Mulder spaart Spanje en Argentinië niet na veelbesproken WK-finale

Spanje kroonde zich tegen Argentinië tot wereldkampioen, maar voor Jan Mulder bleef er na de WK-finale vooral een wrange nasmaak hangen. De analist erkende de Spaanse overmacht, maar raakte niet onder de indruk van wat hij op het grootste podium van het voetbal te zien kreeg.

Een wereldkampioen zonder warmte

Mulder liet zich bij Humo opvallend scherp uit over de nieuwe wereldkampioen. Spanje was volgens hem wel degelijk beter dan Argentinië, maar dat betekende niet dat hij ook genoten had van de ploeg. Integendeel: hij vond Spanje op de finaleavond én bij uitbreiding over het volledige WK vooral “saai en solide”.

Daarmee raakt Mulder aan een discussie die na grote toernooien altijd blijft hangen: moet een wereldkampioen alleen winnen, of ook begeesteren? In zijn lezing deed Spanje genoeg om de beker te verdienen, maar te weinig om voetballiefhebbers echt mee te sleuren in een verhaal.

Ook de individuele bekroning van Rodri als speler van het toernooi kon Mulder moeilijk plaatsen. Hij schoof andere namen naar voren die volgens hem meer aanspraak mochten maken op die erkenning. Onder meer Kylian Mbappé en Michael Olise verdienden die titel in zijn ogen meer.

De voormalige Nederlandse international stelde daarnaast vragen bij de rol van Pedri. Mulder begreep niet waarom de middenvelder zo vaak op de bank bleef en vatte zijn overtuiging bijzonder helder samen: “Je stelt altijd je beste speler op, punt.” Voor hem had Pedri tijdens het toernooi een veel centralere plaats moeten krijgen.

De Ketelaere krijgt wél erkenning

Tussen alle kritiek door was er ook ruimte voor Belgische nuance. Mulder vond Spanje in de kwartfinale tegen België zeker niet onaantastbaar. Daarbij keek hij nadrukkelijk naar Charles De Ketelaere, die volgens hem steeds nadrukkelijker groeit.

Die lof voor De Ketelaere past in een breder gevoel rond de Rode Duivels: België werd dan wel uitgeschakeld door de latere wereldkampioen, maar Mulder zag in dat duel geen ploeg die onbereikbaar boven de rest uitstak. Net dat maakt zijn oordeel over Spanje extra geladen.

Argentinië kwam er nog harder van af. Mulder omschreef het spel van de verliezende finalist als “één en al negativiteit en destructie” en vond dat bondscoach Lionel Scaloni veel te behoudend had gekozen. De finale zelf kreeg van hem dan ook geen zachte landing.

Zijn verdict was kort en pijnlijk: “De finale was een sof.” Volgens Mulder bood de troostfinale tussen Engeland en Frankrijk zelfs meer kijkplezier dan de wedstrijd waarin de wereldtitel op het spel stond.

Zo blijft de WK-finale, ondanks de Spaanse triomf, nazinderen als meer dan alleen een titelwedstrijd. Voor Mulder draaide het niet om wie de beker mocht heffen, maar om wat voetbal op zo’n avond hoort los te maken. En precies daar wringt het volgens hem het meest.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.