FC Gullegem: twee keer van dorpsgrond naar nationaal voetbal

FC Gullegem is een dorpsclub die haar plaats in het nationale voetbal niet één, maar twee keer veroverde. In deze Club in de Kijker draait het daarom niet alleen om snelle promoties, maar ook om de koppige weigering van een gemeenschap om haar voetbalidentiteit na een mislukte fusie te laten verdwijnen. Het oude stamnummer ging verloren, de rood-witte draad bleef intact.

Een voetbalclub geboren uit dorpshonger

De eerste vonk sloeg over in augustus 1958, toen een groep vrienden uit Gullegem tijdens de kermis tegen SK Roeselare speelde. Een eenvoudig bord aan de kerk kondigde de wedstrijd aan, maar meer dan duizend nieuwsgierigen kwamen kijken. Dat onverwachte publiek maakte duidelijk dat het dorp rijp was voor een eigen ploeg. In april 1959 meldde het bondsblad Sportleven de oprichting van SK Gullegem, met stamnummer 6216. Op de Poezelhoek bouwden vrijwilligers mee aan terrein en kleedkamers. Het voetbal was er vanaf het begin meer dan zondags amusement: het werd een ontmoetingsplaats voor een gemeente die samen iets van de grond wilde krijgen.

Die oorspronkelijke vereniging verdween in 2002 in een fusie met Wevelgem City. De nieuwe combinatie speelde verder met het Wevelgemse stamnummer 2997, waardoor nummer 6216 werd geschrapt. Een deel van de Gullegemse achterban bleef zich echter met de eigen kleuren, omgeving en voetbalcultuur identificeren. Op 26 september 2007 besloten zes initiatiefnemers een nieuwe club op te starten. Een informatieavond op 8 oktober 2007 bracht de plannen naar buiten en lokte voldoende steun om door te zetten. Later die maand werden bestuur en jeugdwerking gevormd. In maart 2008 sloot Football Club Gullegem zich met het nieuwe stamnummer 9512 bij de KBVB aan.

Van verloren stamnummer naar recordopmars

De herstart kreeg extra betekenis doordat ook het oude SK Gullegem al een opmerkelijke klimmer was geweest. Na de stichting in 1959 volgden in hoog tempo provinciale titels. In 1968 bereikte de club voor het eerst de nationale bevorderingsreeksen, waar ze zes seizoenen standhield. Nieuwe nationale periodes volgden van 1981 tot 1983 en vanaf 1998. In 2001 promoveerde SK Gullegem zelfs naar derde klasse. Sportief bereikte de vereniging daarmee haar hoogste niveau, maar amper een jaar later volgde de fusie. Precies die tegenstelling tussen sportieve groei en institutioneel verdwijnen verklaart waarom de breuk in Gullegem zo diep werd gevoeld.

FC Gullegem begon in 2008 opnieuw in vierde provinciale, het laagste West-Vlaamse niveau, maar gedroeg zich niet als een club zonder verleden. De rood-witten werden meteen kampioen en herhaalden dat in 2009-2010 en 2010-2011. Na één gemiste eindronde volgde in 2012-2013 de titel in eerste provinciale. Het debuutseizoen in Bevordering leverde opnieuw het kampioenschap op. Zo won FC Gullegem vijf titels in zijn eerste zes seizoenen en ging het rechtstreeks van vierde provinciale naar derde klasse. Dat tempo was geen toevallige uitschieter: het kwam voort uit lokale ervaring, organisatorische continuïteit en een duidelijk uitgesproken verlangen om opnieuw nationaal voetbal naar de Poezelhoek te brengen.

Voorzitter Rudy Vandemoortele gaf de herboren club bestuurlijke richting, terwijl trainer Dirk Azou als architect van de sportieve opmars wordt herinnerd. Hun werk maakte van het romantische herstartverhaal een duurzaam project. Na de promotie van 2014 bleef Gullegem meer dan een decennium actief op het niveau dat later Tweede Afdeling ging heten. De degradatie in het seizoen 2025-2026 naar Derde Afdeling vormde de eerste zware sportieve terugslag sinds de spectaculaire klim. Ze veranderde de schaal van de uitdaging, niet de kern van het verhaal: Gullegem had bewezen dat een nieuwe vereniging met een nieuw stamnummer toch een herkenbare voetbaltraditie kon dragen.

De Poezelhoek bewaart het Gullegemse karakter

De Poezelhoek is de tastbare verbinding tussen beide hoofdstukken. SK Gullegem speelde er, de fusieclub gebruikte het terrein en FC Gullegem mocht er na de herstart opnieuw voetballen. Het is geen monumentaal profstadion, maar een compacte amateurthuishaven waar tribune, kantine en speelveld dicht bij het dorpsleven staan. Vrijwilligers knapten de accommodatie door de jaren heen verder op; in 2026 werd ook het dak van de hoofdtribune vernieuwd. Juist die menselijke schaal past bij de club. Supporters kijken er niet vanop afstand naar een instituut, maar naar een vereniging waarin buren, jeugdbegeleiders, sponsors en bestuursleden elkaar kennen.

Ook naast het eerste elftal werd de club breder. De jeugdwerking, die al bij de voorbereiding van de herstart een eigen plaats kreeg, groeide mee met de sportieve successen. Onder bestuurders als Vandemoortele en later Jan Hanssens bleef financiële beheersing belangrijk, terwijl mensen van het eerste uur, onder wie jeugdvoorzitter Bart Van Hoorde, de band met de oorsprong bewaakten. Met honderden leden, een vrouwenwerking en een accommodatie die grotendeels door lokale inzet werd verbeterd, is FC Gullegem meer dan de ploeg die op zondag punten verzamelt. De vereniging geeft het dorp een eigen voetbaladres en maakt van de Poezelhoek een gedeelde plek.

Juridisch en sportief is FC Gullegem niet hetzelfde als het verdwenen SK Gullegem: stamnummer 9512 begon in 2008 met een blanco bondsverleden. Cultureel is de verwantschap onmiskenbaar. De rood-witte kleuren, dezelfde thuishaven en dezelfde ambitie werden bewust meegenomen, zonder de breuk van 2002 uit te wissen. Daarin schuilt de betekenis van deze club voor het Belgische amateurvoetbal. FC Gullegem laat zien dat traditie niet uitsluitend in een nummer of officiële erelijst woont. Ze kan ook voortleven in mensen die opnieuw vergaderen, velden onderhouden, jeugdploegen vormen en vanaf het laagste niveau weer naar boven klimmen.

Deze special en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. Onze Scout & Spion zijn de data-experts van VoetbalFocus. Hun artikels combineren correcte feiten met doordachte analyses en scherpe interpretaties.