Gustaf Nilsson raakt gevoelige snaar bij Club Brugge voor WK

Voor Club Brugge wordt het een zomer waarin opnieuw puzzelstukken moeten verschuiven. Maar tussen de zoektocht naar oplossingen en nieuwe kansen klinkt het verhaal van Gustaf Nilsson opvallend scherp. De Zweedse spits, ooit gehaald als zware investering voor de aanval, vertelt nu hoe hij bij blauw-zwart haast volledig uit beeld verdween.

Van dure opvolger tot vergeten spits

Nilsson kwam twee jaar geleden voor om en bij de zeven miljoen euro over van Union. Bij Club Brugge moest hij mee het gat vullen dat Igor Thiago had achtergelaten. Zijn eerste weken waren niet zonder belofte, maar blessures en hoge verwachtingen maakten van zijn Brugse verhaal al snel een lastig parcours.

De 29-jarige aanvaller ligt nog vast tot medio 2028, maar zijn sportieve positie veranderde gaandeweg volledig. Voor nieuwjaar was hij in de pikorde al voorbijgestoken door Kaye Furo. Later stonden ook Romeo Vermant en Nicolo Tresoldi voor hem.

In januari werd al gezocht naar een uitweg voor Nilsson, maar die kwam er niet. Zelfs als Tresoldi opnieuw andere oorden zou opzoeken, lijkt zijn balans bij Club Brugge op 11 doelpunten en vijf assists in 53 wedstrijden te zullen blijven steken. Net daarom voelt zijn relaas niet als een gewone evaluatie van een moeilijk seizoen.

Nilsson wijst naar beslissing boven de trainer

In gesprek met Fotbollskanalen spreekt Nilsson opvallend open over wat volgens hem achter de schermen speelde. “Het was een lang en frustrerend seizoen”, zegt de tienvoudig international, die alsnog een WK-ticket wist te bemachtigen.

Zijn uitleg is helder. “Deels door politieke redenen. De directie heeft duidelijk gemaakt dat ik niet meer mocht spelen omdat ze van me af wilden. Dat begrijp ik gerust en gebeurt wel vaker”, klinkt het. “Ik ben evenwel gebleven omdat er te weinig tijd was om alles nog geregeld te krijgen. Dan hebben ze maar vastgehouden aan hun plan.”

Daarmee legt Nilsson de verantwoordelijkheid niet bij de trainersstaf. Integendeel, hij benadrukt dat hij met de coaches geen probleem had. “Het was zwaar. Je probeert goed te trainen, maar krijgt er niets voor terug. Dat is hoe het soms gaat. Met de coaches had ik nochtans geen enkel probleem. Ze wilden me af en toe zelfs gebruiken, maar mochten niet.”

Zowel onder Nicky Hayen als onder Ivan Leko voelde Nilsson zich dus niet sportief afgeschreven door de trainer zelf, maar geblokkeerd door een bredere clubbeslissing. Alsof de deur naar minuten al op slot zat, nog voor de wedstrijdselectie werd gemaakt.

WK als uitweg uit een wrang seizoen

Januari had voor Nilsson een kantelpunt kunnen worden, maar ook daar liep het mis. “Het ergste was dat ik in januari ook nog eens een lichte blessure opliep en zeker een kruis mocht maken over een eventuele transfer”, vertelt hij. Een kleine fysieke tegenslag kreeg zo grote gevolgen voor een speler die al op zoek was naar zuurstof.

Toch sluit Nilsson zijn seizoen niet alleen met bitterheid af. Hij staat op het WK en werd met Club Brugge kampioen, ook al bleef zijn bijdrage beperkt. “Maar vandaag ben ik op het WK. Eind goed al goed, zeg maar. De titel? Ik heb toch een paar minuten gespeeld en greep er de voorbije drie jaar telkens net naast. Het was dan ook fijn om eindelijk kampioen te zijn.”

Over wat daarna komt, laat Nilsson de deur open. “We zullen wel zien, maar ik hoop dat alles goed uitpakt”, zegt hij. Voor Club Brugge is het dossier daarmee nog niet verdwenen; voor Nilsson begint op het WK misschien net het podium waarop hij opnieuw zichtbaar kan worden.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.