Pijnlijk aanvalssignaal bij Rode Duivels: verdedigers zorgen voor meer dreiging

Bij de Rode Duivels schuurt het niet alleen aan het resultaat, maar vooral aan wat er voorin ontbreekt. Na twee WK-wedstrijden zonder Belgisch doelpunt van eigen makelij groeit de vraag waar het gevaar eigenlijk vandaan moet komen.

Belgische aanval blijft zonder echte beet

België kwam tegen Egypte enkel tot scoren via een owngoal en bleef daarna steken op een 0-0 tegen Iran. Twee wedstrijden, nul doelpunten van eigen makelij: het is een start die onvermijdelijk druk zet op de aanvallende keuzes.

Voetbaljournalist Romain Van der Pluym van La Dernière Heure ziet vooral in de cijfers een duidelijke waarschuwing. Volgens hem brengen de Belgische spitsen te weinig gevaar, en dat beeld wordt niet bepaald verzacht door de statistieken rond Charles De Ketelaere en Romelu Lukaku.

“De spitsen zijn niet gevaarlijk”, klinkt het scherp. Van der Pluym wijst daarbij naar een bijzonder pijnlijke vaststelling: 0,10 xG. De Ketelaere kwam tijdens zijn speelminuten niet tot één schot tussen de palen, terwijl Lukaku tegen Egypte volgens de data maar één kans kreeg met ongeveer tien procent kans op een doelpunt.

Ook de verdeling van het gevaar oogt opvallend scheef. Slechts 2,5 procent van alle kansen die uiteindelijk tot een schot leidden, kwam van de spitsen die aan de aftrap stonden. Voor een ploeg die op een WK ritme en vertrouwen zoekt, is dat een ongemakkelijke vaststelling.

Wanneer verdedigers de aanval overvleugelen

De vergelijking die Van der Pluym maakt, legt het probleem nog harder bloot. Brandon Mechele en Maxim De Cuyper kwamen samen uit op 1,47 xG. Dat is goed voor 37 procent van alle Belgische doelkansen op dit WK.

Daartegenover staat het volledige aanvallende kwartet: de centrumspits, de aanvallende middenvelder en de twee flankspelers. Samen bleven zij steken op 25 procent. Met andere woorden: de Brugse verdedigers creëren momenteel meer verwacht doelgevaar dan de spelers die net voor dat gevaar moeten zorgen.

Ook Lukaku’s rol werpt vragen op. Als invaller tegen Egypte creëerde hij in dertig minuten drie keer zoveel scoringskansen als tijdens zijn volledige wedstrijd tegen Iran. Dat zegt niet alleen iets over zijn individuele impact, maar ook over de manier waarop België er maar moeilijk in slaagt om zijn spitsen in stelling te brengen.

Het probleem blijft dus niet beperkt tot één naam of één positie. Ook rond de centrumspits komt er te weinig dreiging uit de meest aanvallende zones. Voor een ploeg met Belgische ambities weegt dat zwaar, zeker op een toernooi waar elke gemiste kans het gevoel van twijfel groter maakt.

De cijfers vertellen geen volledig verhaal, maar ze zetten wel een ongemakkelijke spotlight op de Belgische voorlinie. Zolang het gevaar vooral uit de verdediging komt, blijft de WK-campagne van de Rode Duivels balanceren tussen controle en onrust.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.