Marco Kana maakt pijnlijk duidelijk wat Anderlecht nog mist

RSC Anderlecht kwam in Zweden niet verder dan 1-1 tegen Hammarby, maar de meest sprekende les zat niet alleen in de score. Zodra Marco Kana na een uur naar de kant ging, verloor paars-wit een stuk van zijn voetbal. Voor Vitor Bruno lijkt de bezetting van de zes nu al meer dan een detail.

De zes als startpunt van Bruno’s Anderlecht

Dat Bruno iets ziet in Kana, hoeft niemand op Neerpede te verbazen. Ook Vincent Kompany, Brian Riemer en Besnik Hasi waren eerder al positief over zijn leiderschap en zijn voetballende kwaliteiten. De vraag was vooral waar hij opnieuw het best tot zijn recht zou komen.

Tegen Hammarby kreeg Kana opnieuw de rol van defensieve middenvelder. Net daar kreeg Anderlecht een duidelijker gezicht in de opbouw. Colin Coosemans zocht hem geregeld, waarna Kana de eerste verbinding naar voren moest leggen.

Dat is geen overbodige luxe in deze ploeg. Met Giulian Biancone en Léo Pétrot haalde Anderlecht twee verdedigers die in de eerste plaats zekerheid moeten brengen. Lange ballen zullen er wel komen, maar liniedoorbrekende passing is niet het meest natuurlijke wapen van dat duo.

Daardoor wordt de speler vóór de defensie belangrijker. Kana speelde tegen Hammarby geen foutloze wedstrijd en mag zijn technische zekerheid niet verwarren met nonchalance. Zijn prestatie was degelijk: niet briljant, wel nuttig en herkenbaar voor wat Bruno met zijn elftal lijkt te willen.

Na zijn wissel verdween het voetbal

Het contrast werd vooral zichtbaar na het uur. Kana ging naar de kant, Enric Llansana nam zijn positie over en Anderlecht greep vaker naar de lange bal. De controle aan de grond werd dunner, het ritme minder verzorgd.

In dat licht zou het niet vreemd zijn als ook Cedric Hatenboer minuten krijgt. Hij geldt eveneens als een voetballend type, in Nederland zelfs omschreven als iemand met kenmerken van Frenkie de Jong. Hasi bouwde eerder vooral op dynamische en krachtige middenvelders, Bruno lijkt op de zes nadrukkelijker naar een voetballer te zoeken.

Wie dominant wil spelen, heeft meer nodig dan loopvermogen en duelkracht. Anderlecht mist nog balvaste pionnen in meerdere zones. Danylo Sikan is geen spits die voortdurend als rustpunt fungeert, terwijl op de acht of tien nog een echte baas aan de bal moet opstaan.

Nathan Saliba moet vooral zijn loopvermogen en dynamiek brengen, maar aan de bal blijft het bij hem sneller alles of niets. Lukas Ambros bracht bij momenten wel kalmte, alleen verdween dat effect na zijn rode kaart. Een Mario Stroeykens in topvorm kan eveneens een speler zijn die het tempo tempert wanneer een match dreigt open te breken.

Anderlecht moest tegen Hammarby ook op mentaliteit en karakter overeind blijven, en dat deed het in zekere mate. Het niveau was degelijk, maar niet breed genoeg gedragen om echt comfortabel te worden. Precies daarom wordt de rol van Antoine Sibierski interessant: Bruno heeft nog balvaste kwaliteit nodig als hij van dit Anderlecht meer wil maken dan een ploeg die zich door moeilijke avonden moet vechten.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.