De oplossing hoeft dus niet altijd Lukaku te heten. De oplossing moet wel een echte spits zijn. Zet Lukaku in wanneer België de zestien wil bezetten. Kies Openda wanneer diepgang het belangrijkste wapen is. Gebruik De Ketelaere vervolgens achter, naast of rond die spits, waar hij kan draaien, combineren en op het juiste moment aansluiten zonder voortdurend met zijn rug naar het doel vast te zitten.

Een valse negen zonder echte dreiging

Het sterkste argument voor De Ketelaere in de punt is duidelijk. Hij kan uitzakken, middenvelders meenemen in combinaties en ruimte openen voor Mika Godts, Diego Moreira of Dodi Lukébakio. Hij werkt bovendien mee zonder bal en begrijpt het spel beter dan veel klassieke afwerkers. Tegen Italië won België met 0-2, dus Van Bommels eerste keuzes zomaar mislukt noemen zou goedkope scorebordjournalistiek zijn.

Maar een valse negen werkt alleen wanneer de vrijgekomen ruimte ook consequent wordt aangevallen. Tegen Frankrijk gebeurde dat te weinig. Godts en Moreira konden hun rechtstreekse tegenstander voorbij, maar troffen vervolgens een strafschopgebied zonder voldoende Belgische aanwezigheid. De Ketelaere hielp mee om de aanval te bouwen en was daardoor te vaak afwezig waar die aanval moest eindigen.

Daar zit het verschil tussen een slimme variant en een structurele fout. Als De Ketelaere één wedstrijd als valse negen speelt om een specifieke tegenstander uit positie te trekken, is dat verdedigbaar. Als hij de standaardspits wordt terwijl België Lukaku en Openda (en/of Matias Fernandez-Pardo) meeneemt, maakt Van Bommel zijn elftal moeilijker dan nodig.

De Ketelaere verdient zijn beste zone

De discussie wordt soms voorgesteld alsof kiezen voor een andere spits automatisch kiezen tégen De Ketelaere is. Het omgekeerde is waar. Hij verdient een rol waarin zijn techniek, overzicht en gevoel voor ruimte het verschil kunnen maken. Dat is niet vastgeklemd tussen twee centrale verdedigers, maar in de zone waar hij aan de bal kan komen en daarna zelf de zestien kan binnenduiken.

Van Bommel moet De Ketelaere dus niet laten vallen, maar bevrijden uit een rol die zijn kwaliteiten versmalt. Start volgende interlandperiode met Lukaku of Openda in de punt en geef De Ketelaere vrijheid daarachter. België heeft geen gebrek aan aanvallend talent; het dreigt dat talent alleen verkeerd op het veld te schikken.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.