Ruud Vormer zet volgende stap: Ibiza-droom met Roos bijna werkelijkheid

Ruud Vormer heeft de hoofdstukken van zijn profcarrière afgesloten, maar een nieuw verhaal dient zich al aan. Samen met zijn partner Roos staat de voormalige middenvelder op het punt een langgekoesterde droom waar te maken op Ibiza. Tussen nostalgie en toekomstplannen laat hij in een open gesprek zijn emotionele kant zien.

Ibiza-droom komt dichterbij

In een gesprek met Het Laatste Nieuws vertelt Ruud Vormer hoe hij en zijn vrouw Roos al jaren met hetzelfde idee rondlopen. Het koppel, dat al bijna twintig jaar samen is, keert elk jaar terug naar hun geliefde eiland Ibiza en wilde die band ooit tastbaar maken. Nu lijkt dat moment eindelijk aangebroken.

“Roos en ik hebben altijd de droom gehad om iets te kopen op Ibiza”, vertelde Vormer. “Die deal is bijna rond, de handtekeningen ontbreken nog.” Het Spaanse eiland is intussen een vaste waarde in hun leven geworden, met de zon, het eten en de relaxte sfeer als vaste troeven. Ook hoe alles begon, staat hem nog helder voor de geest. “Ik was 18 toen ik Roos leerde kennen, in een beachbar in Bloemendaal. Meteen verkocht.” Waarop Roos lachend terugblikte: “Je keek me toen de hele avond aan.”

Topsport, temperament en rust

Naast de toekomstplannen op Ibiza gaat Vormer ook in op de keerzijde van het leven als profvoetballer. Hij geeft eerlijk toe dat samenleven met hem niet altijd eenvoudig was, zeker in de meest intense jaren van zijn carrière. De emoties van winst en verlies namen vaak de bovenhand in het dagelijkse leven.

“Ik heb veel moeite moeten doen voor jou. Ik denk niet dat ik de makkelijkste ben om mee samen te leven”, erkende hij richting Roos. Overwinningen zorgden voor euforie, maar na nederlagen kon hij bijzonder hard zijn voor zichzelf. Die zelfkritiek en de emotionele schommelingen hoorden jarenlang bij zijn profiel als topsporter. Sinds zijn afscheid van het profvoetbal voelt Vormer meer stabiliteit in zijn leven, al is het competitiebeest in hem nooit helemaal verdwenen. Zo vertelt hij over een pokergroepje waarin hij nog steeds moeilijk met verlies om kan. “Als ik verlies, springt iets los in mij, dan word ik boos. Verliezen blijft een verschrikkelijk gevoel. Alleen mijn kinderen mogen winnen van me”, besloot hij.