Frankrijk blijft achter met WK-kater: Olise kraakt na gemiste ommekeer

Voor Frankrijk moest dit WK een bekroning worden, maar het eindigde in een kleedkamer vol ontgoocheling. Na de misgelopen finale volgde ook in de troostfinale een pijnlijke tik: Engeland won met 6-4, en bij Les Bleus kwam vooral Michael Olise zwaar aangeslagen uit die knotsgekke avond.

Van topfavoriet naar geknakt elftal

Frankrijk was naar het WK 2026 getrokken met één duidelijke ambitie: wereldkampioen worden. Dat was geen grootspraak. Met Kylian Mbappé in topvorm, goed voor tien doelpunten tijdens het toernooi, bevestigden de Fransen lange tijd waarom zoveel kenners hen als dé favoriet zagen.

Maar net op het moment dat het echt moest gebeuren, begon het zand door de vingers te glippen. Eerst was er de halve finale tegen Spanje, waarin Frankrijk met 2-0 onderuitging en een derde opeenvolgende WK-finale misliep. Daarna moest de ploeg zich opladen voor de kleine finale tegen Engeland, een wedstrijd die zelden dezelfde magie of scherpte oproept.

Toch lag er nog iets op tafel. Voor Didier Deschamps was het zijn laatste wedstrijd als bondscoach, en binnen de Franse groep leefde de wil om hem met een resultaat uit te zwaaien. Alleen was daar voor de rust bijzonder weinig van te merken.

Een dramatische start, een comeback die net niet kwam

De eerste helft tegen Engeland werd een harde afrekening. Frankrijk kwam ronduit zwak voor de dag en keek bij de pauze tegen een zware 0-4-achterstand aan. Voor een ploeg met zulke status en verwachtingen voelde dat als meer dan een slechte helft.

Na de rust veranderde het beeld. Deschamps greep in met een viervoudige wissel, waarna Frankrijk plots wel energie, dreiging en geloof vond. Les Bleus kwamen terug tot 3-4 en later zelfs tot 4-5, waardoor het duel opnieuw begon te leven.

De totale ommekeer bleef echter uit. In de slotseconde maakte invaller Jude Bellingham met de 4-6 definitief een einde aan de Franse hoop. Het maakte de nederlaag nog wranger, want Frankrijk had wel degelijk kansen gehad om helemaal terug te keren.

Olise droeg cijfers, maar ook de pijn

Michael Olise speelde in dat verhaal een opvallende rol. De aanvaller van Bayern München gaf tegen Engeland twee assists en sloot zijn WK af met zeven assists, een recordaantal. Op papier is dat indrukwekkend, maar zijn eigen gevoel na afloop lag duidelijk elders.

Olise maakte tijdens het toernooi geen enkel doelpunt. Ook tegen Engeland kreeg hij mogelijkheden, maar de bal wilde er niet in. Net dat bleef na de wedstrijd zwaar nazinderen, zeker omdat Frankrijk in de tweede helft zo dicht bij een comeback kwam.

Volgens L’Equipe was Olise na afloop volledig gebroken. Hij zou in tranen zijn uitgebarsten en zichzelf kwalijk hebben genomen dat hij twee grote kansen liet liggen. In zijn beleving had hij daarmee de kans op een historische ommekeer mee laten liggen.

Daar kwam nog de emotionele lading rond Deschamps bij. Olise zou zich ook schuldig hebben gevoeld tegenover de afscheidnemende bondscoach. Deschamps bevestigde op zijn persconferentie dat hij met Olise had gesproken, maar ging niet in op de inhoud van dat gesprek.

Zo blijft Frankrijk achter met een vreemd WK-gevoel: voldoende klasse om iedereen bang te maken, maar op de beslissende momenten te kwetsbaar om het af te maken. Voor Olise blijven de assists staan, maar in de nasleep van deze troostfinale wegen vooral de gemiste momenten.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.