Driessen zet Balogun-affaire neer als breekpunt in machtsstrijd rond FIFA

De Balogun-affaire blijft nazinderen, maar voor Valentijn Driessen gaat het intussen om veel meer dan één omstreden beslissing. De Nederlandse journalist ziet in de zaak rond Folarin Balogun een frontale botsing met de geloofwaardigheid van FIFA-voorzitter Gianni Infantino. En vooral: een moment waarop Europa volgens hem niet langer mag wegkijken.

Een affaire die groter wordt dan Balogun zelf

Driessen haalt in zijn column voor De Telegraaf bijzonder hard uit naar Infantino. De beslissing om de schorsing van Folarin Balogun terug te draaien, is volgens hem geen detail meer binnen het internationale voetbal. Voor Driessen raakt de zaak aan iets fundamentelers: de onafhankelijkheid van arbitrage en de manier waarop macht wordt uitgeoefend.

Ook de Amerikaanse president Donald Trump krijgt geen genade. Driessen schrijft dat “de maskers vielen bij twee ordinaire machtswellustelingen”. Volgens hem veranderden zij “de spelregels tijdens het spel” en haalden ze zo het fundament onder onafhankelijke arbitrage weg.

Die passage maakt zijn kritiek zo scherp. Driessen waarschuwt dat elke nationale ploeg voortaan slachtoffer kan worden van willekeur, of er net onterecht voordeel uit kan halen. In zijn ogen schuift het debat daardoor weg van één concrete beslissing naar een bredere vraag: wie bewaakt het internationale voetbal nog als de regels buigen onder politieke en bestuurlijke druk?

UEFA als mogelijke tegenmacht

Voor Driessen ligt de bal nu nadrukkelijk bij Europa. Hij noemt de Balogun-affaire mogelijk “het begin van het einde”, als de UEFA tenminste durft door te pakken. Volgens hem beschikt Europa zowel financieel als sportief over genoeg gewicht om een echte breuk met de FIFA te forceren.

Daarbij gaat hij ver. Desnoods moet het Europese voetbal de FIFA volledig de rug toekeren, klinkt het. Niet als symbolisch protest, maar als machtszet die de verhoudingen in het wereldvoetbal op hun kop zou zetten.

De journalist koppelt daar meteen een opvallend alternatief aan vast. Naast het gewone EK zou de UEFA om de vier jaar een “EK XXL” kunnen organiseren, met ook de beste landen van de andere vijf continenten. Driessen denkt daarbij aan toplanden, maar ook aan commerciële grootmachten zoals China en India.

Volgens hem zou zo’n toernooi het WK “in één klap overvleugelen”. De financiële aantrekkingskracht zou, in zijn redenering, niet alleen Europa sterker maken. Ook andere voetballanden zouden kunnen meeprofiteren van wat hij ziet als een gegarandeerd commercieel succes.

Een aanval op het leiderschap van Infantino

De uithaal richting Infantino is in die redenering onmiskenbaar. Driessen spreekt over “vergiftigd leiderschap” en stelt dat de FIFA haar bestaansrecht kan verliezen als Infantino en zijn entourage niet opstappen. Het is geen gewone columnistische sneer, maar een oproep tot institutionele confrontatie.

Vooral de toon richting UEFA valt op. Driessen vindt dat Europa nu kleur moet bekennen. De Balogun-affaire is volgens hem dé kans om de spierballen te tonen en de macht in het internationale voetbal naar zich toe te trekken.

Doet Europa niets, dan is zijn oordeel hard. Dan verdienen “al die slaafse voetbalbonden” volgens hem geen andere leider dan Infantino, die hij omschrijft als een proleet die zich zonder tegenstand laat koeioneren door Trump.

Het maakt de discussie rond Balogun plots groter dan de speler zelf. In de nasleep van één beslissing schuift een veel fundamentelere machtsvraag naar voren: blijft het wereldvoetbal draaien rond de FIFA, of durft Europa ooit echt aan de fundamenten te raken?

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.