Na Infantino-commotie: FIFA moet terugkeer naar 32 landen op WK voorbereiden

Het eerste mannen-WK met 48 landen is amper voorbij, maar de belangrijkste evaluatie mag niet verdrinken in losse wedstrijdbeelden: 104 duels zijn te veel voor één eindtoernooi. De Opinieprocessor draait daarom zonder omwegen: FIFA moet de terugkeer naar 32 deelnemers voorbereiden, omdat een wereldkampioenschap aan waarde verliest wanneer schaarste wordt ingeruild voor volume. Zeker na alle commotie rond Gianni Infantino.

Twee derde door is te gul

Het format stuurde de groepsfase al vóór de eerste aftrap in de verkeerde richting. Twaalf groepen van vier leverden telkens twee rechtstreekse kwalificaties op, aangevuld met de acht beste nummers drie. Daardoor mochten 32 van de 48 deelnemers verder. Wanneer twee derde van het deelnemersveld de eerste schifting overleeft, is die fase geen scherpe selectie meer maar een omslachtige plaatsbepaling.

Dat lijkt vriendelijk voor spanning en herstelkansen, maar het beloont voorzichtigheid. Een ploeg kan een zwakke start overleven, schade beperken en naar resultaten in andere groepen kijken. Het verwijt hoort niet bij coaches die binnen dat systeem rekenen. Hun opdracht is kwalificatie, geen romantiek. Het probleem is een format dat behoudzucht rationeler maakt dan initiatief.

Ook het ritme lijdt onder de uitbreiding. De sprong van 64 naar 104 wedstrijden creëert veertig extra duels en een bijkomende knock-outronde. Niet iedere extra match is waardeloos, maar iedere match vraagt wel aandacht, organisatie en fysieke belasting. Een groot toernooi hoort spanning op te bouwen. Dit format stapelt vooral aanbod op.

Inclusie is het beste bezwaar

Het sterkste argument voor 48 landen verdient meer respect dan een hautaine verwijzing naar kleinere voetballanden. Een mondiale sport mag geen besloten club van traditionele grootmachten worden. De uitbreiding geeft meer landen toegang tot het hoogste podium, vergroot regionale vertegenwoordiging en kan hele voetbalculturen een zeldzaam moment van zichtbaarheid schenken.

Voor supporters uit een land dat zijn eerste WK beleeft, is zo’n deelname geen administratief extraatje. Ze kan een generatie inspireren en investeringen versnellen. Dat maatschappelijke effect is reëel. Alleen volgt daar niet uit dat de eindronde onbeperkt moet uitdijen. FIFA kan kwalificatieroutes toegankelijker maken, intercontinentale barrages versterken en veel gerichter investeren in jeugdopleiding, infrastructuur en regionale competities.

De denkfout is dat mondiale ontwikkeling en een selectief eindtoernooi elkaars vijanden zouden zijn. Dat zijn ze niet. De kwalificatie mag breed en inclusief zijn; de eindronde moet de beste landen onder maximale druk samenbrengen. Meer vlaggen maken een toernooi niet automatisch mondialer wanneer de sportieve drempel tegelijk lager wordt.

Meer aanbod maakt geen groter evenement

Het commerciële voordeel van 104 wedstrijden is evident én ook de grootste drijfveer voor Infantino (die overigens nog verder wil uitbreiden). Meer duels betekenen meer uitzendrechten, tickets, sponsorzichtbaarheid en digitale fragmenten. Voor een organisatie die groei graag in bereik en voorraad uitdrukt, is uitbreiding verleidelijk. Maar precies daar moet FIFA zichzelf begrenzen: het belang van een WK komt niet voort uit de hoeveelheid beschikbare content.

Supporters hoeven uiteraard niet alles te bekijken. Toch mist dat argument de essentie. Een wereldkampioenschap is een gedeelde afspraak, geen streamingcatalogus waar iedereen zijn eigen hoekje uit kiest. Schaarste is geen gebrek van het WK, maar zijn kracht. Ze maakt kwalificatie hard, groepswedstrijden dringend en verrassingen betekenisvol.

De weg terug moet nu beginnen

Een terugkeer naar 32 kan niet bij wijze van sprake een maand na de finale worden ingevoerd. Er bestaan organisatorische afspraken, commerciële verbintenissen en kwalificatiekalenders die niet met één pennentrek verdwijnen. Die complexiteit is een reden voor een beheerste overgang, niet voor stilstand. FIFA moet 32 landen nu vastleggen als strategisch eindpunt voor de eerste editie waarvan de verdeling en kalender nog verantwoord kunnen worden aangepast.

De opdracht is helder: behoud de mondiale investeringen, verruim de weg naar kwalificatie, maar maak het eindtoernooi opnieuw uitzonderlijk. FIFA moet stoppen met groei te verwarren met vergroting. Een WK wordt groter door wat deelname betekent, niet door hoeveel wedstrijden de kalender kan dragen.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.